Δημοκρατίες
Ξεκίνησε στην ελληνική πόλη της Αθήνας, την οποία ο Πλάτωνας ονόμασε Δημαγωγία, την Ελληνική Δημοκρατία, και είχε τους λόγους του, καθώς ήταν μια συγκέντρωση στην αγορά, ή πλατεία, όπου οι πλούσιοι άνδρες πολίτες συναντιόντουσαν για να συζητήσουν πολιτικά.
Η ελληνική δημοκρατία ήταν μόνο για το ένα τέταρτο του πληθυσμού: απέκλειε όλες τις γυναίκες, όλα τα παιδιά, όλους τους σκλάβους και όλους όσους δεν διέθεταν το ελάχιστο απαιτούμενο εισόδημα, καθώς και τους ξένους, έτσι ώστε να παραμείνει λίγο περισσότερο από το ένα τρίτο του πληθυσμού. Δήμος ήταν αυτό που ονομάζονταν τα καντόνια, ή οι κομητείες, ή οι γειτονιές. Σε αντίθεση με ό,τι λένε τα σημερινά πολιτικά βιβλία, η δημοκρατία δεν είχε ποτέ ως στόχο να είναι δημοφιλής, ούτε είχε πολιτικά κόμματα, ούτε αποφασίζονταν με ψήφους. Ήταν μια συνάντηση που κατέληγε σε συναίνεση, μέσω εξαντλητικής συζήτησης μέχρι να πειστούν οι επιφανείς και λίγοι συμμετέχοντες, οι οποίοι ήταν εθελοντές και άμισθοι. Γι' αυτό τελείωσε σε εξήντα χρόνια. Δεν μπορούσε να καταναλώνει τόσο πολύ από τον χρόνο των εμπόρων και να παρεμβαίνει στις δραστηριότητες επειδή δεν αμειβόταν, ήταν ο χρόνος που δωριζόταν από τους συμμετέχοντες.
Αυτή τη στιγμή, η λαϊκή δημοκρατία έχει πολλούς εχθρούς και απάτες, απάτες, φάρσες, ελλείψεις και ελαττώματα, όπως η ομοσπονδιακή γερουσία, τα γραφειοκρατικά κόμματα που κατέχουν τις έδρες στα αιρετά αξιώματα, οι κανόνες της αναλογικότητας, οι κλειστές λίστες και το πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα. Ας εξετάσουμε κάθε επίθεση στο σύστημα που θα έπρεπε να είναι μία ψήφος ανά άτομο.
Ο ψηφοφόρος δεν αποφασίζει τίποτα. Όλα είναι προκαθορισμένα.
Στη Βραζιλία, κάθε πολιτεία μπορεί να εκλέξει τρεις γερουσιαστές. Επομένως, ένας γερουσιαστής από το Σάο Πάολο αντιπροσωπεύει επτά εκατομμύρια ανθρώπους από το Σάο Πάολο, ένας γερουσιαστής από την Αμαπά αντιπροσωπεύει 170.000 ανθρώπους από την Αμαπά, και η ψήφος του είναι ίση με την ψήφο του γερουσιαστή από το Σάο Πάολο στην ομοσπονδιακή γερουσία.
Αυτή είναι η μεγαλύτερη απάτη στη δημοκρατία: η παρακμιακή εκπροσώπηση στην ομοσπονδιακή γερουσία, η οποία είναι ένα ψέμα, μια φάρσα, ένα σοβαρό ελάττωμα.
Η συνέπεια είναι ότι από τις 27 πολιτείες και την ομοσπονδιακή περιφέρεια, 15 πολιτείες από τις φτωχότερες περιοχές, που περιλαμβάνουν μόνο το 33% του συνολικού πληθυσμού της Βραζιλίας, οι οποίες είναι οι περιοχές του Βορρά και του Βορρά, εκλέγουν 45 γερουσιαστές, σε σύγκριση με 33 γερουσιαστές από το υπόλοιπο 70% του πληθυσμού που ζει στις πολιτείες του Νότου, του Νοτιοανατολικού και του Μεσοδυτικού, τις πλουσιότερες περιοχές της Βραζιλίας.
Η δημοκρατία στην ομοσπονδιακή γερουσία έχει τελειώσει, αλλά αυτή η παραμόρφωση, αυτό το ψέμα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, δεν είναι αρκετό.
Κάθε πολιτεία, ανεξάρτητα από το μέγεθός της, δικαιούται τουλάχιστον οκτώ ομοσπονδιακούς βουλευτές, ανεξάρτητα από το μέγεθος του πληθυσμού και της οικονομίας της, και οι μεγαλύτερες πολιτείες περιορίζονται σε μέγιστο αριθμό 70 ομοσπονδιακών βουλευτών. Επομένως, η πολιτεία της Αμάπα χρειάζεται μόνο δεκαπέντε χιλιάδες ψήφους για κάθε εκλεγμένο βουλευτή, και η πολιτεία του Σάο Πάολο χρειάζεται τρία εκατομμύρια ψήφους για κάθε ομοσπονδιακό βουλευτή να κάθεται δίπλα στον βουλευτή από τον Βορρά, και κάθε ψήφος έχει την ίδια αξία με μια ψήφο στην ομοσπονδιακή βουλή.
Στις ΗΠΑ, υπάρχει η μεγαλύτερη διαστρέβλωση όλων των δόλιων δημοκρατικών φάρσες στον μη κομμουνιστικό κόσμο: υπάρχει μόνο ένα πολιτικό κόμμα και δύο παρατάξεις: η Δημοκρατική παράταξη και η Ρεπουμπλικανική παράταξη. Αυτό είναι αποτέλεσμα των ελαττωμάτων του εκλογικού συστήματος, το οποίο διαπράττει δύο λάθη: την ψήφο πλειοψηφίας, η οποία εξαλείφει την προσπάθεια του ορθολογικού ψηφοφόρου να ψηφίσει ένα από τα 190 υπάρχοντα κόμματα (για τα οποία κανείς δεν μιλάει), και την εστίαση στα δύο μεγάλα κόμματα - αφού οι κανόνες αποκλείουν όσους δεν λαμβάνουν το 50% + 1 - του Ρεπουμπλικανικού και του Δημοκρατικού εκλογικού σώματος. Λόγω της ελευθερίας της μη υποχρεωτικής ψηφοφορίας και της έλλειψης συστήματος εγγραφής ψηφοφόρων, ο Αμερικανός ψηφοφόρος βλέπει τον εαυτό του ως θεατή των μεγάλων αστέρων των μέσων ενημέρωσης που προωθούν προεκλογικές εκστρατείες όπως διαφημίσεις σοκολάτας ή αναψυκτικών, όπου το όνομα του υποψηφίου δέχεται λιγότερες κατηγορίες για ανεντιμότητα, παιδοφιλία, μοιχεία, αθεϊσμό, ισλαμοφοβία, αντισημιτισμό, και σε αυτό το συνονθύλευμα, τόσο οι Δημοκρατικοί όσο και οι Ρεπουμπλικάνοι προσπαθούν να είναι οι πιο πουριτανοί, ώστε ο Προτεστάντης ψηφοφόρος να μπορεί να επιλέξει τον υποψήφιό του. Ο υποψήφιος που είναι πιο κοντά στις οικογένειές του και στους φίλους της γειτονιάς του, και στην οικογενειακή παράδοση, αφού το κριτήριο της ιδεολογικής και προγραμματικής πολιτικής είναι πάντα το ίδιο: η Αμερική να συντρίβει τους πιο αδύναμους, να εισβάλλει, να επιβάλλει, να κυβερνά και να κατευθύνει την ανθρωπότητα, και να εγγυάται φθηνή βενζίνη και ενέργεια για τη μητρόπολη. Υπέρ των WASP: Λευκών, Αγγλοσάξονων και Προτεσταντών.
Όλα τα ίδια, αφού οι πρόγονοι Έλληνες: της αριστοκρατικής ελιτίστικης δημαγωγικής τιμοκρατικής ή πλουτοκρατικής δημοκρατίας.
Nenhum comentário:
Postar um comentário