Το Σύμπαν σε Παλινδρόμηση

Το Σύμπαν σε Παλινδρόμηση

Δεν πιστεύω στη θεωρία της δημιουργίας του σύμπαντος που βασίζεται σε εξωτικές θεωρίες που δεν έχουν ένα έγκυρο μαθηματικό μοντέλο ικανό να υποστηρίξει εξηγήσεις τόσο σε δικαιολογητικά όσο και σε επικυρωτικά πλαίσια, για παράδειγμα:

α) η λεγόμενη θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης·

β) η θεωρία της κβαντικής διακύμανσης.

Για να ξεπεραστούν τα αναλυτικά και επικυρωτικά πλαίσια σχετικά με τη θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης, ήταν απαραίτητο να προστεθούν ορισμένα επικείμενα στοιχεία για να καλυφθούν τα κενά στο δικαιολογητικό πλαίσιο που καλύπτωναν την αρχική αντίληψη, η οποία έδειχνε ασυνέπεια με τις θεωρητικές υποθέσεις.

Αυτά τα παραρτήματα αναπτύχθηκαν επιδέξια μόνο στη φάση της θεωρητικής μοντελοποίησης για την επικύρωση του επεξηγηματικού πλαισίου.

Έτσι, προέκυψαν εξωτικά πράγματα όπως:

α) η δημιουργία μιας σχεδόν υπερβατικής εξωφυσικής οντότητας που ονομάζεται μη ανιχνεύσιμη, αόρατη, ανυπολόγιστη σκοτεινή ύλη·

β) η δημιουργία μιας άλλης εξωφυσικής οντότητας, της σκοτεινής ενέργειας, αποκλειστικά για να δικαιολογηθεί το θεωρητικό μοντέλο του σύμπαντος που προκύπτει από την υπόθεση που συνδέεται με την υπόθεση του μοντέλου που ονομάζεται Μεγάλη Έκρηξη.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι η ηγεμονική θεωρία γνωστή ως Μεγάλη Έκρηξη δεν έχει επικυρωθεί στο πλαίσιο της επιστημονικής παρατήρησης στην πρώτη εξέταση εικόνων που έδειξαν το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb, όπου αναμενόταν επικύρωση στο πλαίσιο θεωρητικών εικασιών για τη Μεγάλη Έκρηξη, όπου αναμενόταν ότι δεν είχαν σχηματιστεί αστέρια και δεν θα βρίσκονταν γαλαξίες στον χωροχρόνο περίπου δεκατριών δισεκατομμυρίων ετών του σύμπαντος ή λίγο πιο πέρα.

Δεδομένου ότι δεν έχουν αποδειχθεί όλες οι προκαταρκτικές υποθέσεις σχετικά με τη θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης, αν και δεν πιστεύω επιστημολογικά σε μια ταυτολογική αρχή μέσα σε ένα σχήμα που βασίζεται στην άπειρη παλινδρόμηση, του οποίου οι προϋποθέσεις είναι ad hoc και καθαρά επαγωγικής μεθοδολογικής φύσης.

Μια προσομοίωση που προκύπτει από την υπόθεση της Μεγάλης Έκρηξης μας οδηγεί στην προϋπόθεση που υποστηρίχθηκε προκαταρκτικά σχετικά με το ζήτημα της διάρκειας του σύμπαντος.

Το παρατηρήσιμο σύμπαν καθ' όλη τη διάρκεια της δημιουργίας του περιέχεται σε έναν ορίζοντα ενενήντα τριών δισεκατομμυρίων ετών φωτός. Αυτό είναι το όριο του σύμπαντος που επιτρέπεται από το πλαίσιο της παρατήρησης, το πλαίσιο του πειραματισμού και το πλαίσιο της ανάλυσης.

Τούτου λεχθέντος, μένει να συναχθεί το συμπέρασμα από το πλαίσιο της αιτιολόγησης ότι κανένα αστέρι δεν θα είχε συσσωρεύσει αρκετή ενέργεια για να επιβιώσει για περισσότερα από πέντε ή δέκα δισεκατομμύρια χρόνια.

Το συμπέρασμα στο θεωρητικό πλαίσιο είναι ότι όλα τα νέα αστέρια που σχηματίστηκαν παρέμειναν εντός της περιόδου των πέντε δισεκατομμυρίων ετών μετά την αρχή του σύμπαντος, που δίνεται από την ημερομηνία της Μεγάλης Έκρηξης. Με άλλα λόγια, η στιγμή της δημιουργίας και της εξέλιξης του σύμπαντος έληξε λόγω της εξάντλησης του αρχικού δυναμικού και των αρχικών συνθηκών λίγο περισσότερο από τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια πριν, που είναι η ηλικία των πιο πρόσφατα σχηματισμένων αστεριών.

Πάντα εξετάζουμε το παρελθόν του σύμπαντος, επομένως μπορούμε να συμπεράνουμε ότι τα παλαιότερα αστέρια πέθαναν ή κατέρρευσαν σε αστέρια νετρονίων ή μαύρες τρύπες. Μπορεί επίσης να πεθαίνουν ως κόκκινοι γίγαντες.

Παρατηρούμε ένα σύμπαν που κάποτε υπήρχε και εξαφανίστηκε, αφήνοντας μόνο την κοσμική μας γειτονιά μερικών εκατοντάδων ή μερικών χιλιάδων ετών φωτός.

Το σύμπαν μπορεί να έχει καταρρεύσει πέρα ​​από το ηλιακό μας σύστημα, και σύντομα θα είμαστε αυτοί που βυθίζονται στο απόλυτο παγωμένο τέλος, χωρίς ζωή και χημική και φυσική δραστηριότητα.

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político