quarta-feira, 21 de outubro de 2026

Το Άψυχο Χέρι της Μοίρας

Το Άψυχο Χέρι της Μοίρας

Όλα ήταν έτοιμα να πάνε στραβά, αλλά πήγαν καλά.
Η αδερφή μου, απελπισμένη στα δεκατέσσερα της χρόνια, με βάρος μόλις περίπου 45 κιλά, προσπαθούσε να τραβήξει τον εννιάχρονο αδερφό μου από τους καρπούς, κρεμασμένη έξω από το παράθυρο του διαμερίσματος του πρώτου ορόφου στο κτίριο D, στην Μπραζίλια, στο Πλάνο Πιλότο, σε εκείνο το τετράγωνο που προοριζόταν για τις οικογένειες του στρατιωτικού προσωπικού του Βραζιλιάνικου Στρατού, μόνη με τον αδερφό μου στο σπίτι, και για άλλη μια φορά προσπαθώντας να δραπετεύσει από το παράθυρο του υπνοδωματίου, όταν η αδερφή μου παρατήρησε αυτά τα δύο μικρά χέρια να κρέμονται στο περβάζι του παραθύρου του υπνοδωματίου, έτοιμα να προβληθούν κάτω από το κτίριο.

Τον έσωσε από το να πέσει, αλλά όχι από μαριχουάνα, από το να λείπει από το σχολείο κάθε μέρα, η μητέρα μου εργαζόταν ως επιστάτης σε έναν παιδικό σταθμό που λειτουργούσε από την Εκκλησία Memorial Baptist - ναι, είμαστε Βαπτιστές, αρχικά από το Ρίο ντε Τζανέιρο. Ήρθαμε στην Μπραζίλια ως πρωτοπόροι, εντασσόμενοι στους οικοδόμους, χωρίς ασφαλτοστρωμένους δρόμους, χωρίς δραστηριότητες αναψυχής, χωρίς αξιοπρεπή νοσοκομεία, απλώς καλά σχολεία, εξαιρετικά μάλιστα, τίποτα άλλο για ένα αγόρι να κάνει. Αυτό ήταν το κλειδί για μια διαβόητη παιδική ηλικία και εφηβεία, εκείνο το υπαίθριο τρελοκομείο που ονομαζόταν Σεράντο, έξι μήνες ξηρασίας χωρίς σταγόνα βροχής, ακολουθούμενοι από έξι μήνες διαλείπουσας βροχής μέρα και νύχτα, ρινορραγίες κατά τη διάρκεια της ξηρασίας, ξεφλούδισμα του δέρματος - αυτή ήταν η άγνωστη και κακοπληρωμένη περιπέτεια της οικοδόμησης μιας πόλης και ενός πολιτισμού σε μόλις πέντε χρόνια, ένα παγκόσμιο ρεκόρ που μόλις ξεπεράστηκε ακόμη και από τους Κινέζους.

Προσευχές, μια πειθαρχημένη ζωή, χρόνια μελέτης, αφοσίωση στην εκκλησία, καθημερινές προσευχές, θυσιαστικές βόλτες, ανάβαση στα σκαλιά του Καθεδρικού Ναού Πένια στο Ρίο ντε Τζανέιρο, τέλεση μετάνοιας σε προσκυνήματα στην Καμποστέλα, το Σαντιάγο, τη Νόσα Σενιόρα ντ'Απαρεσίντα, την Πέδρα Νέγκρα στη Μέκκα, τα Τείχη της Ιερουσαλήμ, βάπτισμα στον Ιορδάνη ποταμό, δέκατα, υποσχέσεις στον Θεό - τίποτα από αυτά δεν είναι χρήσιμο. Ο Πάπας δεν χρειαζόταν χειρουργό για να αφαιρέσει τον καρκίνο που ο Θεός δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να θεραπεύσει, ούτε μπορούσε ο Πάπας να κάνει το θαύμα της θεραπείας του εαυτού του. Δεν υπάρχει ανταμοιβή. Η μοίρα επιλέγει τυχαία, με κανόνες που κανένας ιερέας δεν αναγνωρίζει, ποιος θα ευλογηθεί και ποιος θα είναι αυτός.

Αυτός που επιλέχθηκε από τη μοίρα δεν παρακολούθησε μαθήματα, σπούδασε μόνο μέχρι την τέταρτη τάξη του δημοτικού σχολείου και δεν παρακολούθησε τις θρησκευτικές λειτουργίες της Μνημειακής Βαπτιστικής Εκκλησίας της Μπραζίλια, στην οποία όλα τα μέλη της οικογένειας συμμετείχαν ενεργά.
Δεν υπάρχει καμία αιτία που να σχετίζεται με την επιτυχία, καμία αιτιότητα, τίποτα που να μπορούν να εξηγήσουν τα βιβλία αυτοβοήθειας, καμία φόρμουλα για την επιτυχία που να αναπαράγεται.
Γευμάτιζα στο σπίτι της μητέρας μου, επιστρέφοντας από το διάλειμμά μου από τη δουλειά μου ως προγραμματιστής υπολογιστών στο Υπουργείο Εσωτερικών, για να επισκεφτώ τις κόρες μου από τον πρώτο μου γάμο, επειδή ήμουν διαζευγμένος από τη μητέρα των κοριτσιών, όταν εμφανίστηκε χωρίς μπλούζα με το skateboard του στα χέρια του, ιδρωμένος, παραπονούμενος ότι ο Renato Russo είχε καλέσει τον φίλο του τον Geruza να είναι ο μπασίστας στην ηχογράφηση στην πολυεθνική δισκογραφική εταιρεία EMI ODEON, αλλά δεν είχε χρήματα για να ταξιδέψει, οπότε είχε κάνει την ίδια πρόσκληση στον αδερφό μου και είπε ότι ήταν κακή τύχη γιατί θα έχανε αυτή την ευκαιρία επειδή δεν είχε χρήματα.

Σηκώθηκα από το τραπέζι και πήγα με το αυτοκίνητο μαζί του στο πρακτορείο αεροπορικών εταιρειών Transbrasil και αγόρασα ένα εισιτήριο απλής μετάβασης και του έδωσα μια πιστωτική κάρτα για να τη διαχειριστεί στο δρόμο για το Ρίο ντε Τζανέιρο και του είπα να γυρίσει σπίτι μόνο με τον δίσκο στη μασχάλη του, ηχογραφημένο με το ροκ συγκρότημά του Legião Urbana.

Αυτή ήταν μια σύντομη βιογραφία του πρώην μέλους και πρώην μπασίστα του ροκ συγκροτήματος Legião Urbana, του μεγαλύτερου και πιο διάσημου στη Βραζιλία με πάνω από 5 εκατομμύρια πωλήσεις δίσκων και μακρά ιστορία επιτυχίας ακόμη και μετά το τέλος του.


Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

Nenhum comentário: