Εκατό Χρόνια Μετά

Εκατό Χρόνια Μετά

Ζούμε στο 2045.

Ο εορτασμός της εκατονταετηρίδας από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου έχει ξεκινήσει.

Η ιστορία έχει πάντα πολλά πράγματα και αλήθειες που δεν καταγράφονται. Γιατί η ιστορία θα ήταν άπειρη αν κάθε γεγονός μπορούσε να καταγραφεί. Η ιστορία καταγράφει πάντα μόνο τα σχετικά και κύρια γεγονότα.

Το πρόβλημα είναι να γνωρίζουμε: α) τι είναι σχετικό; β) τι είναι κύριο; γ) ποιος ορίζει αυτά τα πράγματα;

Έτσι, τον επόμενο αιώνα, κανείς δεν βρίσκει περίεργο το γεγονός ότι κάθε πλήρωμα ενός διαστημοπλοίου που κατευθύνεται στη σελήνη και μεταφέρει την τυπική σύνθεση αστροναυτών περιλαμβάνει πάντα: α) έναν μαύρο αστροναύτη· β) μια παχιά μαύρη γυναίκα· γ) έναν τρανς ομοφυλόφιλο άνδρα· δ) έναν τυφλό χρήστη αναπηρικού αμαξιδίου. Ο μόνος τρόπος για να κατευναστεί το σεχταριστικό μίσος κατά των διαχωρισμένων ομάδων της ανθρωπότητας.

Μια άλλη χώρα εκλέγει ένα κοινοβούλιο με ναζιστική πλειοψηφία.

Η Διεθνής Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου απαιτεί από κάθε ποδοσφαιρική ομάδα να έχει μια ποσόστωση για έναν λευκό παίκτη, έναν χρήστη αναπηρικού αμαξιδίου, έναν ομοφυλόφιλο άνδρα και μια αμφιφυλόφιλη μαύρη γυναίκα.

Κάθε ανώτατο δικαστήριο έχει πάντα, χωρίς κανένα πρόβλημα, έναν μαύρο δικαστή, μια μαύρη γυναίκα δικαστή που είναι υπέρβαρη, έναν ομοφυλόφιλο τρανς δικαστή, έναν τυφλό χρήστη αναπηρικού αμαξιδίου και έναν Ναζί.

Καλώς ήρθατε στον αιώνα της αρετής, όπου οι πλούσιοι ζουν διαχωρισμένοι σε φρουρούμενα φρούρια και οι φτωχοί ζουν με οικονομική βοήθεια από ένα κράτος που κυβερνάται από ΜΚΟ και υποτάσσεται στις συμβουλές της μεγαλύτερης ΜΚΟ από όλες: του ΟΗΕ.

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político