A esposa de Caim

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

A esposa do Caim

Então, Deus disse:

― Façamos os seres humanos à nossa imagem, conforme a nossa semelhança. Dominem eles sobre os peixes do mar, sobre as aves dos céus, sobre os animais de rebanho, sobre toda a terra e sobre todos os animais que rastejam sobre a terra.

27Então, Deus criou o ser humano à sua imagem,

à imagem de Deus o criou;

homem e mulher os criou.

28Deus os abençoou e lhes disse:

― Sejam férteis e multipliquem‑se! Encham e subjuguem a terra! Dominem sobre os peixes do mar, sobre as aves dos céus e sobre todos os animais que rastejam sobre a terra.

29Então, Deus disse:

― Eis que dou a vocês todas as plantas que nascem em toda a terra que produzem sementes e todas as árvores que produzem frutos com sementes. Elas serão alimento para vocês. 30Além disso, a todos os animais da terra, a todas as aves dos céus e a todos os animais que rastejam sobre a terra, ou seja, a tudo o que tem em si fôlego de vida, dou todos os vegetais como alimento.

E assim foi.

31Deus viu tudo o que havia feito e percebeu que tudo havia ficado muito bom. Passaram‑se a tarde e a manhã; esse foi o sexto dia".

A exegese do livro de Genesis nos permite construir semânticamente que Adão e Eva não eram os únicos nem os primeiros, eles foram uma experiência amostral particular no Jardim do Éden, assim como Abraão foi o patriarca de uma descendência particular sob uma religião particular e exclusiva. Nada além disso, sem privilégios exorbitante pois não existia nada para além da vida material, não se cogitava das existências das instituições chamadas: a) alma; b) inferno; c) céu ou paraíso; c) vida além da morte.

한 문단으로 요약하는 페미니즘

한 문단으로 요약하는 페미니즘

창밖을 내다보며 인류 문명 속에서 여성이 만들어낸 물건, 기계, 혹은 그 어떤 것이든 하나라도 지목해 보라. 아스팔트, 자동차, 권총, 종이, 펜, 압력솥, 항공기, 잠수함, 컴퓨터…… 그 무엇도 없다. 정말이지, 단 하나도 없다. 결과적으로 여성들의 이러한 분노는 증오와 복수심으로 넘쳐흐르게 되는데, 이는 여성들의 전면적이고 무익하며 무기력한 무능함에서 비롯된 것이다.

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

Feminism i ett stycke

Feminism i ett stycke

Titta ut genom fönstret och peka ut något föremål, någon maskin eller sak som skapats av en kvinna i den mänskliga civilisationen – asfalt, bilar, revolvrar, papper, pennor, tryckkokare, flygplan, ubåtar, datorer – absolut ingenting, inte ett jävla dugg. Följaktligen spiller detta kvinnliga agg över i hat och en hämndlystnad, som bottnar i en total, värdelös och apatisk kvinnlig inkompetens.

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

Feminism in a paragraph

Feminism in a paragraph

Look out the window and point out to me any object, machine, or thing created by a woman in human civilization—asphalt, cars, revolvers, paper, pens, pressure cookers, aircraft, submarines, computers—absolutely nothing, not a damn thing. Consequently, this female resentment overflows into hatred and a desire for vengeance, stemming from a total, useless, and apathetic female incompetence.

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

Feminismo em um parágrafo

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

Feminismo em um parágrafo 

Olha da janela e me fotografe algum objeto, máquinas, ou coisas criadas por uma mulher na civilização humana? Asfalto, carro, revolver, papel, caneta, panela de pressão, aeronave, submarino, computador, nada de porra nenhuma. Então esse ressentimento feminino transborda em ódio e vingança pela completa incompetência feminina, inútil e apática.

Democrazie

Democrazie

Tutto ebbe inizio nella città greca di Atene, che Platone chiamò Demogogia, la Democrazia Greca, e aveva le sue ragioni, poiché si trattava di un'assemblea nell'agorà, o piazza, dove i cittadini maschi benestanti si riunivano per discutere di politica.

La democrazia greca era destinata solo a un quarto della popolazione: escludeva tutte le donne, tutti i bambini, tutti gli schiavi e tutti coloro che non possedevano il reddito minimo richiesto, così come escludeva gli stranieri, cosicché rimaneva poco più di un terzo della popolazione. Demos era il nome dato ai cantoni, o contee, o quartieri. Contrariamente a quanto affermano i libri di politica odierni, la democrazia non mirava ad essere popolare, né prevedeva partiti politici, né si basava sulle votazioni. Era un'assemblea che si concludeva con il consenso, attraverso un'esaustiva discussione fino a quando i suoi illustri e pochi partecipanti, volontari e non retribuiti, non si convincevano. Ecco perché durò sessant'anni; Non poteva assorbire così tanto tempo dei commercianti e interferire con le loro attività perché non era remunerato, ma era il tempo donato dai partecipanti.

Attualmente, la democrazia popolare ha molti nemici e inganni, frodi, farse, carenze e difetti, come il Senato federale, i partiti burocratici che controllano i seggi nelle cariche elettive, le regole di proporzionalità, le liste bloccate e il sistema di voto a maggioranza distrettuale. Esaminiamo ciascuno di questi attacchi al sistema che dovrebbe essere un voto per persona.

L'elettore non decide nulla; tutto è predeterminato.

In Brasile, ogni stato può eleggere tre senatori; pertanto, un senatore di San Paolo rappresenta sette milioni di persone di San Paolo, un senatore di Amapá rappresenta 170.000 persone di Amapá, e il loro voto equivale al voto del senatore di San Paolo al Senato federale.

Questa è la più grande frode della democrazia: la rappresentanza paralizzata al Senato federale, che è una menzogna, una farsa, una grave falla.

La conseguenza è che dei 27 stati e del distretto federale, 15 stati delle regioni più povere, che contengono solo il 33% dell'intera popolazione del Brasile, ovvero le regioni del Nord e del Nord-Est, eleggono 45 senatori, contro i 33 senatori del restante 70% della popolazione che vive negli stati del Sud, del Sud-Est e del Centro-Ovest, le regioni più ricche del Brasile.

La democrazia al Senato federale è finita, ma questa distorsione, questa menzogna della democrazia rappresentativa, non è sufficiente.

Ogni stato, indipendentemente dalle sue dimensioni, ha diritto ad almeno otto deputati federali, a prescindere dalla sua popolazione e dalla sua economia, e gli stati più grandi sono limitati a un massimo di 70 deputati federali. Pertanto, lo stato di Amapá necessita solo di quindicimila voti per ogni deputato eletto, e lo stato di San Paolo di tre milioni di voti per ogni deputato federale che sieda accanto al deputato del Nord, e ogni voto ha lo stesso valore di un voto nella camera federale.

Negli Stati Uniti esiste la più grande distorsione di tutte le farse democratiche fraudolente del mondo non comunista: c'è un solo partito politico e due fazioni: la fazione democratica e la fazione repubblicana. Questo è il risultato delle falle del sistema elettorale, che commette due errori: il voto di maggioranza, che elimina lo sforzo dell'elettore razionale di votare per uno dei 190 partiti esistenti (di cui nessuno parla), e la focalizzazione sui due principali partiti – poiché le regole escludono chi non ottiene il 50% + 1 dei voti – sia per i Repubblicani che per i Democratici. A causa della liberalità del voto non obbligatorio e della mancanza di un sistema di registrazione degli elettori, l'elettore americano si vede come spettatore delle grandi star dei media che spingono le campagne elettorali come fossero spot pubblicitari di cioccolato o bibite, dove il nome del candidato meno attaccato viene bersagliato da accuse di disonestà, pedofilia, adulterio, ateismo, islamofobia, antisemitismo. In questo miscuglio, sia i Democratici che i Repubblicani cercano di apparire i più puritani, in modo che l'elettore protestante possa scegliere il proprio candidato. Il candidato più vicino alla famiglia, agli amici del quartiere e alla tradizione familiare, poiché il criterio della politica ideologica e programmatica è sempre lo stesso: l'America che schiaccia i più deboli, invade, impone, governa e dirige l'umanità, e garantisce benzina ed energia a basso costo per le metropoli. A favore dei WASP: bianchi, anglosassoni e protestanti.

Tuttavia, fin dagli antenati dei Greci: democrazia aristocratica, elitista, demagogica, timocratica o plutocratica.

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

Democratiae

Democratiae

Coepit in urbe Graeca Athenis, quam Plato Demagogiam, Democratiam Graecam, appellavit, et rationes suas habebat, cum esset conventus in agora, sive foro, ubi divites cives viri conveniebant ad res politicas disputandas.

Democratia Graeca tantum quartae parti incolarum erat: omnes mulieres, omnes pueros, omnes servos, et omnes qui minimum reditus requisitum non possidebant excludebat, necnon peregrinos excludebat, ita ut paulo plus quam tertia pars incolarum maneret. Demos erat quod pagos, vel comitatus, vel viciniae appellabantur. Contra id quod libri politici hodierni dicunt, democratia numquam popularis esse voluit, nec factiones politicas habuit, nec suffragiis decisa est. Conventus erat qui consensu finitus est, per disputationem exhaustivam donec illustres et pauci participes eius, qui voluntarii et non stipendiati erant, persuasi sunt. Idcirco post sexaginta annos finitus est; non poterat tantum temporis mercatorum consumere et actiones impedire quia non remunerabatur, sed tempus a participibus donatum erat.

Hodie, democratia popularis multos inimicos et deceptiones, fraudes, iocos, defectus et vitia habet, ut senatum foederale, factiones bureaucraticas quae sedes in officiis electivis possident, regulas proportionalitatis, indices clausos, et systema suffragii districtuum maioritatis. Examinemus unumquemque impetum in systema quod unum suffragium per personam esse debet.

Suffragator nihil decernit; omnia praedeterminata sunt.

In Brasilia, quaeque civitas tres senatores eligere potest; ergo, senator Paulopoli septem miliones hominum Paulopolitanorum repraesentat, senator Amapá 170,000 hominum Amapá repraesentat, et eorum suffragium aequale est suffragio senatoris Paulopolitani in senatu foederali.

Haec est maxima fraus in democratia: repraesentatio debilitata in senatu foederali, quae mendacium, iocus, vitium grave est.

Consequentia est ut ex XXVII civitatibus et districtu foederali, XV civitates ex regionibus pauperrimis, quae tantum XXXIII centesimas totius populi Brasiliae continent, quae sunt regiones Septentrionalis et Boreorientalis, XLV senatores eligant, comparate cum XXXIII senatoribus ex reliquis LXX centesimis populi qui in civitatibus Meridionalis, Meridionalis-Orientalis, et Medii Occidentis, regionibus ditissimis Brasiliae, habitant.

Democratia in senatu foederali finita est, sed haec distortio, hoc mendacium democratiae repraesentativae, non sufficit.

Quaeque civitas, quantacumque magnitudine sit, saltem octo deputatos foederales habet, quantacumque magnitudine populi et oeconomiae, et maximae civitates ad maximum LXX deputatorum foederalium limitantur. Ergo, civitas Amapá tantum XV milia suffragiorum pro quolibet deputato electo requirit, et civitas Paulopolis tribus milionibus suffragiorum pro quolibet deputato foederali iuxta deputatum ex Septentrione sedeat, et unumquodque suffragium idem valet ac suffragium in camera foederali.

In Civitatibus Foederatis Americae, maxima distortio omnium fraudulentarum farsarum democraticorum in mundo non communistico exstat: una tantum factio politica et duae factiones sunt: ​​factio Democratica et factio Republicana. Hoc ex vitiis systematis electoralis oritur, quod duo errata committit: suffragium maioritatis, quod conatum rationalis electoris ad suffragandum pro una ex 190 factionibus existentibus (de quibus nemo loquitur) eliminat, et attentionem in duabus factionibus maioribus – cum regulae eos qui non 50% + 1 accipiunt – suffragiorum Republicanorum et Democraticorum tollant. Propter liberalitatem suffragii non obligatorii et defectum systematis inscriptionis suffragatorum, elector Americanus se spectatorem magnarum stellarum mediorum videt, quae expeditiones electorales sicut inscriptiones potionum dulcium vel chocolatarum promovent, ubi nomen candidati minime accusatur de fraude, paedophilia, adulterio, atheismo, Islamophobia, antisemitismo, et in hac farragine, et Democratici et Republicani puritanissimi esse conantur ut elector Protestans candidatum suum eligere possit. Candidatus familiis suis et amicis vicinitatis, et traditioni familiari proximus, cum criterium politicae ideologicae et programmaticae semper idem sit: America imbecillimos opprimens, humanitatem invadens, imponens, gubernans et dirigens, et benzinam et energiam vilem metropoli praestans. Pro WASPs: Albis, Anglo-Saxonibus et Protestantibus.

Omnes idem, cum Graeci maiores: aristocratici, elitisti, demagogici, timocratici vel plutocratici democratiae.

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

Les démocraties

Les démocraties

La démocratie grecque a vu le jour dans la cité d'Athènes — une forme de gouvernement que Platon qualifiait d'ailleurs de « démagogie ». Il avait ses raisons : il s'agissait de réunions sur l'agora (la place publique), où des citoyens masculins et fortunés se rassemblaient pour débattre de politique.

Cette démocratie ne concernait qu'un quart de la population : elle excluait les femmes, les enfants, les esclaves, les étrangers, ainsi que tous ceux qui ne disposaient pas du niveau de revenu minimal requis. Au final, seuls un peu plus d'un tiers des habitants y prenaient part. Le terme « dêmos » désignait alors les cantons, districts ou quartiers. Contrairement à ce qu'affirment les manuels de politique actuels, cette démocratie n'a jamais eu vocation à être « populaire ». Elle ne comportait pas de partis politiques et ne reposait pas sur le vote ; elle consistait en des réunions aboutissant à un consensus, atteint au terme de discussions exhaustives visant à convaincre les rares participants — des individus illustres qui s'impliquaient bénévolement. C'est précisément pour cette raison qu'elle a disparu en soixante ans : elle exigeait un temps considérable de la part des commerçants, entravant leurs activités, et comme elle n'était pas rémunérée, elle reposait entièrement sur le temps offert par les participants.

Aujourd'hui, la démocratie « populaire » est confrontée à de nombreux ennemis, ainsi qu'à des dérives, des fraudes, des simulacres et des failles structurelles. On peut citer le Sénat fédéral, les partis politiques qui fonctionnent comme des officines privées s'appropriant les postes électifs, les règles de proportionnalité, les listes fermées ou encore le scrutin majoritaire par circonscription. Examinons ces atteintes au principe fondamental selon lequel « une voix doit valoir une voix ».

L'électeur ne décide de rien ; tout est décidé à l'avance.

Au Brésil, chaque État élit trois sénateurs. Ainsi, un sénateur de l'État de São Paulo représente sept millions d'habitants, tandis qu'un sénateur de l'État de l'Amapá en représente 170 000. Pourtant, au sein du Sénat fédéral, la voix de ce dernier pèse autant que celle du sénateur de São Paulo. C'est la plus grande fraude de la démocratie : une représentation bancale au Sénat fédéral, qui n'est rien d'autre qu'un mensonge, une farce, une faute grave.

La conséquence en est que, sur les 27 États et le District fédéral, 15 États situés dans les régions les plus pauvres — le Nord et le Nord-Est, qui ne regroupent que 33 % de la population totale du Brésil — élisent 45 sénateurs. À l'inverse, les États du Sud, du Sud-Est et du Centre-Ouest — les régions les plus riches du pays, où vivent 70 % des citoyens — ne disposent que de 33 sénateurs.

La démocratie a cessé d'exister au sein du Sénat fédéral ; mais cette distorsion, ce mensonge de démocratie représentative, ne s'arrête pas là.

Chaque État, quelle que soit sa taille, a droit à au moins huit députés fédéraux, indépendamment de sa population ou de son poids économique. Par ailleurs, le nombre de députés par État est plafonné à 70. Résultat : dans l'État de l'Amapá, il suffit de quinze mille voix pour élire un député, tandis que dans l'État de São Paulo, chaque député fédéral a besoin de trois millions de voix pour siéger aux côtés de son homologue du Nord — alors que, à la Chambre des députés, chaque voix a exactement le même poids. Aux États-Unis, on observe la plus grande distorsion — une véritable fraude au sein de la farce démocratique du monde non communiste : il n'existe en réalité qu'un seul parti politique divisé en deux factions, les démocrates et les républicains. Cette situation découle des failles du système électoral, qui repose sur deux mécanismes problématiques. D'une part, le scrutin majoritaire contraint l'électeur rationnel à abandonner l'idée de voter pour l'un des 190 partis existants — dont personne ne parle — pour se concentrer sur les deux formations dominantes (les « franchises » républicaine et démocrate), les règles excluant de facto quiconque n'obtient pas la majorité absolue (50 % + 1 voix). D'autre part, l'absence de vote obligatoire et l'inexistence d'un registre électoral centralisé réduisent l'électeur américain au rôle de simple spectateur. Il observe des « stars » médiatiques mener des campagnes électorales semblables à des publicités pour du chocolat ou des sodas. Le vainqueur est celui qui a été le moins ciblé par des accusations — malhonnêteté, pédophilie, adultère, athéisme, islamophobie ou antisémitisme. Dans ce grand méli-mélo, démocrates comme républicains rivalisent de puritanisme pour séduire l'électeur protestant, en lui proposant un candidat qui semble proche de ses valeurs familiales, de son entourage et de ses traditions. Car, au fond, le critère politique — qu'il soit idéologique ou programmatique — reste immuable : l'Amérique écrase les plus faibles, envahit, impose sa volonté, gouverne et dirige l'humanité, tout en garantissant à la métropole un accès à de l'essence et à de l'énergie à bas prix. Le tout au profit des WASP : Blancs, anglo-saxons et protestants.

Rien n'a changé depuis l'Antiquité grecque : il s'agit toujours d'une démocratie aristocratique, élitiste, démagogique, timocratique, voire ploutocratique.

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

Las democracias

Las democracias

La democracia griega —a la que Platón llamaba «demagogia»— tuvo su origen en la ciudad griega de Atenas. Y tenía sus motivos para ello, pues consistía en una reunión en el ágora —o plaza pública— donde los ciudadanos varones y adinerados se congregaban para tratar asuntos políticos.

La democracia griega abarcaba solo a una cuarta parte de la población: excluía a todas las mujeres, a los niños, a los esclavos y a quienes no poseían el nivel mínimo de ingresos exigido; también excluía a los extranjeros. De este modo, solo quedaba poco más de un tercio de la población. El término *demos* designaba a las divisiones territoriales —cantones, condados o barrios—. Contrariamente a lo que afirman los libros de política actuales, la democracia nunca pretendió ser «popular»; no existían partidos políticos ni se decidía mediante votaciones. Se trataba de una reunión que culminaba en un consenso, alcanzado tras un debate exhaustivo que lograba convencer a sus ilustres y escasos participantes —quienes intervenían de forma voluntaria y sin recibir remuneración alguna—. Por esta razón, el sistema llegó a su fin en apenas sesenta años: no era viable dedicar tanto tiempo —tiempo donado por los participantes—, ya ​​que esto interfería con las actividades comerciales de los ciudadanos.

En la actualidad, la democracia popular enfrenta numerosos enemigos y está plagada de engaños, fraudes, farsas, carencias y fallos. Entre ellos cabe citar el Senado Federal, los partidos políticos —que funcionan como estructuras cerradas que controlan el acceso a los cargos electivos—, las reglas de proporcionalidad, las listas cerradas y el sistema de votación distrital mayoritaria. Analicemos cada uno de estos ataques contra un sistema que, en teoría, debería basarse en el principio de «una persona, un voto».

El elector no decide nada; todo está decidido de antemano.

En Brasil, cada estado elige a tres senadores. Por consiguiente, un senador por São Paulo representa a siete millones de paulistas, mientras que un senador por Amapá representa a 170.000 habitantes de dicho estado; sin embargo, en el Senado Federal, el voto de ambos tiene exactamente el mismo peso. Este es el mayor fraude de la democracia: la representación coja en el Senado Federal, que no es más que una mentira, una farsa, una falta grave.

La consecuencia es que, de los 27 estados y el Distrito Federal, 15 estados —pertenecientes a las regiones más pobres, el Norte y el Nordeste, que albergan solo al 33 % de la población total de Brasil— eligen a 45 senadores. En cambio, el resto del país —donde reside el 70 % de los ciudadanos, en los estados del Sur, Sudeste y Centro-Oeste, las regiones más ricas de Brasil— elige a 33 senadores.

La democracia ha dejado de existir en el Senado Federal; pero esta distorsión —esta mentira de democracia representativa— no es el único problema.

Cada estado, independientemente de su tamaño, tiene derecho a un mínimo de ocho diputados federales, sin importar su población ni su economía. Por otro lado, los estados más grandes tienen un tope de 70 diputados federales. Así, en el estado de Amapá bastan unos quince mil votos para elegir a un diputado, mientras que en el estado de São Paulo se requieren tres millones de votos para que un diputado pueda sentarse junto a un representante del Norte; en la Cámara Federal, ambos votos tienen exactamente el mismo valor. En EE. UU. existe la mayor de todas las distorsiones —un fraude propio de la farsa democrática— del mundo no comunista: hay un solo partido político con dos facciones, la demócrata y la republicana. Esto es resultado de las fallas del sistema electoral, que incurre en dos errores: el uso del sistema mayoritario —que anula el esfuerzo del elector racional por votar por alguno de los 190 partidos existentes, de los cuales nadie habla— y la concentración en las dos grandes opciones (la franquicia republicana y la demócrata), dado que las reglas excluyen a cualquiera que no obtenga el 50 % más un voto. Sumado a esto, la ausencia de un registro electoral y el carácter no obligatorio del voto convierten al ciudadano estadounidense en un mero espectador de las grandes estrellas mediáticas. Estas manejan las campañas electorales como si fueran publicidad de chocolate o refrescos, donde el ganador resulta ser aquel que ha recibido menos ataques —acusaciones de deshonestidad, pedofilia, adulterio, ateísmo, islamofobia o antisemitismo—. En este embrollo, tanto demócratas como republicanos compiten por parecer los más puritanos ante el elector protestante, quien busca un candidato cercano a su entorno —su familia, sus vecinos— y a su tradición familiar. Al final, el criterio de la política ideológica y programática es siempre el mismo: Estados Unidos aplastando a los más débiles, invadiendo, imponiendo, gobernando y dirigiendo a la humanidad, mientras garantiza gasolina y energía baratas para la metrópoli. Todo en favor de los WASP: blancos, anglosajones y protestantes.

Nada ha cambiado desde la época de los antiguos griegos: sigue siendo una democracia aristocrática, elitista, demagógica, timocrática o plutocrática.

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

Die Demokratien

Die Demokratien

Sie nahm ihren Anfang in der griechischen Stadt Athen. Platon bezeichnete diese griechische Demokratie als „Demagogie“ – und das nicht ohne Grund: Es handelte sich um Zusammenkünfte auf der Agora (dem öffentlichen Platz), bei denen wohlhabende männliche Bürger zusammenkamen, um politische Angelegenheiten zu erörtern.

Die griechische Demokratie umfasste nur ein Viertel der Bevölkerung. Ausgeschlossen waren alle Frauen, Kinder und Sklaven sowie diejenigen, die nicht über das erforderliche Mindesteinkommen verfügten; auch Ausländer waren nicht zugelassen. Somit blieb nur etwas mehr als ein Drittel der Bevölkerung übrig. „Demos“ bezeichnete dabei die Kantone, Bezirke oder Stadtviertel. Entgegen der Darstellung in heutigen politikwissenschaftlichen Lehrbüchern war die Demokratie nie als „Volksherrschaft“ im modernen Sinne gedacht. Es gab keine politischen Parteien, und Entscheidungen wurden nicht durch Abstimmungen herbeigeführt. Stattdessen endeten die Versammlungen in einem Konsens, der durch ausgiebige Diskussionen erreicht wurde – so lange, bis die wenigen, vornehmen Teilnehmer überzeugt waren. Da diese Tätigkeit freiwillig und unentgeltlich war, endete das System nach sechzig Jahren; es war den Kaufleuten schlicht nicht möglich, so viel Zeit zu investieren und ihre geschäftlichen Aktivitäten zu beeinträchtigen, zumal die Teilnahme nicht vergütet wurde – es war reine, von den Teilnehmern geschenkte Zeit.

Die heutige Demokratie hat mit zahlreichen Feinden, Täuschungen, Betrügereien, Farcen und Mängeln zu kämpfen. Dazu gehören der Bundessenat, Parteien, die als geschlossene Apparate über die Vergabe von Wahlämtern bestimmen, sowie Mechanismen wie die Verhältniswahl, geschlossene Wahllisten und das Mehrheitswahlrecht in Wahlkreisen. Betrachten wir die verschiedenen Schwachstellen eines Systems, das eigentlich dem Prinzip „eine Person, eine Stimme“ folgen sollte.

Der Wähler entscheidet in Wahrheit über nichts; alles ist bereits im Vorfeld festgelegt.

In Brasilien kann jeder Bundesstaat drei Senatoren entsenden. Ein Senator für São Paulo vertritt somit sieben Millionen Einwohner, während ein Senator für Amapá 170.000 Einwohner vertritt – und doch zählt die Stimme des Senators aus Amapá im Bundessenat genauso viel wie die des Senators aus São Paulo. Dies ist der größte Betrug an der Demokratie: die hinkende Repräsentation im Bundessenat – eine Lüge, eine Farce, ein schwerwiegender Missstand.

Die Folge ist, dass 15 Bundesstaaten aus den ärmeren Regionen – dem Norden und Nordosten –, die zusammen nur 33 % der brasilianischen Gesamtbevölkerung ausmachen, 45 Senatoren wählen. Demgegenüber stehen 33 Senatoren, die den Rest der Bevölkerung repräsentieren – jene 70 % der Bürger, die in den Bundesstaaten des Südens, Südostens und des Mittelwestens leben, also in den wohlhabenderen Regionen Brasiliens.

Die Demokratie im Bundessenat ist faktisch am Ende; doch diese Verzerrung – diese Lüge einer repräsentativen Demokratie – ist noch nicht alles.

Jeder Bundesstaat hat – ungeachtet seiner Größe, Bevölkerungszahl oder Wirtschaftskraft – Anspruch auf mindestens acht Abgeordnete im Bundesparlament. Gleichzeitig ist die Zahl der Abgeordneten für die bevölkerungsreichsten Bundesstaaten auf maximal 70 begrenzt. Das führt dazu, dass im Bundesstaat Amapá bereits 15.000 Stimmen ausreichen, um einen Abgeordneten zu wählen, während im Bundesstaat São Paulo jeder Abgeordnete drei Millionen Stimmen benötigt – obwohl er im Bundesparlament neben einem Abgeordneten aus dem Norden sitzt und seine Stimme dort exakt denselben Wert hat. In den USA findet sich die wohl extremste Verzerrung – ein regelrechter Betrug im Rahmen der demokratischen Farce – innerhalb der nicht-kommunistischen Welt: Es gibt faktisch nur eine politische Partei mit zwei Fraktionen, den Demokraten und den Republikanern. Dies ist eine Folge der Mängel des Wahlsystems, das gleich zwei grundlegende Fehler aufweist: Zum einen das Mehrheitswahlrecht, das den rationalen Wähler davon abhält, für eine der 190 anderen existierenden Parteien zu stimmen – über die ohnehin niemand spricht –, und ihn stattdessen zwingt, sich auf die beiden dominierenden Lager zu konzentrieren (da das System Kandidaten ohne absolute Mehrheit – 50 % plus eine Stimme – ohnehin aussortiert). Zum anderen führen die Freiwilligkeit der Stimmabgabe und das Fehlen eines zentralen Wählerregisters dazu, dass sich der US-amerikanische Wähler lediglich als Zuschauer fühlt. Er betrachtet die „großen Stars“ der Medien, die ihre Wahlkampagnen wie Werbung für Schokolade oder Erfrischungsgetränke inszenieren. Am Ende gewinnt derjenige, der am wenigsten durch Vorwürfe – sei es wegen Unehrlichkeit, Pädophilie, Ehebruchs, Atheismus, Islamfeindlichkeit oder Antisemitismus – beschädigt wurde. In diesem ganzen Wirrwarr versuchen sowohl Demokraten als auch Republikaner, sich als die größten Puritaner zu präsentieren, um den protestantischen Wähler anzusprechen – jenen Wähler, der einen Kandidaten sucht, der seinem familiären Umfeld, seiner Nachbarschaft und seiner Familientradition am nächsten steht. Dabei bleibt das ideologische und programmatische Grundprinzip stets dasselbe: Amerika unterdrückt die Schwächeren, marschiert ein, übt Zwang aus, regiert und lenkt die Menschheit – und sichert so billiges Benzin und günstige Energie für das eigene Machtzentrum. Alles im Sinne der WASPs: *White, Anglo-Saxon and Protestant* (Weiße, Angelsachsen und Protestanten).

Im Grunde ist alles beim Alten geblieben – schon seit der Antike, als die Griechen Formen der Demokratie kannten, die in Wahrheit aristokratisch, elitär, demagogisch, timokratisch oder plutokratisch geprägt waren.

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

دموکراسی‌ها

دموکراسی‌ها

این [جنبش/جنبش/...] در شهر یونانی آتن آغاز شد، که افلاطون آن را دماگوگیا، دموکراسی یونانی، می‌نامید و دلایل خودش را هم داشت، زیرا این یک گردهمایی در آگورا یا میدان بود، جایی که شهروندان مرد ثروتمند برای بحث در مورد سیاست گرد هم می‌آمدند.

دموکراسی یونانی فقط برای یک چهارم جمعیت بود: همه زنان، همه کودکان، همه بردگان و همه کسانی که حداقل درآمد لازم را نداشتند، و همچنین خارجی‌ها را حذف می‌کرد، به طوری که کمی بیشتر از یک سوم جمعیت باقی ماندند. دموس همان چیزی بود که کانتون‌ها، شهرستان‌ها یا محله‌ها نامیده می‌شدند. برخلاف آنچه کتاب‌های سیاسی امروزی می‌گویند، دموکراسی هرگز قصد نداشت محبوب باشد، نه احزاب سیاسی داشت و نه با رأی‌گیری تصمیم می‌گرفت. این جلسه‌ای بود که با اجماع، از طریق بحث‌های جامع تا زمانی که شرکت‌کنندگان برجسته و معدود آن، که داوطلب و بدون حقوق بودند، متقاعد شدند، به پایان رسید. به همین دلیل است که در شصت سال به پایان رسید. نمی‌توانست اینقدر وقت بازرگانان را بگیرد و در فعالیت‌ها اختلال ایجاد کند، زیرا پولی برای آن دریافت نمی‌شد، بلکه زمانی بود که توسط شرکت‌کنندگان اهدا می‌شد.

در حال حاضر، دموکراسی مردمی دشمنان و فریب‌ها، کلاهبرداری‌ها، نمایش‌های مضحک، کاستی‌ها و نقص‌های زیادی دارد، مانند سنای فدرال، احزاب بوروکراتیک که کرسی‌های مناصب انتخابی را در اختیار دارند، قوانین تناسب، لیست‌های بسته و سیستم رأی‌گیری اکثریت حوزه‌ای. بیایید هر حمله به سیستمی را که باید یک رأی برای هر نفر باشد، بررسی کنیم.

رأی‌دهنده هیچ تصمیمی نمی‌گیرد؛ همه چیز از پیش تعیین شده است.

در برزیل، هر ایالت می‌تواند سه سناتور انتخاب کند؛ بنابراین، یک سناتور از سائوپائولو نماینده هفت میلیون نفر از سائوپائولو است، یک سناتور از آماپا نماینده ۱۷۰،۰۰۰ نفر از آماپا است و رأی آنها برابر با رأی سناتور سائوپائولو در سنای فدرال است.

این بزرگترین کلاهبرداری در دموکراسی است: نمایندگی فلج شده در سنای فدرال، که یک دروغ، یک نمایش مضحک و یک نقص جدی است.

نتیجه این است که از ۲۷ ایالت و منطقه فدرال، ۱۵ ایالت از فقیرترین مناطق، که تنها ۳۳٪ از کل جمعیت برزیل را شامل می‌شوند، یعنی مناطق شمال و شمال شرقی، ۴۵ سناتور انتخاب می‌کنند، در مقایسه با ۳۳ سناتور از ۷۰٪ باقی‌مانده جمعیت که در ایالت‌های جنوب، جنوب شرقی و غرب میانه، ثروتمندترین مناطق برزیل، زندگی می‌کنند.

دموکراسی در سنای فدرال به پایان رسیده است، اما این تحریف، این دروغ دموکراسی نمایندگی، کافی نیست.

هر ایالت، صرف نظر از اندازه آن، حق دارد حداقل هشت نماینده فدرال داشته باشد، صرف نظر از اندازه جمعیت و اقتصاد آن، و بزرگترین ایالت‌ها به حداکثر ۷۰ نماینده فدرال محدود می‌شوند. بنابراین، ایالت آماپا برای هر نماینده منتخب فقط به پانزده هزار رأی نیاز دارد و ایالت سائوپائولو برای هر نماینده فدرال که در کنار نماینده شمال قرار گیرد، به سه میلیون رأی نیاز دارد و هر رأی همان ارزش یک رأی در مجلس فدرال را دارد.

در ایالات متحده، بزرگترین تحریف از تمام نمایش‌های دموکراتیک فریبکارانه در جهان غیرکمونیستی وجود دارد: فقط یک حزب سیاسی و دو جناح وجود دارد: جناح دموکرات و جناح جمهوری‌خواه. این نتیجه نقص‌های سیستم انتخاباتی است که دو خطا را مرتکب می‌شود: رأی اکثریت، که تلاش رأی‌دهنده منطقی را برای رأی دادن به یکی از ۱۹۰ حزب موجود (که هیچ‌کس در مورد آن صحبت نمی‌کند) از بین می‌برد، و تمرکز بر دو حزب اصلی - زیرا قوانین کسانی را که ۵۰٪ + ۱ را به دست نمی‌آورند - از حق رأی جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها حذف می‌کند. به دلیل آزادی رأی‌گیری غیراجباری و فقدان سیستم ثبت‌نام رأی‌دهندگان، رأی‌دهنده آمریکایی خود را تماشاگر ستارگان بزرگ رسانه‌ای می‌بیند که کمپین‌های انتخاباتی را مانند تبلیغات شکلات یا نوشابه پیش می‌برند، جایی که نام کاندیدایی که کمترین حمله را به او وارد می‌کنند، با اتهاماتی مانند بی‌صداقتی، کودک‌آزاری، زنا، الحاد، اسلام‌هراسی، یهودستیزی مورد حمله قرار می‌گیرد و در این آشفتگی، هم دموکرات‌ها و هم جمهوری‌خواهان سعی می‌کنند خشک‌مذهب‌ترین باشند تا رأی‌دهنده پروتستان بتواند کاندیدای خود را انتخاب کند. کاندیدایی که به خانواده‌ها و دوستان محله و سنت خانوادگی نزدیک‌تر باشد، زیرا معیار سیاست ایدئولوژیک و برنامه‌ای همیشه یکسان است: آمریکا ضعیف‌ترین‌ها را در هم می‌کوبد، به بشریت حمله می‌کند، تحمیل می‌کند، حکومت می‌کند و هدایت می‌کند و بنزین و انرژی ارزان را برای کلان‌شهر تضمین می‌کند. به نفع WASPها: سفید، آنگلوساکسون و پروتستان.

با این حال، از زمان یونانیان اجدادی: دموکراسی اشرافی نخبه‌گرا، عوام‌فریب، تیم‌سالار یا پلوتوکرات.

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

جمہوریتاں

جمہوریتاں

ایہہ یونانی شہر ایتھنز توں شروع ہویا، جس نوں افلاطون نے ڈیماگویا، یونانی لوکراج کیہا، اتے اس کول اپنیاں وجوہات سن، کیونکہ ایہہ اگورا جاں چوک وچ اکٹھ سی، جتھے امیر مرد شہری سیاست بارے گل بات کرن لئی اکٹھے ہندے سن۔

یونانی جمہوریت صرف اک چوتھائی آبادی لئی سی: اس نے تمام خواتین، تمام بچےآں، تمام غلاماں، تے انہاں تمام لوکاں نو خارج کر دتا جہناں دے کول گھٹ توں گھٹ مطلوبہ آمدنی نئیں سی، اس دے نال نال غیر ملکیاں نو وی خارج کر دتا گیا، تاکہ آبادی دا اک تہائی توں تھوڑا زیادہ باقی رہ گیا۔ ڈیموس اوہ سی جہنوں کینٹن، یا کاؤنٹی، یا محلے آکھیا جاندا سی۔ جو اج کل دیاں سیاسی کتاباں دسدیاں نیں اوہدے اُلٹ جمہوریت دا کدی مقبول ہون دا ارادہ نہیں سی تے نہ اوہدے وچ سیاسی جماعتاں سن تے نہ اوہدا فیصلہ ووٹاں نال ہویا۔ ایہ اک اجہا اجلاس سی جہڑا اتفاق رائے نال ختم ہویا، مکمل بحث دے ذریعے جدوں تیکر کہ ایہدے مشہور تے کجھ شرکاء، جہڑے رضاکار تے بے تنخواہ سن، قائل نئیں ہو گئے۔ ایسے لئی ایہہ سٹھ سالاں وچ ختم ہو گیا؛ ایہہ تاجراں دا اینا ویلہ نئیں کھا سکدا سی تے سرگرمیاں چ مداخلت نئیں کر سکدا سی کیونکہ اس نوں معاوضہ نئیں دتا گیا سی، ایہہ شرکاء ولوں عطیہ کیتا گیا ویلہ سی۔

ایس ویلے، مقبول جمہوریت دے کئی دشمن تے دھوکے، فراڈ، ناٹک، کوتاہیاں تے خامیاں نیں، جویں کہ وفاقی سینیٹ، بیوروکریٹک جماعتاں جہڑیاں انتخابی دفاتر چ سیٹاں دے مالک نیں، تناسب دے اصول، بند فہرستاں، تے اکثریتی ضلعی ووٹنگ دا نظام۔ چلو سسٹم تے ہر حملے دی جانچ پڑتال کردے آں جہڑا فی بندہ اک ووٹ ہونا چاہیدا اے۔

ووٹر کجھ وی نئیں طے کردا; سب کجھ پہلے توں طے ہو گیا اے۔

برازیل وچ ہر ریاست تن سینیٹر منتخب کرسکدی اے ؛ اس لی، ساؤ پالو دا اک سینیٹر ساؤ پالو دے ست ملین لوکاں دی نمائندگی کردا اے، اماپا دا اک سینیٹر اماپا دے 170,000 لوکاں دی نمائندگی کردا اے، تے انہاں دا ووٹ وفاقی سینیٹ وچ ساؤ پالو دے سینیٹر دے ووٹ دے برابر اے۔

ایہ جمہوریت دا سب توں وڈا فراڈ اے: وفاقی سینیٹ وچ معذور نمائندگی، جہڑی اک جھوٹ اے، اک ناٹک اے، اک سنگین خامی اے۔

نتیجہ ایہ اے کہ 27 ریاستاں تے وفاقی ضلعے چوں، 15 ریاستاں غریب ترین علاقیاں چوں، جہناں چ برازیل دی پوری آبادی دا صرف 33 فیصد شامل اے، جہڑے کہ شمالی تے شمال مشرقی علاقے نیں، 45 سینیٹر منتخب کردے نیں، جد کہ باقی 70 فیصد آبادی چوں 33 سینیٹر جنوب مشرق، مشرق وسطی تے امیراں دیاں ریاستاں چ رہندے نیں برازیل دے علاقے

وفاقی سینیٹ وچ جمہوریت ختم ہو چکی اے، لیکن ایہ تحریف، نمائندہ جمہوریت دا ایہ جھوٹ کافی نئيں ا‏‏ے۔

ہر ریاست، اس دے سائز تو‏ں قطع نظر، گھٹ تو‏ں گھٹ اٹھ وفاقی نائباں دا حقدار اے، چاہے اس د‏ی آبادی تے معیشت دا سائز کِنّا وی ہوئے، تے سب تو‏ں وڈی ریاستاں زیادہ تو‏ں زیادہ 70 وفاقی نائباں تک محدود نيں۔ لہذا ، ریاست آماپا نو‏‏ں ہر منتخب نائب دے لئی صرف پندرہ ہزار ووٹاں د‏‏ی ضرورت اے ، تے ریاست ساؤ پاؤلو نو‏‏ں شمال تو‏ں آنے والے ڈپٹی دے نال بیٹھنے دے لئی ہر وفاقی نائب دے لئی تن ملین ووٹاں د‏‏ی ضرورت اے ، تے ہر ووٹ د‏‏ی قیمت وفاقی چیمبر وچ ووٹ دے برابر ا‏‏ے۔

امریکہ وچ، غیر کمیونسٹ دنیا دے تمام جعلی جمہوری ناٹکاں وچ سب توں وڈی تحریف موجود اے: صرف اک سیاسی جماعت تے دو دھڑے نیں: ڈیموکریٹک دھڑا تے ریپبلکن دھڑا۔ ایہ انتخابی نظام چ خامیاں دا نتیجہ اے، جہڑا دو غلطیاں دا ارتکاب کردا اے: اکثریتی ووٹ، جہڑا عقلی ووٹر دی 190 موجودہ جماعتاں چوں اک نوں ووٹ دین دی کوشش نو ختم کردا اے (جس دے بارے چ کوئی گل نئیں کردا)، تے دو وڈیاں جماعتاں تے توجہ - کیونکہ قوانین اوہناں لوکاں نو ختم کردے نیں جہناں نوں ریپبلکن تے ڈیموکریٹک فرنچائز دا 50٪ + 1 نئیں ملدا۔ غیر لازمی ووٹنگ دی لبرلٹی تے ووٹر رجسٹریشن سسٹم دی کمی دی وجہ توں، امریکی ووٹر اپنے آپ نو وڈے میڈیا سٹاراں دے تماشبین دے طور تے ویکھدا اے جہڑے چاکلیٹ یا سوڈا دے اشتہاراں ورگی انتخابی مہماں نو دھکا دیندے نیں، جتھے امیدوار دے ناں تے بے ایمانی، پیڈوفیلیا، زنا، اسلام توں خوف، تے اینٹی فوبیا دے الزاماں نال سب توں گھٹ حملہ کیتا جاندا اے۔ اس گڑبڑ، ڈیموکریٹس تے ریپبلکن دونو سب توں زیادہ پیوریٹنیکل بنن دی کوشش کردے نیں تاکہ پروٹسٹنٹ ووٹر اپنے امیدوار دا انتخاب کر سکن۔ اپنے ٹبراں تے محلے دے دوستاں دے سب توں نیڑے دے امیدوار، تے خاندانی روایت دے، کیونکہ نظریاتی تے پروگرامی سیاست دا معیار ہمیشہ اک ای ہوندا اے: امریکہ سب توں کمزور لوکاں نو کچلدا اے، حملہ کردا اے، مسلط کردا اے، انسانیت تے حکومت کردا اے تے ہدایت کردا اے، تے میٹروپولیٹن لئی سستے پٹرول تے توانائی دی ضمانت دیندا اے۔ ڈبلیو اے ایس پی دے حق چ: وائٹ، اینگلو سیکسن تے پروٹسٹنٹ۔

سب اکو جئے، جدوں توں آبائی یونانیاں دے: اشرافیہ اشرافیہ ڈیماگوجک ٹموکریٹک یا پلوٹوکریٹک جمہوریت۔

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

ਲੋਕਤੰਤਰ

ਲੋਕਤੰਤਰ

ਇਹ ਯੂਨਾਨੀ ਸ਼ਹਿਰ ਐਥਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਲੈਟੋ ਨੇ ਡੇਮਾਗੋਗੀਆ, ਯੂਨਾਨੀ ਲੋਕਤੰਤਰ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਕਾਰਨ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਗੋਰਾ, ਜਾਂ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇਕੱਠ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਅਮੀਰ ਮਰਦ ਨਾਗਰਿਕ ਰਾਜਨੀਤੀ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ।

ਯੂਨਾਨੀ ਲੋਕਤੰਤਰ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚੌਥਾਈ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਸੀ: ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਸਾਰੇ ਗੁਲਾਮਾਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਲੋੜੀਂਦੀ ਆਮਦਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਬਾਦੀ ਦਾ ਇੱਕ ਤਿਹਾਈ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਚਿਆ ਰਹੇ। ਡੈਮੋਸ ਉਹ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਛਾਉਣੀਆਂ, ਜਾਂ ਕਾਉਂਟੀਆਂ, ਜਾਂ ਆਂਢ-ਗੁਆਂਢ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਅੱਜ ਦੀਆਂ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਦੇ ਉਲਟ, ਲੋਕਤੰਤਰ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਇਸਦਾ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪਾਰਟੀਆਂ ਸਨ, ਨਾ ਹੀ ਇਸਦਾ ਫੈਸਲਾ ਵੋਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਮੀਟਿੰਗ ਸੀ ਜੋ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ, ਵਿਆਪਕ ਚਰਚਾ ਦੁਆਰਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਸਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਕੁਝ ਭਾਗੀਦਾਰ, ਜੋ ਵਲੰਟੀਅਰ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਤਨਖਾਹ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੇਵਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਖਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਨੂੰ ਮਿਹਨਤਾਨਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਭਾਗੀਦਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸਮਾਂ ਸੀ।

ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੋਕਤੰਤਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਧੋਖੇ, ਧੋਖਾਧੜੀ, ਮਜ਼ਾਕ, ਕਮੀਆਂ ਅਤੇ ਕਮੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੰਘੀ ਸੈਨੇਟ, ਨੌਕਰਸ਼ਾਹ ਪਾਰਟੀਆਂ ਜੋ ਚੋਣਵੇਂ ਦਫਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀਟਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਅਨੁਪਾਤ ਦੇ ਨਿਯਮ, ਬੰਦ ਸੂਚੀਆਂ, ਅਤੇ ਬਹੁਮਤ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਵੋਟਿੰਗ ਪ੍ਰਣਾਲੀ। ਆਓ ਸਿਸਟਮ 'ਤੇ ਹਰੇਕ ਹਮਲੇ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰੀਏ ਜੋ ਪ੍ਰਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਵੋਟ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਵੋਟਰ ਕੁਝ ਵੀ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਸਭ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ।

ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ ਵਿੱਚ, ਹਰੇਕ ਰਾਜ ਤਿੰਨ ਸੈਨੇਟਰ ਚੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਓ ਪੌਲੋ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੈਨੇਟਰ ਸਾਓ ਪੌਲੋ ਤੋਂ ਸੱਤ ਮਿਲੀਅਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਮਾਪਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੈਨੇਟਰ ਅਮਾਪਾ ਤੋਂ 170,000 ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੋਟ ਸੰਘੀ ਸੈਨੇਟ ਵਿੱਚ ਸਾਓ ਪੌਲੋ ਤੋਂ ਸੈਨੇਟਰ ਦੀ ਵੋਟ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।

ਇਹ ਲੋਕਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧੋਖਾ ਹੈ: ਸੰਘੀ ਸੈਨੇਟ ਵਿੱਚ ਅਪੰਗ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਝੂਠ, ਇੱਕ ਮਜ਼ਾਕ, ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਨੁਕਸ ਹੈ।

ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ 27 ਰਾਜਾਂ ਅਤੇ ਸੰਘੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਗਰੀਬ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ 15 ਰਾਜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ ਦੀ ਪੂਰੀ ਆਬਾਦੀ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ 33% ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਉੱਤਰੀ ਅਤੇ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬੀ ਖੇਤਰ ਹਨ, 45 ਸੈਨੇਟਰ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਬਾਕੀ 70% ਆਬਾਦੀ ਵਿੱਚੋਂ 33 ਸੈਨੇਟਰ ਦੱਖਣੀ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਮੱਧ-ਪੱਛਮ, ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅਮੀਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਸੰਘੀ ਸੈਨੇਟ ਵਿੱਚ ਲੋਕਤੰਤਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵਿਗਾੜ, ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਲੋਕਤੰਤਰ ਦਾ ਇਹ ਝੂਠ, ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਹਰੇਕ ਰਾਜ, ਇਸਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਅੱਠ ਸੰਘੀ ਡਿਪਟੀਆਂ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਸਦੀ ਆਬਾਦੀ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕਤਾ ਦਾ ਆਕਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰਾਜ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ 70 ਸੰਘੀ ਡਿਪਟੀਆਂ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਅਮਾਪਾ ਰਾਜ ਨੂੰ ਹਰੇਕ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਡਿਪਟੀ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਪੰਦਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵੋਟਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਓ ਪੌਲੋ ਰਾਜ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਡਿਪਟੀ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠਣ ਲਈ ਹਰੇਕ ਸੰਘੀ ਡਿਪਟੀ ਲਈ ਤਿੰਨ ਮਿਲੀਅਨ ਵੋਟਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਵੋਟ ਦਾ ਸੰਘੀ ਚੈਂਬਰ ਵਿੱਚ ਵੋਟ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੁੱਲ ਹੈ।

ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ, ਗੈਰ-ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਮਜ਼ਾਕਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਿਗਾੜ ਮੌਜੂਦ ਹੈ: ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪਾਰਟੀ ਅਤੇ ਦੋ ਧੜੇ ਹਨ: ਡੈਮੋਕ੍ਰੇਟਿਕ ਧੜਾ ਅਤੇ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਧੜਾ। ਇਹ ਚੋਣ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ ਖਾਮੀਆਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਬਹੁਮਤ ਵੋਟ, ਜੋ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਵੋਟਰ ਦੇ 190 ਮੌਜੂਦਾ ਪਾਰਟੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੋਟ ਪਾਉਣ ਦੇ ਯਤਨ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ (ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ), ਅਤੇ ਦੋ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪਾਰਟੀਆਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ - ਕਿਉਂਕਿ ਨਿਯਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਅਤੇ ਡੈਮੋਕ੍ਰੇਟਿਕ ਵੋਟਿੰਗ ਦਾ 50% + 1 ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਗੈਰ-ਲਾਜ਼ਮੀ ਵੋਟਿੰਗ ਦੀ ਉਦਾਰਤਾ ਅਤੇ ਵੋਟਰ ਰਜਿਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਘਾਟ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਮਰੀਕੀ ਵੋਟਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਮੀਡੀਆ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਵਜੋਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਚਾਕਲੇਟ ਜਾਂ ਸੋਡਾ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਾਂ ਵਰਗੇ ਚੋਣ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਮੀਦਵਾਰ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਬੇਈਮਾਨੀ, ਪੀਡੋਫਿਲੀਆ, ਵਿਭਚਾਰ, ਨਾਸਤਿਕਤਾ, ਇਸਲਾਮੋਫੋਬੀਆ, ਯਹੂਦੀ ਵਿਰੋਧੀਵਾਦ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਹੌਜਪੌਜ ਵਿੱਚ, ਡੈਮੋਕ੍ਰੇਟ ਅਤੇ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ੁੱਧਵਾਦੀ ਬਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਵੋਟਰ ਆਪਣਾ ਉਮੀਦਵਾਰ ਚੁਣ ਸਕੇ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਆਂਢ-ਗੁਆਂਢ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਦਾ ਉਮੀਦਵਾਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮੈਟਿਕ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦਾ ਮਾਪਦੰਡ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਅਮਰੀਕਾ ਸਭ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਹੈ, ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਥੋਪਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹਾਂਨਗਰ ਲਈ ਸਸਤੇ ਪੈਟਰੋਲ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਦੀ ਗਰੰਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। WASPs ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ: ਗੋਰੇ, ਐਂਗਲੋ-ਸੈਕਸਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ।

ਸਭ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੂਰਵਜ ਯੂਨਾਨੀਆਂ ਦੇ: ਕੁਲੀਨ ਕੁਲੀਨ ਲੋਕਤੰਤਰਵਾਦੀ ਟਾਈਮੋਕ੍ਰੇਟਿਕ ਜਾਂ ਪਲੂਟੋਕ੍ਰੇਟਿਕ ਲੋਕਤੰਤਰ।

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

डेमोक्रेसी

डेमोक्रेसी

इसकी शुरुआत ग्रीक शहर एथेंस में हुई थी, जिसे प्लेटो ने डेमागोगिया, यानी ग्रीक डेमोक्रेसी कहा था, और उसके अपने कारण थे, क्योंकि यह अगोरा या चौक में होने वाली एक मीटिंग थी, जहाँ अमीर पुरुष नागरिक पॉलिटिक्स पर चर्चा करने के लिए मिलते थे।

ग्रीक डेमोक्रेसी सिर्फ़ एक चौथाई आबादी के लिए थी: इसमें सभी औरतें, सभी बच्चे, सभी गुलाम और वे सभी लोग शामिल नहीं थे जिनके पास ज़रूरी मिनिमम इनकम नहीं थी, साथ ही विदेशियों को भी शामिल नहीं किया गया था, जिससे आबादी का एक तिहाई से थोड़ा ही ज़्यादा हिस्सा बचा था। डेमोस कैंटन, या काउंटी, या आस-पड़ोस को कहा जाता था। आज की पॉलिटिकल किताबों में जो लिखा है, उसके उलट, डेमोक्रेसी का कभी भी पॉपुलर होने का इरादा नहीं था, न ही इसकी कोई पॉलिटिकल पार्टी थी, और न ही इसका फ़ैसला वोटों से होता था। यह एक ऐसी मीटिंग थी जो आम सहमति से, पूरी चर्चा के बाद तब तक खत्म होती थी जब तक कि इसके जाने-माने और कुछ पार्टिसिपेंट, जो वॉलंटियर थे और जिन्हें पैसे नहीं मिलते थे, मान नहीं जाते थे। इसीलिए यह साठ साल में खत्म हो गई; यह व्यापारियों का इतना ज़्यादा समय नहीं ले सकती थी और कामों में दखल नहीं दे सकती थी क्योंकि इसके लिए पैसे नहीं मिलते थे, यह पार्टिसिपेंट द्वारा दिया गया समय था।

अभी, पॉपुलर डेमोक्रेसी के कई दुश्मन और धोखे, फ्रॉड, मज़ाक, कमियां और कमियां हैं, जैसे कि फेडरल सीनेट, ब्यूरोक्रेटिक पार्टियां जिनके पास इलेक्शन ऑफिस में सीटें हैं, प्रोपोर्शनैलिटी के नियम, क्लोज्ड लिस्ट और मेजॉरिटी डिस्ट्रिक्ट वोटिंग सिस्टम। आइए सिस्टम पर हर हमले को देखें कि हर व्यक्ति को एक वोट मिलना चाहिए।

वोटर कुछ भी तय नहीं करता; सब कुछ पहले से तय होता है।

ब्राजील में, हर राज्य तीन सीनेटर चुन सकता है; इसलिए, साओ पाउलो का एक सीनेटर साओ पाउलो के सात मिलियन लोगों को रिप्रेजेंट करता है, अमापा का एक सीनेटर अमापा के 170,000 लोगों को रिप्रेजेंट करता है, और उनका वोट फेडरल सीनेट में साओ पाउलो के सीनेटर के वोट के बराबर है।

यह डेमोक्रेसी में सबसे बड़ा फ्रॉड है: फेडरल सीनेट में कमजोर रिप्रेजेंटेशन, जो एक झूठ है, एक मज़ाक है, एक गंभीर कमी है।

नतीजा यह है कि 27 राज्यों और फ़ेडरल डिस्ट्रिक्ट में से, सबसे गरीब इलाकों के 15 राज्य, जिनमें ब्राज़ील की पूरी आबादी का सिर्फ़ 33% हिस्सा रहता है, जो नॉर्थ और नॉर्थईस्ट इलाके हैं, 45 सीनेटर चुनते हैं, जबकि बाकी 70% आबादी से 33 सीनेटर चुने जाते हैं, जो ब्राज़ील के सबसे अमीर इलाकों, साउथ, साउथईस्ट और मिडवेस्ट के राज्यों में रहते हैं।

फ़ेडरल सीनेट में डेमोक्रेसी खत्म हो गई है, लेकिन यह गड़बड़ी, रिप्रेजेंटेटिव डेमोक्रेसी का यह झूठ, काफ़ी नहीं है।

हर राज्य, चाहे उसका साइज़ कुछ भी हो, कम से कम आठ फ़ेडरल डेप्युटी का हक़दार है, चाहे उसकी आबादी और इकॉनमी कितनी भी बड़ी हो, और सबसे बड़े राज्यों में ज़्यादा से ज़्यादा 70 फ़ेडरल डेप्युटी ही हो सकते हैं। इसलिए, अमापा राज्य को हर चुने हुए डेप्युटी के लिए सिर्फ़ पंद्रह हज़ार वोट चाहिए, और साओ पाउलो राज्य को हर फ़ेडरल डेप्युटी को नॉर्थ के डेप्युटी के बगल में बैठने के लिए तीन मिलियन वोट चाहिए, और हर वोट की वैल्यू फ़ेडरल चैंबर में एक वोट जितनी ही होती है।

US में, नॉन-कम्युनिस्ट दुनिया में सभी धोखेबाज़ डेमोक्रेटिक दिखावे में सबसे बड़ी गड़बड़ी है: यहाँ सिर्फ़ एक पॉलिटिकल पार्टी है और दो ग्रुप हैं: डेमोक्रेटिक ग्रुप और रिपब्लिकन ग्रुप। यह इलेक्टोरल सिस्टम की कमियों का नतीजा है, जिसमें दो गलतियाँ होती हैं: मेजॉरिटी वोट, जो समझदार वोटर की 190 मौजूदा पार्टियों में से किसी एक को वोट देने की कोशिश को खत्म कर देता है (जिसके बारे में कोई बात नहीं करता), और दो बड़ी पार्टियों पर फोकस – क्योंकि नियम उन लोगों को खत्म कर देते हैं जिन्हें रिपब्लिकन और डेमोक्रेटिक वोट का 50% + 1 – नहीं मिलता। वोटिंग की आज़ादी और वोटर रजिस्ट्रेशन सिस्टम की कमी की वजह से, अमेरिकी वोटर खुद को बड़े मीडिया स्टार्स का दर्शक समझते हैं जो चॉकलेट या सोडा के एडवर्टाइज़मेंट की तरह इलेक्शन कैंपेन चलाते हैं, जहाँ कैंडिडेट के नाम पर बेईमानी, पीडोफिलिया, एडल्टरी, नास्तिकता, इस्लामोफोबिया, एंटीसेमिटिज़्म जैसे आरोपों से सबसे कम हमला होता है, और इस मिलावट में, डेमोक्रेट और रिपब्लिकन दोनों ही सबसे ज़्यादा प्यूरिटनिकल बनने की कोशिश करते हैं ताकि प्रोटेस्टेंट वोटर अपना कैंडिडेट चुन सकें। वह कैंडिडेट जो उनके परिवारों और पड़ोस के दोस्तों, और परिवार की परंपरा के सबसे करीब हो, क्योंकि आइडियोलॉजिकल और प्रोग्रामेटिक पॉलिटिक्स का क्राइटेरिया हमेशा एक ही होता है: अमेरिका सबसे कमज़ोर लोगों को कुचल रहा है, हमला कर रहा है, थोप रहा है, इंसानियत पर राज कर रहा है और उसे डायरेक्ट कर रहा है, और मेट्रोपोलिस के लिए सस्ते गैसोलीन और एनर्जी की गारंटी दे रहा है। WASPs के पक्ष में: व्हाइट, एंग्लो-सैक्सन और प्रोटेस्टेंट।

फिर भी, क्योंकि हमारे पूर्वज ग्रीक थे: अमीर, अमीर, तानाशाह, टाइमोक्रेटिक या अमीरों वाले लोकतंत्र।

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

Демократии

Демократии

Зародившись в греческом городе Афинах, который Платон назвал Демагогией, греческой демократией, у него были на то свои причины, поскольку это было собрание на агоре, или площади, где состоятельные мужчины-граждане собирались для обсуждения политики.

Греческая демократия была доступна лишь четверти населения: она исключала всех женщин, всех детей, всех рабов и всех, кто не обладал минимально необходимым доходом, а также иностранцев, так что оставалось немногим более трети населения. Демосом назывались кантоны, или округа, или кварталы. Вопреки тому, что говорится в современных политических книгах, демократия никогда не ставила перед собой цель быть популярной, в ней не было политических партий, и она не решалась голосованием. Это было собрание, которое заканчивалось консенсусом, посредством исчерпывающих дискуссий, пока его выдающиеся и немногочисленные участники, которые были добровольцами и работали бесплатно, не были убеждены. Вот почему она прекратила свое существование через шестьдесят лет; Это не могло отнимать столько времени у торговцев и мешать их деятельности, поскольку это не оплачивалось, а было время, пожертвованное участниками.

В настоящее время народная демократия имеет множество врагов и обманов, мошенничеств, фарсов, недостатков и изъянов, таких как федеральный сенат, бюрократические партии, владеющие местами на выборных должностях, правила пропорциональности, закрытые списки и система голосования по избирательным округам большинства. Давайте рассмотрим каждое из этих нападений на систему, которая должна обеспечивать один голос на человека.

Избиратель ничего не решает; всё предопределено.

В Бразилии каждый штат может избрать трёх сенаторов; следовательно, сенатор от Сан-Паулу представляет семь миллионов жителей Сан-Паулу, сенатор от Амапы представляет 170 000 жителей Амапы, и их голоса равны голосам сенатора от Сан-Паулу в федеральном сенате.

Это величайшее мошенничество в демократии: ограниченное представительство в федеральном сенате, которое является ложью, фарсом, серьезным недостатком.

В результате из 27 штатов и федерального округа 15 штатов из беднейших регионов, в которых проживает всего 33% всего населения Бразилии (Север и Северо-Восток), избирают 45 сенаторов, по сравнению с 33 сенаторами из оставшихся 70% населения, проживающих в штатах Юга, Юго-Востока и Среднего Запада, самых богатых регионах Бразилии.

Демократия в федеральном сенате закончилась, но этого искажения, этой лжи о представительной демократии недостаточно.

Каждый штат, независимо от его размера, имеет право как минимум на восемь федеральных депутатов, независимо от численности населения и экономики, а крупнейшие штаты ограничены максимум 70 федеральными депутатами. Таким образом, штату Амапа нужно всего пятнадцать тысяч голосов для каждого избранного депутата, а штату Сан-Паулу — три миллиона голосов, чтобы каждый федеральный депутат сидел рядом с депутатом от Севера, и каждый голос имеет ту же ценность, что и голос в федеральной палате.

В США существует наибольшее искажение из всех мошеннических демократических фарсов в некоммунистическом мире: существует только одна политическая партия и две фракции: демократическая и республиканская. Это результат недостатков избирательной системы, которая допускает две ошибки: голосование по большинству голосов, которое исключает попытку рационального избирателя проголосовать за одну из 190 существующих партий (о которых никто не говорит), и сосредоточение внимания на двух основных партиях — поскольку правила исключают тех, кто не набирает 50% + 1 — республиканского и демократического избирательного права. Из-за либерального подхода к необязательному голосованию и отсутствия системы регистрации избирателей американский избиратель видит себя зрителем, наблюдающим за крупными медиа-звездами, которые продвигают избирательные кампании подобно рекламе шоколада или газировки, где имя кандидата наименее подвергается обвинениям в нечестности, педофилии, супружеской измене, атеизме, исламофобии, антисемитизме. В этой мешанине и демократы, и республиканцы стремятся быть наиболее пуританскими, чтобы протестантский избиратель мог выбрать своего кандидата. Кандидата, наиболее близкого к его семье и соседям, к семейным традициям, поскольку критерий идеологической и программной политики всегда один и тот же: Америка подавляет самых слабых, вторгается, навязывает, управляет и руководит человечеством, гарантируя дешевый бензин и энергию для мегаполиса. В пользу WASP: белых, англосаксов и протестантов.

Тем не менее, начиная с древних греков: аристократическая элитарная демагогическая тимократическая или плутократическая демократия.

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

ዲሞክራስያውያን ሃገራት

ዲሞክራስያውያን ሃገራት

ኣብታ ፕላቶ ደማጎግያ፡ ዲሞክራሲ ግሪኽ ኢሉ ዝሰመየታ ናይ ግሪኽ ከተማ ኣቴንስ እዩ ጀሚሩ፣ ኣብ ኣጎራ ወይ ኣደባባይ ሃብታማት ደቂ ተባዕትዮ ዜጋታት ተኣኪቦም ብዛዕባ ፖለቲካ ዝዘራረቡሉ ምትእኽኻብ ስለ ዝነበረ ድማ ምኽንያቱ ነበሮ።

ዲሞክራሲ ግሪኽ ንርብዒ ህዝቢ ጥራይ እዩ ነይሩ: ንዅለን ደቂ ኣንስትዮ: ንዅለን ቈልዑ: ንዅለን ባሮት: ከምኡውን ንዅለን እተን ዝተሓተ ዝድለ ኣታዊ ዘይብለን ኣግሊሉ: ከምኡውን ንወጻእተኛታት ኣግሊሉ: ስለዚ ካብ ሲሶ ዘይበዝሕ ህዝቢ ተሪፉ። ዲሞስ ካንቶናት ወይ ኣውራጃታት ወይ ከባቢታት ዝጽውዓሉ ዝነበረ እዩ። ብኣንጻር ናይ ሎሚ ፖለቲካዊ መጻሕፍቲ ዝብሎ፡ ዲሞክራሲ ህዝባዊ ክኸውን ሓሲቡ ኣይፈልጥን፡ ፖለቲካዊ ውድባት’ውን ኣይነበሮን፡ ብድምጺ’ውን ኣይተወሰነን። ብስምምዕ ዝተዛዘመ ኣኼባ እዩ ነይሩ፣ ብሰፊሕ ዘተ ክሳብ እቶም ፍሉጣትን ውሑዳትን ተሳተፍቱ፣ ወለንተኛታትን ደሞዝ ዘይብሎምን ዝነበሩ፣ ክሳብ ዝኣምኑ። ስለዚ ድማ እዩ ኣብ ስሳ ዓመት ዝዛዘመ፤ ክንድዚ ዝኣክል ግዜ ነጋዶ ክበልዕን ኣብ ንጥፈታት ጣልቃ ክኣቱን ኣይከኣለን ምኽንያቱ ደሞዝ ስለዘይነበሮ፣ ብተሳተፍቲ ዝተለገሰ ግዜ ስለዝነበረ።

ኣብዚ ሕዚ እዋን ህዝባዊ ዲሞክራሲ ብዙሓት ፀላእትን ምትላልን፣ ምትላል፣ ፋርስ፣ ጉድለታትን ጉድለታትን ከም ፌደራል ሰኔት፣ ኣብ ምርጫ ኣብያተ ፅሕፈት መንበር ዝውንኑ ቢሮክራሲያዊ ውድባት፣ ሕግታት ተመጣጣኒነት፣ ዕፁው ዝርዝር፣ ከምኡ እውን ስርዓት ድምፂ ኣብዝሓ ወረዳታት ኣለዎ። ነፍሲ ወከፍ ኣብ ልዕሊ እቲ ስርዓት መጥቃዕቲ ንሓደ ሰብ ሓደ ድምጺ ክኸውን ዘለዎ ንመርምር።

እቲ መራፂ ዝውስን ነገር የለን፤ ኩሉ ኣቐዲሙ ዝተወሰነ እዩ።

ኣብ ብራዚል ነፍሲ ወከፍ ግዝኣት ሰለስተ ሰነተራት ክመርጽ ይኽእል እዩ፤ ስለዚ ሓደ ሰነተር ካብ ሳኦ ፓውሎ ንሸውዓተ ሚልዮን ህዝቢ ሳኦ ፓውሎ ይውክል፣ ሓደ ሰነተር ካብ ኣማፓ ን170,000 ሰባት ካብ ኣማፓ ይውክል፣ ድምጾም ድማ ማዕረ ድምጺ ናይቲ ካብ ሳኦ ፓውሎ ዝመጸ ሰነተር ኣብ ፈደራላዊ ሰኔት እዩ።

እዚ እቲ ዝዓበየ ምትላል ኣብ ዲሞክራሲ እዩ: እቲ ኣብ ፌደራል ሰኔት ዘሎ ስንኩል ውክልና: እዚ ሓሶት: ዋዛ: ከቢድ ጉድለት እዩ።

ሳዕቤኑ ድማ ካብተን 27 ግዝኣታትን ፈደራላዊ ኣውራጃን፡ ካብተን ዝደኸያ ዞባታት ዝመጻ 15 ግዝኣታት፡ ካብ መላእ ህዝቢ ብራዚል 33% ጥራይ ዝሓዛ፡ ንሳተን ድማ ዞባታት ሰሜንን ሰሜናዊ ምብራቕን እየን፡ 45 ሰነተራት ይመርጻ፡ ካብተን ዝተረፋ 70% ህዝቢ ድማ ኣብተን ዝሃብተማ ዞባታት ብራዚል ዝነብሩ 33 ሰነተራት ክነጻጸር ከሎ።

ኣብ ፌደራል ሰኔት ዲሞክራሲ ተወዲኡ፣ እዚ ምዝባዕ እዚ፣ እዚ ሓሶት ውክልና ዘለዎ ዲሞክራሲ ግን እኹል ኣይኮነን።

ነፍሲ ወከፍ ክልል ብዘየገድስ ዕብየቱ ብዘየገድስ ብዝሒ ህዝባን ቁጠባኣን ብዘየገድስ እንተወሓደ ሸሞንተ ምክትላት ፌደራል ክህልዋ መሰል ኣለወን፣ እተን ዝዓበያ ክልላት ድማ እንተበዝሐ 70 ምክትላት ፌደራል ጥራይ ዝተሓጽራ እየን። ስለዚ፡ ግዝኣት ኣማፓ ንነፍሲ ​​ወከፍ ዝተመርጸ ምክትል ዓሰርተ ሓሙሽተ ሽሕ ድምጺ ጥራይ የድልያ፡ ግዝኣት ሳኦ ፓውሎ ድማ ንነፍሲ ​​ወከፍ ምክትል ፌደራል ኣብ ጎኒ እቲ ካብ ሰሜን ዝመጽእ ምክትል ኮፍ ክብል ሰለስተ ሚልዮን ድምጺ የድልያ፡ ነፍሲ ወከፍ ድምጺ ድማ ምስቲ ኣብ ባይቶ ፌደራል ዝወሃብ ድምጺ ተመሳሳሊ ዋጋ ኣለዎ።

ኣብ ኣመሪካ፡ ኣብታ ኮሚኒስታዊ ዘይኮነት ዓለም፡ ካብ ኩሉ ናይ ምትላል ዲሞክራስያዊ ፋርስ ዝዓበየ ምዝባዕ ኣሎ፡ ሓደ ፖለቲካዊ ሰልፍን ክልተ ውድባትን ጥራይ ኣለዉ፡ ንሳቶም ድማ ውድብ ዲሞክራስን ሪፓብሊካንን እዮም። እዚ ውጽኢት ናይቲ ኣብቲ ክልተ ጌጋታት ዝፍጽም ስርዓተ ምርጫ ዘሎ ጉድለታት እዩ፡ እቲ ዝበዝሐ ድምጺ፡ እቲ ርትዓዊ መራጺ ንሓንቲ ካብተን ዘለዋ 190 ሰልፍታት ንምድማጽ ዝገብሮ ጻዕሪ ዘወግድ (ዝኾነ ሰብ ዘይዛረበሉ)፡ ከምኡ’ውን ትኹረት ኣብተን ክልተ ዓበይቲ ሰልፍታት – እቲ ሕግታት ነቶም 50% + 1 ዘይረኽቡ – ካብ ፍራንቸይዝ ሪፓብሊካንን ዲሞክራትን ስለ ዘወግድ። ብሰንኪ ልግሲ ዘይግዴታ ምድማጽን ስርዓት ምዝገባ መራጽቲ ዘይምህላውን፡ ኣመሪካዊ መራጺ ንነብሱ ከም ተዓዛቢ ናይቶም ከም ቸኮሌት ወይ ሶዳ መወዓውዒታት ዝኣመሰሉ ናይ ምርጫ ጎስጓሳት ዝደፍኡ ዓበይቲ ኮኾባት ሚድያ ይርእያ፡ ስም ናይቲ ሕጹይ ዝወሓደ መጥቃዕቲ ብኽሲ ዘይቅንዕና፡ ፔዶፊልያ፡ ዝሙት፡ ኣምላኽ ዘይምእማን፡ እስላሞፎብያ፡ ጸረ-ሴማውነት፡ ኣብዚ ምትላል ድማ፡ ክልቲኦም ዲሞክራትን... ሪፓብሊካን እቲ ፕሮቴስታንት መራጺ ሕጹይ ክመርጽ ምእንቲ እቶም ዝያዳ ጽሩያት ክኾኑ ይጽዕሩ። እቲ መዐቀኒ ስነ-ሓሳባውን መደባውን ፖለቲካ ኩሉ ግዜ ሓደ ስለ ዝኾነ፡ እቲ ዝቐረበ ሕጹይ ምስ ስድራቤቶምን ፈተውቲ ጎረባብቶምን፡ ከምኡ’ውን ንባህሊ ስድራቤት፡ ኣመሪካ ንዝደኸመ ክትጭፍልቕ፡ ክትወርር፡ ክትጽዕን፡ ንሰብኣውነት ከተመሓድርን ከተመሓድርን፡ ንሜትሮፖሊስ ድማ ርካሽ ነዳድን ጸዓትን ውሕስነት ምሃብ። ንዋስፕ ዝድግፍ: ጸለምቲ: ኣንግሎ-ሳክሶናውያንን ፕሮቴስታንትን።

ኩሉ ሓደ እዩ፣ ካብ ኣቦሓጎታት ግሪኻውያን ናይ: ምሩጻት ኤሊቲስት ዲማጎጂካዊ ቲሞክራስያዊ ወይ ፕሉቶክራስያዊ ዲሞክራሲ።

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

ޑިމޮކްރަސީތަކެވެ

ޑިމޮކްރަސީތަކެވެ

އެކަން ފެށިގެން އައީ ޕްލެޓޯ ޑެމަގޯޖިއާ، ގްރީކް ޑިމޮކްރަސީ ކިޔާ ގްރީސްގެ ސިޓީއެއް ކަމަށްވާ އެތެންސް އިން ކަމަށާއި، އެއީ މުއްސަނދި ފިރިހެން ރައްޔިތުން ސިޔާސީ ކަންކަމާ ބެހޭ ގޮތުން މަޝްވަރާ ކުރުމަށް ބައްދަލުވާ އަގޯރާ ނުވަތަ މައިދާނުގައި އެއްވުމަކަށް ވާތީ އޭނާގެ ސަބަބުތައް ވެސް ހުރި ކަމަށެވެ.

ގްރީކް ޑިމޮކްރަސީ އޮތީ އާބާދީގެ ތިންބައިކުޅަ އެއްބައި މީހުންނަށް: ހުރިހާ އަންހެނުންނާއި، ހުރިހާ ކުޑަކުދިންނާއި، ހުރިހާ އަޅުންނާއި، އެންމެ ކުޑަ އާމްދަނީއެއް ނުލިބޭ ހުރިހާ މީހުން ބާކީކޮށް، ބިދޭސީން ވެސް ބާކީކޮށް، އާބާދީގެ ތިންބައިކުޅަ އެއްބައި އަށް ވުރެ ކުޑަކޮށް ގިނައެވެ. ޑެމޯސް އަކީ ކެންޓަންތަކަށް، ނުވަތަ ކައުންޓީތަކަށް، ނުވަތަ އަވަށްތަކަށް ކިޔާ ނަމެކެވެ. މިއަދުގެ ސިޔާސީ ފޮތްތަކުގައި ބުނެފައިވާ ގޮތާ ހިލާފަށް ޑިމޮކްރަސީއަކީ ދުވަހަކުވެސް މަގުބޫލު އެއްޗަކަށް ވާން ގަސްތުކުރާ އެއްޗެއް ނޫން، އަދި ސިޔާސީ ޕާޓީތަކެއް ވެސް ނެތް، ވޯޓުން ނިންމާ ގޮތެއް ވެސް ނޫނެވެ. އެއީ އިއްތިފާގުން ނިމުނު ބައްދަލުވުމެއް، ފުރިހަމަ މަޝްވަރާތަކެއްގެ ތެރެއިން، އޭގެ މަޝްހޫރު އަދި މަދު ބައިވެރިން، ވޮލަންޓިއަރުންނާއި މުސާރަ ނުލިބޭ، ގަބޫލު ކުރެވެންދެން. އަށްޑިހަ އަހަރު ތެރޭގައި ނިމުނީ އެހެންވެއެވެ؛ އެއީ ވިޔަފާރިވެރިންގެ އެހާ ބޮޑު ވަގުތު ހޭދަކޮށް، ހަރަކާތްތަކަށް ހުރަސް އެޅުމަށް ނުކުރެވުނީ އެއީ މުސާރަ ނުލިބޭތީ، އެއީ ބައިވެރިން ހަދިޔާކުރި ވަގުތެވެ.

މިވަގުތު އާންމު ޑިމޮކްރަސީގައި ގިނަ ދުޝްމަނުންނާއި އޮޅުވާލުމާއި، މަކަރާއި ހީލަތާއި، ފާސްތަކާއި، އުނިކަންތަކާއި، އުނިކަންތައްތައް ހުރިއިރު، ފެޑެރަލް ސެނެޓާއި، އިލެކްޓިވް އޮފީސްތަކުގެ ގޮނޑިތައް ހިންގާ ބިއުރޯކްރެޓިކް ޕާޓީތަކާއި، ނިސްބަތުގެ އުސޫލުތަކާއި، ބަންދު ލިސްޓާއި، މެޖޯރިޓީ ޑިސްޓްރިކްޓް ވޯޓިންގ ސިސްޓަމް ފަދަ ކަންކަން ހިމެނެއެވެ. ކޮންމެ މީހަކަށް އެއް ވޯޓު ލިބެންޖެހޭ ނިޒާމަށް ދޭ ކޮންމެ ހަމަލާއެއް ބަލާލަމާ ހިނގާށެވެ.

ވޯޓުލާ މީހާ އެއްވެސް ކަމެއް ނުނިންމައެވެ؛ ހުރިހާ ކަމެއްވެސް އޮތީ ކުރިން ކަނޑައެޅިފައި.

ބްރެޒިލްގައި ކޮންމެ ސްޓޭޓަކަށް ތިން ސެނެޓަރުން އިންތިޚާބު ކުރެވޭނެ އެވެ؛ އެހެންކަމުން ސައޯ ޕައުލޯގެ ސެނެޓަރަކު ސައޯ ޕައުލޯގެ ހަތް މިލިއަން މީހުން ތަމްސީލުކުރާއިރު، އަމާޕާގެ ސެނެޓަރަކު އަމާޕާގެ 170،000 މީހުން ތަމްސީލުކުރާއިރު، އެމީހުންގެ ވޯޓަކީ ފެޑެރަލް ސެނެޓުގައި ސައޯ ޕައުލޯގެ ސެނެޓަރުގެ ވޯޓާ އެއްވަރުގެ ވޯޓެކެވެ.

މިއީ ޑިމޮކްރަސީގައި ހިނގާ އެންމެ ބޮޑު މަކަރާއި ހީލަތް: ފެޑެރަލް ސެނެޓުގައި ނާޒުކު ތަމްސީލު ކުރުމަކީ ދޮގެއް، ފާޑުކިޔުމެއް، ބޮޑު އުނިކަމެއް.

ނަތީޖާއަކީ 27 ސްޓޭޓާއި ފެޑެރަލް ޑިސްޓްރިކްޓްގެ ތެރެއިން އެންމެ ފަގީރު ސަރަހައްދުތަކުގެ 15 ސްޓޭޓެއް ކަމަށްވާ ބްރެޒިލްގެ މުޅި އާބާދީގެ އެންމެ %33 މީހުން ކަމަށްވާ އުތުރާއި އިރުއުތުރު ސަރަހައްދުތަކުން 45 ސެނެޓަރުން އިންތިޚާބު ކުރުމެވެ.

ފެޑެރަލް ސެނެޓުގައި ޑިމޮކްރަސީ ނިމިގެން ދިޔަ ނަމަވެސް މި ޑިސްޓޯޝަން، ރެޕްރެޒެންޓޭޓިވް ޑިމޮކްރަސީގެ މި ދޮގު ފުދޭވަރެއް ނޫނެވެ.

ކޮންމެ ސްޓޭޓެއްގެ ސައިޒަށް ބެލުމެއްނެތި، އާބާދީއާއި އިގްތިސާދުގެ ސައިޒަށް ބެލުމެއްނެތި، މަދުވެގެން އަށް ފެޑެރަލް ޑެޕިއުޓީގެ ހައްގު ލިބިގެންވާއިރު، އެންމެ ބޮޑު ސްޓޭޓްތަކުގައި ގިނަވެގެން 70 ފެޑެރަލް ޑެޕިއުޓީން ލިމިޓްކޮށްފައިވެ އެވެ. އެހެންކަމުން އަމާޕާ ސްޓޭޓަށް އިންތިޚާބުވާ ކޮންމެ ނައިބަކަށް ބޭނުންވަނީ އެންމެ ފަނަރަހާސް ވޯޓު ކަމަށާއި، އުތުރުން އަންނަ ނައިބުގެ ކައިރީގައި އިށީނދެވަޑައިގަތުމަށް ކޮންމެ ފެޑެރަލް ޑެޕިއުޓީއަކަށް ތިން މިލިއަން ވޯޓު ބޭނުންވާ ކަމަށެވެ.

އެމެރިކާގައި ކޮމިއުނިސްޓް ނޫން ދުނިޔޭގައި ހުރިހާ މަކަރުވެރި ޑިމޮކްރެޓިކް ފާރސްތަކުގެ ތެރެއިން އެންމެ ބޮޑު އޮޅުވާލުން އެބައޮތް: އޮތީ އެންމެ ސިޔާސީ ޕާޓީއަކާއި ދެ ފެކްޝަނެއް: ޑިމޮކްރެޓިކް ފެކްޝަނާއި ރިޕަބްލިކަން ފެކްޝަން. މިއީ އިންތިޚާބީ ނިޒާމުގައި ހުރި އުނިކަންތަކުގެ ނަތީޖާ، ދެ ގޯހެއް: މެޖޯރިޓީ ވޯޓާއި، މިހާރު ހުރި 190 ޕާޓީގެ ތެރެއިން އެއް ޕާޓީއަށް ވޯޓުލުމަށް ބުއްދިވެރި ވޯޓަރު ކުރާ މަސައްކަތެއް ނައްތާލާ (އެއީ އެއްވެސް މީހަކު ވާހަކަ ނުދައްކާ)، އަދި ބޮޑެތި ދެ ޕާޓީއަށް ފޯކަސް ކުރުމެވެ. މަޖުބޫރު ނޫން ވޯޓުލުމުގެ ލިބަރަލިޓީއާއި ވޯޓުލާ މީހުން ރަޖިސްޓްރީ ކުރުމުގެ ނިޒާމެއް ނެތުމުން، އެމެރިކާގެ ވޯޓުލާ މީހާ އަމިއްލައަށް ދެކެނީ ޗޮކްލެޓް ނުވަތަ ސޯޑާ އިޝްތިހާރު ފަދަ އިންތިޚާބީ ކެމްޕޭންތައް ކުރިއަށް ގެންދާ ބޮޑެތި މީޑިއާ ތަރިންގެ ބެލުންތެރިއެއްގެ ގޮތުގައެވެ ރިޕަބްލިކަން ޕާޓީން މަސައްކަތް ކުރަނީ އެންމެ ޕިއުރިޓަނިކަލް ވެގެން ޕްރޮޓެސްޓެންޓް ވޯޓަރަށް އެމީހުންގެ ކެންޑިޑޭޓް ހޮވޭނެ ގޮތަކަށެވެ. އެމީހުންގެ އާއިލާތަކާއި އަވަށްޓެރި ރައްޓެހިންނާއި، އަދި އާއިލީ ސަގާފަތާ އެންމެ ގާތް ކެންޑިޑޭޓަކީ، ފިކުރީ އަދި ޕްރޮގްރާމީ ސިޔާސަތުގެ މިންގަނޑަކީ އަބަދުވެސް އެއް މިންގަނޑަކަށް ވާތީ: އެމެރިކާއިން އެންމެ ބަލިކަށި މީހުން ފުނޑުފުނޑުކޮށް، އަރައިގަނެ، ލާޒިމުކޮށް، އިންސާނިއްޔަތު ވެރިކަންކޮށް އިރުޝާދުދީ، މެޓްރޮޕޮލިސްއަށް އަގުހެޔޮ ގޭސް އާއި ހަކަތަ ކަށަވަރުކޮށްދިނުން. ވާސްޕްތަކުގެ ފަރާތުން: ވައިޓް، އެންގްލޯ-ސެކްސަން އަދި ޕްރޮޓެސްޓެންޓް.

ހުރިހާ ކަމެއްވެސް ހަމަ އެގޮތަށް، ކާބަފައިންގެ ޔޫނާނީންގެ ފަހުން: އާރިސްޓޮކްރެޓިކް އެލިޓިސްޓް ޑިމަގޮޖިކް ޓިމޮކްރެޓިކް ނުވަތަ ޕްލޫޓޮކްރެޓިކް ޑިމޮކްރަސީ.

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයන්

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයන්

එය ආරම්භ වූයේ ග්‍රීක ඇතන්ස් නගරයේ වන අතර, ප්ලේටෝ එය ඩෙමගෝජියා, ග්‍රීක ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ලෙස හැඳින්වූ අතර, ඔහුට ඔහුගේම හේතු තිබුණි, මන්ද එය ධනවත් පිරිමි පුරවැසියන් දේශපාලනය සාකච්ඡා කිරීම සඳහා රැස් වූ ඇගෝරා හෝ චතුරශ්‍රයේ රැස්වීමක් වූ බැවිනි.

ග්‍රීක ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ජනගහනයෙන් හතරෙන් එකකට පමණක් සීමා විය: එය සියලුම කාන්තාවන්, සියලුම දරුවන්, සියලුම වහලුන් සහ අවම අවශ්‍ය ආදායමක් නොමැති සියල්ලන් මෙන්ම විදේශිකයන් බැහැර කළ අතර, එබැවින් ජනගහනයෙන් තුනෙන් එකකට වඩා ටිකක් වැඩි ප්‍රමාණයක් ඉතිරි විය. කැන්ටන් හෝ ප්‍රාන්ත හෝ අසල්වැසි ප්‍රදේශ හැඳින්වූයේ ඩෙමෝස් ය. අද දේශපාලන පොත්වල පවසන දෙයට පටහැනිව, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය කිසි විටෙකත් ජනප්‍රිය වීමට අදහස් කළේ නැත, එයට දේශපාලන පක්ෂ නොතිබුණි, ඡන්ද මගින් තීරණය කරන ලදී. එය එහි කීර්තිමත් සහ ස්වේච්ඡා සේවකයන් සහ වැටුප් නොලබන සහභාගිවන්නන් ස්වල්ප දෙනෙකුට ඒත්තු ගැන්වෙන තෙක් සවිස්තරාත්මක සාකච්ඡාවකින්, එකඟතාවයකින් අවසන් වූ රැස්වීමකි. එය වසර හැටකින් අවසන් වූයේ එබැවිනි; එයට වෙළෙන්දන්ගේ කාලයෙන් එතරම් ප්‍රමාණයක් පරිභෝජනය කිරීමට සහ ක්‍රියාකාරකම්වලට බාධා කිරීමට නොහැකි වූයේ එය වේතනයක් නොලැබුණු බැවිනි, එය සහභාගිවන්නන් විසින් පරිත්‍යාග කරන ලද කාලයයි.

වර්තමානයේ, ජනප්‍රිය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට බොහෝ සතුරන් සහ රැවටීම්, වංචා, විහිළු, අඩුපාඩු සහ අඩුපාඩු තිබේ, ඒවා අතර ෆෙඩරල් සෙනෙට් සභාව, මැතිවරණ කාර්යාලවල ආසන හිමි නිලධාරිවාදී පක්ෂ, සමානුපාතික නීති, සංවෘත ලැයිස්තු සහ බහුතර දිස්ත්‍රික් ඡන්ද ක්‍රමය ඇතුළත් වේ. පුද්ගලයෙකුට එක් ඡන්දයක් විය යුතු පද්ධතියට එල්ල වන සෑම ප්‍රහාරයක්ම අපි පරීක්ෂා කර බලමු.

ඡන්දදායකයා කිසිවක් තීරණය නොකරයි; සියල්ල කලින් තීරණය කර ඇත.

බ්‍රසීලයේ, සෑම ප්‍රාන්තයකටම සෙනෙට් සභිකයින් තිදෙනෙකු තෝරා පත් කර ගත හැකිය; එබැවින්, සාඕ පවුලෝහි සෙනෙට් සභිකයෙකු සාඕ පවුලෝහි මිලියන හතක ජනතාවක් නියෝජනය කරයි, අමාපාහි සෙනෙට් සභිකයෙකු අමාපාහි 170,000 ක ජනතාවක් නියෝජනය කරයි, සහ ඔවුන්ගේ ඡන්දය ෆෙඩරල් සෙනෙට් සභිකයෙකුගේ ඡන්දයට සමාන වේ.

මෙය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ විශාලතම වංචාවයි: ෆෙඩරල් සෙනෙට් සභිකයාගේ අඩපණ වූ නියෝජනය, එය බොරුවක්, විගඩමක්, බරපතල දෝෂයකි.

එහි ප්‍රතිවිපාකය වන්නේ, උතුරු සහ ඊසානදිග කලාප වන බ්‍රසීලයේ මුළු ජනගහනයෙන් 33% ක් පමණක් අඩංගු දුප්පත්ම කලාපවලින් ප්‍රාන්ත 15 ක්, සෙනෙට් සභිකයින් 45 දෙනෙකු තෝරා පත් කර ගැනීමයි. බ්‍රසීලයේ ධනවත්ම ප්‍රදේශ වන දකුණු, අග්නිදිග සහ මැදපෙරදිග ප්‍රාන්තවල ජීවත් වන ඉතිරි ජනගහනයෙන් 70% න් සෙනෙට් සභිකයින් 33 දෙනෙකු ඊට සාපේක්ෂව තෝරා පත් කර ගනී.

ෆෙඩරල් සෙනෙට් සභාවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අවසන් වී ඇත, නමුත් මෙම විකෘතිය, නියෝජිත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ මෙම බොරුව ප්‍රමාණවත් නොවේ.

සෑම ප්‍රාන්තයක්ම, එහි ප්‍රමාණය නොසලකා, එහි ජනගහනයේ සහ ආර්ථිකයේ ප්‍රමාණය කුමක් වුවත්, අවම වශයෙන් ෆෙඩරල් නියෝජිතයින් අට දෙනෙකුට හිමිකම් ඇති අතර, විශාලතම ප්‍රාන්ත උපරිම වශයෙන් ෆෙඩරල් නියෝජිතයින් 70 දෙනෙකුට සීමා වේ. එබැවින්, අමාපා ප්‍රාන්තයට තේරී පත් වූ සෑම නියෝජ්‍යයෙකුටම ඡන්ද පහළොස් දහසක් පමණක් අවශ්‍ය වන අතර, සාඕ පවුලෝ ප්‍රාන්තයට උතුරේ නියෝජ්‍ය නියෝජිතයා අසල අසුන් ගැනීමට සෑම ෆෙඩරල් නියෝජ්‍යයෙකුටම ඡන්ද මිලියන තුනක් අවශ්‍ය වන අතර, සෑම ඡන්දයකටම ෆෙඩරල් සභා ගර්භයේ ඡන්දයකට සමාන වටිනාකමක් ඇත.

එක්සත් ජනපදයේ, කොමියුනිස්ට් නොවන ලෝකයේ ඇති සියලුම වංචනික ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී විහිළුවලින් විශාලතම විකෘතිය පවතී: ඇත්තේ එක් දේශපාලන පක්ෂයක් සහ කණ්ඩායම් දෙකක් පමණි: ඩිමොක්‍රටික් කණ්ඩායම සහ රිපබ්ලිකන් කණ්ඩායම. මෙය මැතිවරණ ක්‍රමයේ ඇති අඩුපාඩු වල ප්‍රතිඵලයක් වන අතර එය දෝෂ දෙකක් සිදු කරයි: බහුතර ඡන්දය, පවතින පක්ෂ 190 න් එකකට ඡන්දය දීමට තාර්කික ඡන්දදායකයාගේ උත්සාහය ඉවත් කරයි (කිසිවෙකු ඒ ගැන කතා නොකරයි), සහ ප්‍රධාන පක්ෂ දෙක කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීම - නීති මගින් රිපබ්ලිකන් සහ ඩිමොක්‍රටික් ඡන්ද බලයෙන් 50% + 1 ලබා නොගන්නා අය ඉවත් කරන බැවින්. අනිවාර්ය නොවන ඡන්දයේ ලිබරල් බව සහ ඡන්දදායක ලියාපදිංචි කිරීමේ ක්‍රමයක් නොමැතිකම නිසා, ඇමරිකානු ඡන්දදායකයා තමන්ව චොකලට් හෝ සෝඩා දැන්වීම් වැනි මැතිවරණ ව්‍යාපාර තල්ලු කරන විශාල මාධ්‍ය තරු නරඹන්නෙකු ලෙස සලකයි, එහිදී අපේක්ෂකයාගේ නම වංකකම, ළමා ලිංගිකත්වය, කාමමිථ්‍යාචාරය, අදේවවාදය, ඉස්ලාම් භීතිකාව, යුදෙව් විරෝධී චෝදනාවලින් අවම වශයෙන් පහර දෙන අතර මෙම දෝංකාරය තුළ, ඩිමොක්‍රටික් සහ රිපබ්ලිකන් යන දෙදෙනාම රෙපරමාදු ඡන්දදායකයාට තම අපේක්ෂකයා තෝරා ගත හැකි වන පරිදි වඩාත් පිරිසිදු වීමට උත්සාහ කරති. දෘෂ්ටිවාදාත්මක හා ක්‍රමලේඛන දේශපාලනයේ නිර්ණායකය සැමවිටම එක හා සමාන බැවින්, ඔවුන්ගේ පවුල්වලට සහ අසල්වැසි මිතුරන්ට සහ පවුල් සම්ප්‍රදායට සමීප අපේක්ෂකයා: ඇමරිකාව දුර්වලම දේ තලා දැමීම, ආක්‍රමණය කිරීම, පැනවීම, පාලනය කිරීම සහ මනුෂ්‍යත්වය මෙහෙයවීම සහ අගනගරය සඳහා ලාභ පෙට්‍රල් සහ බලශක්තිය සහතික කිරීම. WASPs: සුදු, ඇන්ග්ලෝ-සැක්සන් සහ රෙපරමාදු.

මුතුන් මිත්තන්ගේ ග්‍රීකයන්ගේ සිට සියල්ල එසේමය: වංශාධිපති ප්‍රභූ, වාචාල, ටයිමොක්‍රටික් හෝ ධනපති ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය.

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

民主主義

民主主義

それはギリシャの都市アテネで始まりました。プラトンはこれを「デマゴギア」、すなわちギリシャ民主主義と呼びました。彼がそう呼んだのには理由があります。それは、アゴラ（広場）に裕福な男性市民が集まり、政治について議論する集会だったからです。

ギリシャ民主主義は人口のわずか4分の1のためのものでした。女性、子供、奴隷、そして最低限の収入を得ていない人々、さらには外国人も排除されたため、残ったのは人口の3分の1強でした。デモスとは、カントン（郡、地区）のことです。今日の政治書とは異なり、民主主義は決して大衆に支持されることを意図したものではなく、政党も存在せず、投票によって決定されるものでもありませんでした。それは、少数の著名な参加者（ボランティアで無報酬）が納得するまで徹底的な議論を重ね、合意に達するまで続く集会でした。だからこそ、わずか60年で終焉を迎えたのです。参加者が無償で時間を提供していたため、商人の時間をそれほど消費したり、活動の妨げになったりすることはなかった。

現在、民主制には多くの敵、欺瞞、不正、茶番、欠陥、そして不備が存在する。例えば、連邦上院、選挙で選出される役職を独占する官僚政党、比例代表制、非公開名簿、そして小選挙区制などが挙げられる。一人一票制であるべきこの制度に対する攻撃を一つずつ検証してみよう。

有権者は何も決定しない。すべてはあらかじめ決められている。

ブラジルでは、各州から3人の上院議員を選出できる。したがって、サンパウロ州選出の上院議員はサンパウロ州の700万人を代表し、アマパ州選出の上院議員はアマパ州の17万人を代表している。そして、連邦上院における彼らの投票権は、サンパウロ州選出の上院議員の投票権と同等である。

これは民主主義における最大の不正行為である。連邦上院における代表制の不備は、嘘であり、茶番であり、重大な欠陥である。

その結果、27の州と連邦直轄区のうち、ブラジル全人口のわずか33%を占める最貧困地域（北部と北東部）の15州から45人の上院議員が選出される一方、残りの70%を占める最富裕地域（南部、南東部、中西部）からは33人の上院議員しか選出されない。

連邦上院における民主主義はもはや機能していないが、この歪み、この代表制民主主義という名の嘘は、決して許されるものではない。

各州は、その規模に関わらず、少なくとも8人の連邦下院議員を選出する権利を有し、人口や経済規模に関わらず、最大規模の州でも最大70人の連邦下院議員を選出する権利を有する。したがって、アマパ州では選出議員1人につきわずか1万5千票で済み、サンパウロ州では北部選出議員の隣に座る連邦議員1人につき300万票が必要となる。しかも、各票は連邦議会における投票と同じ価値を持つ。

米国には、非共産圏におけるあらゆる不正な民主主義茶番劇の中で最も歪んだ例が存在する。政党は1つしかなく、派閥は民主党と共和党の2つしかないのだ。これは選挙制度の欠陥によるもので、2つの誤りがある。1つは多数決制であり、これは合理的な有権者が190もの政党（誰も話題にしない）の中から投票する努力を阻害する。もう1つは、共和党と民主党という2大政党に焦点が当てられていることだ。規則上、過半数（50%プラス1票）を獲得できない政党は排除されるからだ。非強制投票制の自由度と有権者登録制度の欠如のため、アメリカの有権者は、まるでチョコレートやソーダの広告のように選挙キャンペーンを繰り広げる大手メディアスターたちの傍観者とみなしている。そこでは、不正、小児性愛、姦通、無神論、イスラム嫌悪、反ユダヤ主義といった非難を最も受けていない候補者の名前が掲げられる。そして、この混沌とし​​た状況の中で、民主党も共和党も、プロテスタントの有権者が自分たちの候補者を選べるように、最も清教徒的な姿勢を示そうとする。彼らの家族や近所の友人、そして家族の伝統に最も近い候補者を選ぶのだ。なぜなら、イデオロギー的、政策的な政治の基準は常に同じだからだ。アメリカは弱者を抑圧し、侵略し、押し付け、人類を支配し、方向付け、そして大都市に安価なガソリンとエネルギーを保証する。WASP（白人、アングロサクソン、プロテスタント）に有利に働く。

とはいえ、ギリシャの祖先は貴族主義的エリート主義的扇動主義的金権政治的あるいは金権政治的な民主主義を実践していた。

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

민주주의

민주주의

그리스 도시 아테네에서 시작된 민주주의는 플라톤이 '데마고기아', 즉 그리스 민주주의라고 불렀던 것에서 비롯되었습니다. 플라톤이 그렇게 부른 데에는 이유가 있었는데, 그것은 부유한 남성 시민들이 정치를 논의하기 위해 아고라, 즉 광장에 모이는 모임이었기 때문입니다.

그리스 민주주의는 전체 인구의 4분의 1만을 위한 것이었습니다. 여성, 어린이, 노예, 그리고 최저 생계비 미만의 소득을 가진 사람들, 외국인은 모두 배제되었기 때문에, 실제로는 3분의 1 남짓한 인구만이 참여할 수 있었습니다. 데모스는 칸톤, 즉 군, 또는 동네를 가리키는 말이었습니다. 오늘날의 정치 서적에서 말하는 것과는 달리, 그리스 민주주의는 결코 대중적인 것을 목표로 하지 않았고, 정당도 없었으며, 투표로 결정되는 것도 아니었습니다. 그것은 소수의 저명한 참가자들이 자발적으로 무보수로 참여하여 철저한 토론을 거쳐 합의에 도달하는 모임이었습니다. 바로 이러한 이유로 그리스 민주주의는 60년 만에 종말을 맞이했습니다. 과거에는 상인들의 시간을 많이 잡아먹거나 활동에 지장을 주지 않았는데, 그 이유는 보수가 지급되지 않고 참여자들이 자발적으로 시간을 내어준 것이었기 때문입니다.

현재 민주주의는 연방 상원, 선출직 의석을 장악한 관료 정당, 비례대표제, 폐쇄형 명부제, 지역구제 등 수많은 적과 기만, 사기, 희극, 결함, 그리고 결점들로 가득 차 있습니다. 1인 1표라는 원칙에 대한 이러한 공격들을 하나씩 살펴보겠습니다.

유권자는 아무것도 결정하지 못합니다. 모든 것이 미리 정해져 있습니다.

브라질에서는 각 주에서 3명의 상원의원을 선출할 수 있습니다. 따라서 상파울루 주의 상원의원은 상파울루 주의 700만 명을, 아마파 주의 상원의원은 아마파 주의 17만 명을 대표하며, 이들의 표는 연방 상원에서 상파울루 주의 상원의원과 동일한 효력을 가집니다.

이것이야말로 민주주의 최대의 사기입니다. 연방 상원의 왜곡된 대표성은 거짓이자 희극이며 심각한 결함입니다.

그 결과, 27개 주와 연방 직할구 중 브라질 전체 인구의 33%만을 차지하는 최빈곤 지역인 북부와 북동부 15개 주에서 45명의 상원의원을 선출하는 반면, 나머지 70%를 차지하는 남부, 남동부, 중서부 지역 주민들은 33명의 상원의원만을 선출합니다.

연방 상원에서의 민주주의는 끝났지만, 이러한 왜곡, 대의 민주주의라는 거짓은 충분하지 않습니다.

각 주는 규모와 상관없이, 인구와 경제 규모에 관계없이 최소 8명의 연방 하원의원을 선출할 권리가 있으며, 가장 큰 주도 최대 70명의 연방 하원의원을 선출하도록 제한되어야 합니다. 따라서 아마파 주는 하원의원 한 명을 선출하는 데 단 1만 5천 표만 필요하고, 상파울루 주는 북부 지역 대표와 나란히 연방 하원에 앉을 수 있는 하원의원 한 명을 선출하는 데 3백만 표만 필요하며, 각 표는 연방 의회에서 동일한 가치를 지닙니다.

미국은 비공산주의 세계에서 가장 심각한 민주주의적 왜곡을 보여주는 국가입니다. 정당은 하나뿐이고, 민주당과 공화당, 이렇게 두 파벌만 존재합니다. 이는 선거 제도의 결함에서 비롯된 것으로, 두 가지 오류를 범하고 있습니다. 첫째, 다수결 투표 방식은 합리적인 유권자가 190개 정당(아무도 언급하지 않음) 중 하나에 투표하려는 노력을 무산시키고, 둘째, 공화당과 민주당이라는 두 주요 정당에만 초점을 맞추게 만듭니다. 선거 규칙상 50% + 1표를 얻지 못한 정당은 당선될 수 없기 때문입니다. 의무투표가 아닌 자유로운 투표 방식과 유권자 등록 제도의 부재로 인해, 미국 유권자들은 마치 초콜릿이나 탄산음료 광고처럼 쏟아지는 선거 운동을 그저 구경꾼처럼 지켜봅니다. 후보자의 이름은 부정직, 소아성애, 간통, 무신론, 이슬람 혐오, 반유대주의 등의 온갖 비난을 피해 그나마 덜 공격받는 후보로 여겨집니다. 이러한 혼란 속에서 민주당과 공화당 모두 최대한 청교도적인 모습을 보이려 애쓰는데, 이는 개신교 유권자들이 자신들의 후보를 선택하도록 하기 위함입니다. 그들은 가족, 동네 친구, 그리고 가문의 전통과 가장 가까운 후보를 선택합니다. 왜냐하면 이념적이고 강령적인 정치의 기준은 언제나 동일하기 때문입니다. 즉, 미국이 가장 약한 자들을 억압하고, 침략하고, 강요하고, 통치하고, 인류를 지배하며, 대도시에 값싼 휘발유와 에너지를 보장해야 한다는 것입니다. 이는 백인, 앵글로색슨, 개신교도(WASP)에게 유리하게 작용합니다.

그렇지만, 고대 그리스인들은 귀족 엘리트주의적, 선동적, 금권주의적 민주주의를 표방해 왔습니다.

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

民主制度

民主制度

它起源於希臘城邦雅典，柏拉圖稱之為「民粹主義」（Demagogia），即希臘民主。他之所以這樣稱呼，自有其道理：當時富裕的男性公民聚集在廣場（Agora）上討論政治。

希臘民主制度只適用於四分之一的人口：它排除了所有婦女、兒童、奴隸、收入低於最低要求的人以及外國人，因此最終只剩下略多於三分之一的人口。 「Demos」指的是各個行政區劃，即縣或街區。與當今的政治書籍所言相反，民主制度從未打算普及民眾，它沒有政黨，也不是透過投票決定的。它是一場最終達成共識的會議，透過詳盡的討論，直到少數傑出的參與者——他們都是志願者，而且不領取報酬——被說服為止。正因如此，它只持續了六十年就結束了。它不會佔用商戶太多時間，也不會幹擾他們的正常活動，因為它沒有報酬，而是參與者自願奉獻的時間。

目前，民眾民主面臨許多敵人和欺騙、欺詐、鬧劇、缺陷和不足，例如聯邦參議院、掌控選舉席位的官僚政黨、比例代表制規則、封閉式名單制以及多數選區制。讓我們逐一檢視這一本應是「一人一票」的體制所受到的攻擊。

選民無法做出任何決定；一切都是預先設定好的。

在巴西，每個州可以選舉三名參議員；因此，聖保羅州的一名參議員代表聖保羅州的七百萬人口，阿馬帕州的一名參議員代表阿馬帕州的十七萬人口，他們的選票與聖保羅州參議員在聯邦參議院的選票相同。

這是民主制度中最大的騙局：聯邦參議院的代表性嚴重受損，這本身就是一個謊言、一場鬧劇，一個嚴重的缺陷。

結果是，在27個州和聯邦區中，來自最貧困地區的15個州（僅佔巴西總人口的33%）——即北部和東北部地區——卻選出了45名參議員，而其餘70%的人口（居住在南部、東南部和中西部地區，巴西最富裕的地區）卻只選出了33名參議員。

聯邦參議院的民主已經名存實亡，但這種扭曲的、這種所謂的「代表制民主」的謊言還遠遠不夠。

每個州，無論其人口和經濟規模如何，都至少有權擁有8名聯邦眾議員，而人口最多的州最多也只能擁有70名聯邦眾議員。因此，阿馬帕州只需一萬五千張選票即可選出一名聯邦眾議員，而聖保羅州則需要三百萬張選票才能選出一名聯邦眾議員，與來自北方的眾議員並肩而坐，而且每張選票的價值都與聯邦議會中的一票相同。

在美國，存在著非共產主義世界所有欺詐性民主鬧劇中最嚴重的扭曲：只有一個政黨和兩個派系：民主黨和共和黨。這是選舉制度缺陷造成的，該制度犯了兩個錯誤：一是多數票制，它消除了理性選民在190個現有政黨中投票給其中一個的努力（而這一點卻無人提及）；二是過度關注兩大政黨——因為規則規定，得票未超過50%的共和黨和民主黨候選人將被淘汰。由於非強制投票的自由化以及缺乏選民登記制度，美國選民感覺自己像是大媒體明星們推動競選活動的旁觀者，這些明星們像投放巧克力或汽水廣告一樣，竭力宣傳那些被指控不誠實、戀童癖、通姦、無神論、伊斯蘭恐懼症、反猶太主義等醜聞最少的候選人。在這種混亂的局面下，民主黨和共和黨都試圖表現得最為清教徒式，以便新教選民能夠選擇他們心儀的候選人。他們選擇的是與家人、鄰裡朋友以及家族傳統最接近的候選人，因為意識形態和綱領性政治的標準始終如一：美國碾壓弱者，侵略、強加、統治和引導人類，並保障大都市的廉價汽油和能源供應。這有利於盎格魯-撒克遜新教徒（WASP）。

儘管如此，自古希臘人以來，他們信奉的是：貴族菁英煽動性的財閥民主或富豪統治的民主。

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

Nā Demokarata

Nā Demokarata

Ua hoʻomaka ia ma ke kūlanakauhale Helene o ʻAtenai, a Plato i kapa aku ai ʻo Demagogia, ka Demokarata Helene, a he mau kumu kāna, ʻoiai he ʻaha kūkā ia ma ka agora, a i ʻole ke kahua, kahi i hui ai nā kāne waiwai e kūkākūkā i ka politika.

No ka hapaha wale nō o ka heluna kanaka ka demokarata Helene: ua kāpae ʻia nā wahine āpau, nā keiki āpau, nā kauā āpau, a me nā mea āpau i loaʻa ʻole ka loaʻa kālā liʻiliʻi loa, a me ka wehe ʻana i nā malihini, no laila ua koe iki ma mua o ka hapakolu o ka heluna kanaka. ʻO Demos ka mea i kapa ʻia ai nā cantons, a i ʻole nā ​​​​kalana, a i ʻole nā ​​​​​​ʻāpana. Kūʻē i ka mea a nā puke politika o kēia lā e ʻōlelo nei, ʻaʻole i manaʻo ka demokarata e kaulana, ʻaʻohe ona ʻaoʻao politika, ʻaʻole hoʻi i hoʻoholo ʻia e nā balota. He hālāwai ia i pau i ka ʻaelike, ma o ke kūkākūkā piha a hiki i ka hōʻoia ʻana o kāna poʻe komo hanohano a kakaikahi, he poʻe manawaleʻa a uku ʻole ʻia. ʻO ia ke kumu i pau ai i loko o kanaono makahiki; ʻaʻole hiki iā ia ke hoʻopau i ka nui o ka manawa o nā mea kālepa a hoʻopilikia i nā hana no ka mea ʻaʻole i uku ʻia, ʻo ia ka manawa i hāʻawi ʻia e ka poʻe komo.

I kēia manawa, he nui nā ʻenemi a me nā hoʻopunipuni o ka lehulehu, nā hoʻopunipuni, nā hana hoʻopunipuni, nā hemahema, a me nā hemahema, e like me ka ʻaha kūkā pekelala, nā ʻaoʻao bureaucratic nona nā noho ma nā keʻena koho balota, nā lula o ke kaulike, nā papa inoa pani, a me ka ʻōnaehana koho balota ʻāpana hapa nui. E nānā kākou i kēlā me kēia hoʻouka kaua ʻana i ka ʻōnaehana e pono ai ke koho balota hoʻokahi no kēlā me kēia kanaka.

ʻAʻole hoʻoholo ka mea koho i kekahi mea; ua hoʻoholo mua ʻia nā mea āpau.

Ma Brazil, hiki i kēlā me kēia mokuʻāina ke koho i ʻekolu mau senatoa; no laila, he senatoa mai São Paulo e hōʻike ana i ʻehiku miliona mau kānaka mai São Paulo, he senatoa mai Amapá e hōʻike ana i 170,000 mau kānaka mai Amapá, a ua like kā lākou balota me ka balota o ke senatoa mai São Paulo ma ka ʻaha kūkā pekelala.

ʻO kēia ka hoʻopunipuni nui loa ma ka ʻaha kūkā: ka ʻelele kīnā ʻia ma ka ʻaha kūkā pekelala, he wahaheʻe, he hana hoʻopunipuni, he kīnā koʻikoʻi.

ʻO ka hopena, ʻo ia hoʻi, mai nā mokuʻāina he 27 a me ka ʻāpana pekelala, he 15 mau mokuʻāina mai nā ʻāpana ʻilihune loa, nona wale nō he 33% o ka heluna kanaka holoʻokoʻa o Brazil, ʻo ia hoʻi nā ʻāpana ʻĀkau a me Hikina Hikina, e koho ana i 45 mau senatoa, i hoʻohālikelike ʻia me 33 mau senatoa mai ke koena o 70% o ka heluna kanaka e noho ana ma nā mokuʻāina o ka Hema, Hikina Hema, a me Midwest, nā ʻāpana waiwai loa o Brazil.

Ua pau ka demokrasia ma ka ʻaha kūkā pekelala, akā, ʻaʻole lawa kēia hoʻopunipuni, kēia wahaheʻe o ka demokrasia ʻelele.

Ua kuleana kēlā me kēia mokuʻāina, me ka nānā ʻole i kona nui, i ka liʻiliʻi he ʻewalu mau ʻelele pekelala, me ka nānā ʻole i ka nui o kona heluna kanaka a me ka hoʻokele waiwai, a ua kaupalena ʻia nā mokuʻāina nui loa i ka nui o 70 mau ʻelele pekelala. No laila, pono wale nō i ka mokuʻāina ʻo Amapá he ʻumikumamālima tausani mau balota no kēlā me kēia ʻelele i koho ʻia, a pono i ka mokuʻāina ʻo São Paulo ʻekolu miliona mau balota no kēlā me kēia ʻelele pekelala e noho ma ka ʻaoʻao o ke ʻelele mai ka ʻĀkau, a ua like ka waiwai o kēlā me kēia balota me kahi balota ma ke keʻena pekelala.

Ma ʻAmelika Hui Pū ʻIa, aia ka hoʻopilikia nui loa o nā hana hoʻopunipuni demokalata āpau ma ka honua ʻaʻole komunista: hoʻokahi wale nō ʻaoʻao politika a me ʻelua mau ʻaoʻao: ka ʻaoʻao Demokalata a me ka ʻaoʻao Repubalika. ʻO kēia ka hopena o nā hemahema i loko o ka ʻōnaehana koho balota, kahi e hana ai i ʻelua mau hewa: ka balota hapa nui, kahi e hoʻopau ai i ka hoʻoikaika ʻana o ka mea koho kūpono e koho no kekahi o nā ʻaoʻao 190 e kū nei (ʻaʻohe mea e kamaʻilio e pili ana), a me ka nānā ʻana i nā ʻaoʻao nui ʻelua - ʻoiai ua hoʻopau nā lula i ka poʻe i loaʻa ʻole he 50% + 1 - o ka ʻae Repubalika a me Demokalaka. Ma muli o ke kūʻokoʻa o ke koho balota ʻole a me ka nele o kahi ʻōnaehana hoʻopaʻa inoa koho balota, ʻike ka mea koho balota ʻAmelika iā lākou iho he mea nānā i nā hōkū media nui e hoʻoikaika ana i nā hoʻolaha koho balota e like me nā hoʻolaha kokoleka a i ʻole soda, kahi i hoʻouka ʻole ʻia ai ka inoa o ka moho me nā hoʻopiʻi o ka hoʻopunipuni, pedophilia, moekolohe, atheism, Islamophobia, antisemitism, a ma kēia hodgepodge, hoʻāʻo nā Democrats a me nā Repubalika e lilo i puritanical loa i hiki i ka mea koho Protestant ke koho i kā lākou moho. ʻO ka moho kokoke loa i ko lākou mau ʻohana a me nā hoaaloha o ke kaiāulu, a me ke kuʻuna ʻohana, ʻoiai ke kumu o ka politika ideological a me ka papahana e like mau ana: ʻo ʻAmelika e luku ana i ka mea nāwaliwali loa, hoʻouka kaua, hoʻokau, hoʻomalu a kuhikuhi i ke kanaka, a hōʻoia i ka ʻaila a me ka ikehu haʻahaʻa no ke kūlanakauhale. Ma ka makemake o nā WASP: Keʻokeʻo, Anglo-Saxon a me Protestant.

ʻO nā mea like a pau, mai ka wā kahiko o nā Helene: aristocratic elitist demagogic timocratic a plutocratic democracy paha.

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

דמוקרטיות

דמוקרטיות

זה התחיל בעיר היוונית אתונה, אותה כינה אפלטון דמגוגיה, הדמוקרטיה היוונית, והיו לו סיבות משלו, שכן זו הייתה התכנסות באגורה, או בכיכר, שבה נפגשו אזרחים גברים עשירים כדי לדון בפוליטיקה.

הדמוקרטיה היוונית הייתה רק לרבע מהאוכלוסייה: היא לא כללה את כל הנשים, את כל הילדים, את כל העבדים ואת כל אלה שלא החזיקו בהכנסה המינימלית הנדרשת, כמו גם לא כללה זרים, כך שקצת יותר משליש מהאוכלוסייה נותרו. דמוס היה מה שנקרא הקנטונים, או המחוזות, או השכונות. בניגוד למה שאומרים ספרי הפוליטיקה של ימינו, הדמוקרטיה מעולם לא התכוונה להיות פופולרית, וגם לא היו לה מפלגות פוליטיות, וגם היא לא הוכרעה בהצבעות. זו הייתה פגישה שהסתיימה בקונצנזוס, באמצעות דיון ממצה עד שמשתתפיה המהוללים והמעטים, שהיו מתנדבים ולא בשכר, השתכנעו. זו הסיבה שהיא הסתיימה תוך שישים שנה; היא לא יכלה לגזול כל כך הרבה מזמנם של הסוחרים ולהפריע לפעילויות מכיוון שהיא לא קיבלה שכר, זה היה הזמן שנתרם על ידי המשתתפים.

כיום, לדמוקרטיה העממית יש אויבים רבים, הונאות, הונאות, פארסות, ליקויים ופגמים, כגון הסנאט הפדרלי, המפלגות הביורוקרטיות המחזיקות במושבים במשרדי בחירה, כללי הפרופורציה, הרשימות הסגורות ומערכת הצבעת הרוב במחוזות. בואו נבחן כל התקפה על המערכת שצריכה להיות קול אחד לאדם.

הבוחר לא מחליט דבר; הכל נקבע מראש.

בברזיל, כל מדינה יכולה לבחור שלושה סנאטורים; לכן, סנטור מסאו פאולו מייצג שבעה מיליון איש מסאו פאולו, סנטור מאמפה מייצג 170,000 איש מאמפה, וקולו שווה לקול הסנאטור מסאו פאולו בסנאט הפדרלי.

זוהי ההונאה הגדולה ביותר בדמוקרטיה: הייצוג המקולקל בסנאט הפדרלי, שהוא שקר, פארסה, פגם חמור.

התוצאה היא שמתוך 27 המדינות והמחוז הפדרלי, 15 מדינות מהאזורים העניים ביותר, המכילים רק 33% מכלל אוכלוסיית ברזיל, שהם אזורי הצפון והצפון-מזרח, בוחרות 45 סנאטורים, לעומת 33 סנאטורים מ-70% הנותרים של האוכלוסייה המתגוררים במדינות הדרום, הדרום-מזרח והמערב התיכון, האזורים העשירים ביותר של ברזיל.

הדמוקרטיה בסנאט הפדרלי הסתיימה, אך עיוות זה, שקר זה של דמוקרטיה ייצוגית, אינו מספיק.

כל מדינה, ללא קשר לגודלה, זכאית לשמונה סגנים פדרליים לפחות, ללא קשר לגודל אוכלוסייתה וכלכלתה, והמדינות הגדולות ביותר מוגבלות למקסימום של 70 סגנים פדרליים. לכן, מדינת אמפה זקוקה רק לחמישה עשר אלף קולות עבור כל סגן נבחר, ומדינת סאו פאולו זקוקה לשלושה מיליון קולות עבור כל סגן פדרלי שישב ליד הסגן מהצפון, ולכל קול יש ערך זהה לקול בבית הנבחרים הפדרלי.

בארה"ב קיים העיוות הגדול ביותר מכל הפארסות הדמוקרטיות המרמה בעולם הלא-קומוניסטי: יש רק מפלגה פוליטית אחת ושתי סיעות: הסיעה הדמוקרטית והסיעה הרפובליקנית. זוהי תוצאה של פגמים במערכת הבחירות, שעושה שתי טעויות: הרוב, שמבטל את המאמץ של הבוחר הרציונלי להצביע לאחת מ-190 המפלגות הקיימות (שאף אחד לא מדבר עליהן), וההתמקדות בשתי המפלגות הגדולות - שכן הכללים מבטלים את אלו שלא מקבלים 50% + 1 - מהקולות הרפובליקניים והדמוקרטים. בגלל הליברליות של ההצבעה הלא-חובה והיעדר מערכת רישום בוחרים, הבוחר האמריקאי רואה את עצמו כצופה של כוכבי התקשורת הגדולים שמקדמים קמפיינים בחירות כמו פרסומות של שוקולד או סודה, שבהן שם המועמד מותקף הכי פחות בהאשמות של חוסר יושר, פדופיליה, ניאוף, אתאיזם, איסלאמופוביה, אנטישמיות, ובערבוביה הזו, גם הדמוקרטים וגם הרפובליקנים מנסים להיות הפוריטנים ביותר כדי שהבוחר הפרוטסטנטי יוכל לבחור את המועמד שלו. המועמד הקרוב ביותר למשפחותיו ולחבריו בשכונה, ולמסורת המשפחתית, שכן הקריטריון של פוליטיקה אידיאולוגית ותוכניתית הוא תמיד זהה: אמריקה מוחצת את החלשים ביותר, פולשת, כופה, שולטת ומכוונת את האנושות, ומבטיחה דלק ואנרגיה זולים למטרופולין. לטובת ה-WASP: לבנים, אנגלו-סקסים ופרוטסטנטים.

כולם בכל זאת, מאז היוונים הקדמונים של: דמוקרטיה אריסטוקרטית, אליטיסטית, דמגוגית, טימוקרטית או פלוטוקרטית.

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

الديمقراطيات

الديمقراطيات

بدأت في مدينة أثينا اليونانية، التي أطلق عليها أفلاطون اسم "ديماغوجيا"، أي الديمقراطية اليونانية، وكان له في ذلك ما يبرره، إذ كانت عبارة عن تجمع في الأغورا، أو الساحة، حيث يجتمع المواطنون الذكور الأثرياء لمناقشة السياسة.

لم تكن الديمقراطية اليونانية متاحة إلا لربع السكان: فقد استبعدت جميع النساء والأطفال والعبيد وكل من لا يملك الحد الأدنى من الدخل المطلوب، بالإضافة إلى استبعاد الأجانب، فلم يتبقَّ سوى ما يزيد قليلاً عن ثلث السكان. وكانت "ديموس" هي التسمية التي تُطلق على المقاطعات أو الأقاليم أو الأحياء. وخلافًا لما تقوله كتب السياسة اليوم، لم تكن الديمقراطية تهدف أبدًا إلى أن تكون شعبية، ولم يكن لها أحزاب سياسية، ولم تُحسم بالتصويت. بل كانت اجتماعًا ينتهي بالتوافق، من خلال نقاش مستفيض حتى يقتنع المشاركون البارزون القلائل، الذين كانوا متطوعين بلا أجر. ولهذا السبب انتهت بعد ستين عامًا. لم يكن من الممكن أن تستنزف هذه العملية الكثير من وقت التجار وتعيق أنشطتهم لأنها لم تكن مدفوعة الأجر، بل كانت وقتًا تبرع به المشاركون.

حاليًا، تواجه الديمقراطية الشعبية العديد من التحديات والخداع والتزوير والمهزلة والنقائص والعيوب، مثل مجلس الشيوخ الاتحادي، والأحزاب البيروقراطية التي تسيطر على المقاعد في المناصب الانتخابية، وقواعد التمثيل النسبي، والقوائم المغلقة، ونظام التصويت بالأغلبية في الدوائر الانتخابية. دعونا نتناول كل هجوم على هذا النظام الذي يفترض أن يكون له صوت واحد لكل فرد.

لا يقرر الناخب شيئًا؛ فكل شيء مُحدد مسبقًا.

في البرازيل، يحق لكل ولاية انتخاب ثلاثة أعضاء في مجلس الشيوخ؛ وبالتالي، يمثل عضو مجلس الشيوخ عن ولاية ساو باولو سبعة ملايين نسمة من سكانها، ويمثل عضو مجلس الشيوخ عن ولاية أمابا 170 ألف نسمة، وصوت كل منهما مساوٍ لصوت عضو مجلس الشيوخ عن ولاية ساو باولو في مجلس الشيوخ الاتحادي.

هذه أكبر خدعة في الديمقراطية: التمثيل الهزيل في مجلس الشيوخ الاتحادي، وهو كذبة ومهزلة وخلل جسيم.

نتيجةً لذلك، من بين الولايات الـ 27 والمقاطعة الاتحادية، تنتخب 15 ولاية من أفقر مناطق البرازيل، والتي لا تضم ​​سوى 33% من إجمالي السكان (الشمال والشمال الشرقي)، 45 عضوًا في مجلس الشيوخ، مقارنةً بـ 33 عضوًا فقط من النسبة المتبقية البالغة 70% من السكان، والذين يعيشون في ولايات الجنوب والجنوب الشرقي والوسط الغربي، وهي أغنى مناطق البرازيل.

لقد انتهت الديمقراطية في مجلس الشيوخ الاتحادي، لكن هذا التشويه، وهذه الكذبة التي تُسمى بالديمقراطية التمثيلية، لا تكفي.

يحق لكل ولاية، بغض النظر عن مساحتها، الحصول على ثمانية نواب اتحاديين على الأقل، مهما كان حجم سكانها أو اقتصادها، بينما يقتصر تمثيل أكبر الولايات على 70 نائبًا اتحاديًا كحد أقصى. لذا، تحتاج ولاية أمابا إلى خمسة عشر ألف صوت فقط لكل نائب منتخب، بينما تحتاج ولاية ساو باولو إلى ثلاثة ملايين صوت لكل نائب في البرلمان الفيدرالي ليجلس بجانب نائب الشمال، ولكل صوت قيمة مماثلة لقيمة صوت في المجلس الفيدرالي.

أما في الولايات المتحدة، فتوجد أكبر عملية تشويه بين جميع المهزل الديمقراطية الزائفة في العالم غير الشيوعي: حزب سياسي واحد وفصيلان: الفصيل الديمقراطي والفصيل الجمهوري. هذا نتيجة عيوب في النظام الانتخابي، الذي يرتكب خطأين: التصويت بالأغلبية، الذي يُقصي الناخب العقلاني عن التصويت لأحد الأحزاب الـ 190 القائمة (والتي لا يتحدث عنها أحد)، والتركيز على الحزبين الرئيسيين - حيث تستبعد القواعد من لا يحصل على 50% + 1 من أصوات الحزبين الجمهوري والديمقراطي. بسبب حرية التصويت غير الإلزامي وغياب نظام تسجيل الناخبين، ينظر الناخب الأمريكي إلى نفسه كمتفرج على نجوم الإعلام الكبار الذين يروجون للحملات الانتخابية كما لو كانت إعلانات شوكولاتة أو مشروبات غازية، حيث يُختار المرشح الأقل عرضة للاتهامات بالخداع، والتحرش بالأطفال، والزنا، والإلحاد، وكراهية الإسلام، ومعاداة السامية. وفي هذا المزيج، يسعى كل من الديمقراطيين والجمهوريين إلى التظاهر بالتشدد حتى يتمكن الناخب البروتستانتي من اختيار مرشحه الأقرب إلى عائلته وأصدقائه في الحي، وإلى التقاليد العائلية، لأن معيار السياسة الأيديولوجية والبرنامجية واحد دائمًا: أمريكا تسحق الأضعف، وتغزو، وتفرض، وتحكم، وتوجه البشرية، وتضمن البنزين والطاقة الرخيصة للمدن الكبرى. لصالح البيض الأنجلو ساكسون البروتستانت.

ومع ذلك، منذ أن كان اليونانيون الأجداد: أرستقراطية نخبوية ديماغوجية تيموقراطية أو بلوتوقراطية ديمقراطية.

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

Demokratiit

Demokratiit

Aallartippoq grækerit illoqarfianni Athen-imi, Platonip Demagogia-mik taasarpaa, grækerit demokratiat, pissutissaqarluarlunilu, tassami agora-mi, imaluunniit pladsimi, innuttaasut angutit pisuussuteqartut politikkimik oqaloqatigiinnissaminnut ataatsimeeqatigiittarput.

Grækerit demokratiat innuttaasut affaannut kisimik tunngavoq: arnat tamarmik, meeqqat tamarmik, inussiaataasut tamarmik, aammalu minnerpaamik piumasaqaataasumik isertitaqanngitsut tamarmik ilanngunneqanngillat, kiisalu nunani allaneersut ilanngunneqanngillat, taamaalilluni innuttaasut pingajorarterutaat missaat sinnerupput. Demos tassaavoq kantonit, imaluunniit nunaqarfiit, imaluunniit najugaqarfiit taama taasarpaat. Ullumikkut politikkikkut atuakkani oqaatigineqartoq akerlillugu demokratiip nuannarineqarluarnissaa siunertarinngilaa, aammalu politikkikkut partiinik peqarsimanngilaq, aammalu qinersisartunik aalajangerneqartarsimanngilaq. Ataatsimeersuarneruvoq isumaqatigiinniarnermik naammassineqartoq, tamakkiisumik oqallinnermik aqqutigalugu, peqataasut ilisimaneqarluartut ikittullu, nammineq piumassutsiminnik sulisut akissarsiaqanngitsullu, qularunnaarsinneqarnissaasa tungaanut. Taamaattumik ukiuni sisamani naammassivoq; pisisartut piffissaat taama annertutigisoq atuisinnaanngilaq aammalu suliassanik ajoqusersinnaanngilaq pissutigalugu akissarsiaqartinneqanngimmat, tassaavoq piffissaq peqataasunit tunniunneqartoq.

Ullumikkut demokrati nuannarineqarluartoq akeqqarpassuaqarpoq aammalu peqquserlunniarnernik, peqquserlunniarnernik, farcenik, kukkunernik, aammalu kukkunernik, soorlu føderale senati, partiit bureaukratit qinersisarfinni inissisimaffinnik piginnittut, naligiissitaanermut malittarisassat, allattorsimaffiit matuneqarsimasut, aammalu amerlanerussuteqartut distriktimi qinersisarnerat. Systemimut saassussinerit ataasiakkaat misissoriartigit, inuup ataatsip qinersisarnissaa pisariaqartoq.

Qinersisoq sumik aalajangiinngilaq; suna tamaat aalajangerneqarsimavoq.

Brasiliami naalagaaffiit ataasiakkaat senatorinik pingasunik qinersisinnaapput; taamaattumik São Paulomi senatori São Paulomi inuit arfineq marluk sinniisuutippaat, senatori Amapami inuit 170.000-it sinniisuullutik, taakkulu qinersinerat São Paulomi senatorip føderale senatimi qinersineranut naleqqiulluni.

Tamanna demokratiimi peqquserlunneq annerpaavoq: føderale senatimi sinniisoqarneq innarluuteqartoq, taanna sallusuissummik, farcemik, annertuumik kukkuneqarpoq.

Kingunertut tassaavoq naalagaaffiit 27-t aamma føderale distrikti, naalagaaffiit 15-it nunap immikkoortuini pisuujunerpaaniit, Brasiliami innuttaasut tamarmik 33%-iisa kisimik imallit, tassa Avannaani aamma Avannaani Kitaani, senatorit 45-t qinersisarpaat, senatorit 33-t sinneruttunit 70%-iinit Southwest aamma South richee, Stated-imi najugaqartut Brasiliami nunap immikkoortuini.

Føderale senatimi demokrati naammassimavoq, kisianni taanna atornerluineq, taanna sinniisoqarluni demokratimik sallusuissummik, naammanngilaq.

Naalagaaffiit ataasiakkaat qanoq annertutiginersut apeqqutaatinnagu minnerpaamik arfinilinnik føderale deputatinik pisinnaatitaaffeqarput, innuttaasut aningaasaqarnerallu qanoq annertutiginersut apeqqutaatinnagit, naalagaaffiillu annerpaat føderale deputatinik sivikinnerpaamik 70-inik killilersorneqarput. Taamaattumik naalagaaffiup Amapáp qinigaasut ataasiakkaat 15.000-it kisimik qinersisartunik pisariaqartitsivoq, naalagaaffiullu São Paulop føderale viceborgmesterit ataasiakkaat Avannarlermeersut viceborgmesterip saniani issianissamut pingasut millionit qinersisartunik pisariaqartitsipput, qinersisartullu ataasiakkaat føderale kammerimi qinersisoqarnissaanut naleqarput.

USA-mi nunarsuarmi kommunistiunngitsumi demokratiskimik farsit peqquserlunneqarsimasut tamarmik annerpaamik atornerlunneqarput: politikkikkut partii ataaseq marlunnillu partiiuvoq: Demokraatit partiiat aamma Republikanernerit partiiat. Tamanna qinersisarnermi kukkunernik kinguneqarpoq, taanna marlunnik kukkuvoq: amerlanerussuteqarluni qinersisarneq, taanna qinersisartup isumaliutissiissummik partiit 190-it pioreersut ilaannut qinersinissamut suliniuteqarnera annikillisarpaa (taannalu kialluunniit oqaluuserinngilaa), aammalu partiit annerpaat marluk pingaarnertut sammineqarnerat – tassami malittarisassat taakku –% +0an’-imik qinersisinnaanngillat franchise-mik. Pissutigalugit pinngitsoorani qinersisarnerup kiffaanngissuseqarnera aamma qinersisartut allattorsimaffiannik systemeqannginneq, amerikamiut qinersisartut imminut isiginnaartutut isigaat tusagassiuutini stjerne-ni annertuuni qinersisarnermi qinersisartunik soorlu sukkulaatinik imaluunniit sodavandinik reklameqartartunik, tassani qinigassanngortittup aqqa minnerunngitsumik saassussineqartarluni unnerluutigineqarluni dishonesty, Islamothelia, ado . antisemitisme, aammalu hodgepodge-mi tassani Demokraatit Republikanerillu tamarmik puritaniskiunerpaanissartik misilittagaqarfigaat, taamaalilluni protestantimik qinersisoq qinigassanngortittoq toqqassinnaaqqullugu. Qinigassanngortittoq ilaquttaminnut aamma najugaqarfimmi ikinngutaannut qaninnerpaaq, aamma ilaqutariinnut ileqqumut, tassami isumalioqatigiissitami aamma programmimik politikkimik malittarisassaq ataasiinnaavoq: Amerikap nukinnerpaanik aallaasersornera, sakkutuulersornera, pisuutitsinera, aqutsinera aamma aqutsinera, aammalu metropolimut akikitsumik benzin-imik aamma nukissaq qulakkeerlugu. WASP-nut tapersersuisumik: Hvid, anglosaksit aamma protestantit.

Taamaattorli, tassami siuaasat grækerit: aristokratiskimik elitistimik demagogiskimik timokratiskimik imaluunniit plutokratiskimik demokratimik.

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

Δημοκρατίες

Δημοκρατίες

Ξεκίνησε στην ελληνική πόλη της Αθήνας, την οποία ο Πλάτωνας ονόμασε Δημαγωγία, την Ελληνική Δημοκρατία, και είχε τους λόγους του, καθώς ήταν μια συγκέντρωση στην αγορά, ή πλατεία, όπου οι πλούσιοι άνδρες πολίτες συναντιόντουσαν για να συζητήσουν πολιτικά.

Η ελληνική δημοκρατία ήταν μόνο για το ένα τέταρτο του πληθυσμού: απέκλειε όλες τις γυναίκες, όλα τα παιδιά, όλους τους σκλάβους και όλους όσους δεν διέθεταν το ελάχιστο απαιτούμενο εισόδημα, καθώς και τους ξένους, έτσι ώστε να παραμείνει λίγο περισσότερο από το ένα τρίτο του πληθυσμού. Δήμος ήταν αυτό που ονομάζονταν τα καντόνια, ή οι κομητείες, ή οι γειτονιές. Σε αντίθεση με ό,τι λένε τα σημερινά πολιτικά βιβλία, η δημοκρατία δεν είχε ποτέ ως στόχο να είναι δημοφιλής, ούτε είχε πολιτικά κόμματα, ούτε αποφασίζονταν με ψήφους. Ήταν μια συνάντηση που κατέληγε σε συναίνεση, μέσω εξαντλητικής συζήτησης μέχρι να πειστούν οι επιφανείς και λίγοι συμμετέχοντες, οι οποίοι ήταν εθελοντές και άμισθοι. Γι' αυτό τελείωσε σε εξήντα χρόνια. Δεν μπορούσε να καταναλώνει τόσο πολύ από τον χρόνο των εμπόρων και να παρεμβαίνει στις δραστηριότητες επειδή δεν αμειβόταν, ήταν ο χρόνος που δωριζόταν από τους συμμετέχοντες.

Αυτή τη στιγμή, η λαϊκή δημοκρατία έχει πολλούς εχθρούς και απάτες, απάτες, φάρσες, ελλείψεις και ελαττώματα, όπως η ομοσπονδιακή γερουσία, τα γραφειοκρατικά κόμματα που κατέχουν τις έδρες στα αιρετά αξιώματα, οι κανόνες της αναλογικότητας, οι κλειστές λίστες και το πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα. Ας εξετάσουμε κάθε επίθεση στο σύστημα που θα έπρεπε να είναι μία ψήφος ανά άτομο.

Ο ψηφοφόρος δεν αποφασίζει τίποτα. Όλα είναι προκαθορισμένα.

Στη Βραζιλία, κάθε πολιτεία μπορεί να εκλέξει τρεις γερουσιαστές. Επομένως, ένας γερουσιαστής από το Σάο Πάολο αντιπροσωπεύει επτά εκατομμύρια ανθρώπους από το Σάο Πάολο, ένας γερουσιαστής από την Αμαπά αντιπροσωπεύει 170.000 ανθρώπους από την Αμαπά, και η ψήφος του είναι ίση με την ψήφο του γερουσιαστή από το Σάο Πάολο στην ομοσπονδιακή γερουσία.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη απάτη στη δημοκρατία: η παρακμιακή εκπροσώπηση στην ομοσπονδιακή γερουσία, η οποία είναι ένα ψέμα, μια φάρσα, ένα σοβαρό ελάττωμα.

Η συνέπεια είναι ότι από τις 27 πολιτείες και την ομοσπονδιακή περιφέρεια, 15 πολιτείες από τις φτωχότερες περιοχές, που περιλαμβάνουν μόνο το 33% του συνολικού πληθυσμού της Βραζιλίας, οι οποίες είναι οι περιοχές του Βορρά και του Βορρά, εκλέγουν 45 γερουσιαστές, σε σύγκριση με 33 γερουσιαστές από το υπόλοιπο 70% του πληθυσμού που ζει στις πολιτείες του Νότου, του Νοτιοανατολικού και του Μεσοδυτικού, τις πλουσιότερες περιοχές της Βραζιλίας.

Η δημοκρατία στην ομοσπονδιακή γερουσία έχει τελειώσει, αλλά αυτή η παραμόρφωση, αυτό το ψέμα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, δεν είναι αρκετό.

Κάθε πολιτεία, ανεξάρτητα από το μέγεθός της, δικαιούται τουλάχιστον οκτώ ομοσπονδιακούς βουλευτές, ανεξάρτητα από το μέγεθος του πληθυσμού και της οικονομίας της, και οι μεγαλύτερες πολιτείες περιορίζονται σε μέγιστο αριθμό 70 ομοσπονδιακών βουλευτών. Επομένως, η πολιτεία της Αμάπα χρειάζεται μόνο δεκαπέντε χιλιάδες ψήφους για κάθε εκλεγμένο βουλευτή, και η πολιτεία του Σάο Πάολο χρειάζεται τρία εκατομμύρια ψήφους για κάθε ομοσπονδιακό βουλευτή να κάθεται δίπλα στον βουλευτή από τον Βορρά, και κάθε ψήφος έχει την ίδια αξία με μια ψήφο στην ομοσπονδιακή βουλή.

Στις ΗΠΑ, υπάρχει η μεγαλύτερη διαστρέβλωση όλων των δόλιων δημοκρατικών φάρσες στον μη κομμουνιστικό κόσμο: υπάρχει μόνο ένα πολιτικό κόμμα και δύο παρατάξεις: η Δημοκρατική παράταξη και η Ρεπουμπλικανική παράταξη. Αυτό είναι αποτέλεσμα των ελαττωμάτων του εκλογικού συστήματος, το οποίο διαπράττει δύο λάθη: την ψήφο πλειοψηφίας, η οποία εξαλείφει την προσπάθεια του ορθολογικού ψηφοφόρου να ψηφίσει ένα από τα 190 υπάρχοντα κόμματα (για τα οποία κανείς δεν μιλάει), και την εστίαση στα δύο μεγάλα κόμματα - αφού οι κανόνες αποκλείουν όσους δεν λαμβάνουν το 50% + 1 - του Ρεπουμπλικανικού και του Δημοκρατικού εκλογικού σώματος. Λόγω της ελευθερίας της μη υποχρεωτικής ψηφοφορίας και της έλλειψης συστήματος εγγραφής ψηφοφόρων, ο Αμερικανός ψηφοφόρος βλέπει τον εαυτό του ως θεατή των μεγάλων αστέρων των μέσων ενημέρωσης που προωθούν προεκλογικές εκστρατείες όπως διαφημίσεις σοκολάτας ή αναψυκτικών, όπου το όνομα του υποψηφίου δέχεται λιγότερες κατηγορίες για ανεντιμότητα, παιδοφιλία, μοιχεία, αθεϊσμό, ισλαμοφοβία, αντισημιτισμό, και σε αυτό το συνονθύλευμα, τόσο οι Δημοκρατικοί όσο και οι Ρεπουμπλικάνοι προσπαθούν να είναι οι πιο πουριτανοί, ώστε ο Προτεστάντης ψηφοφόρος να μπορεί να επιλέξει τον υποψήφιό του. Ο υποψήφιος που είναι πιο κοντά στις οικογένειές του και στους φίλους της γειτονιάς του, και στην οικογενειακή παράδοση, αφού το κριτήριο της ιδεολογικής και προγραμματικής πολιτικής είναι πάντα το ίδιο: η Αμερική να συντρίβει τους πιο αδύναμους, να εισβάλλει, να επιβάλλει, να κυβερνά και να κατευθύνει την ανθρωπότητα, και να εγγυάται φθηνή βενζίνη και ενέργεια για τη μητρόπολη. Υπέρ των WASP: Λευκών, Αγγλοσάξονων και Προτεσταντών.

Όλα τα ίδια, αφού οι πρόγονοι Έλληνες: της αριστοκρατικής ελιτίστικης δημαγωγικής τιμοκρατικής ή πλουτοκρατικής δημοκρατίας.

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político