Δημοκρατικό Κράτος Δικαίου
Το Ομοσπονδιακό Σύνταγμα της Βραζιλίας του 1988 (CRFB/88) αναφέρεται σε ένα δημοκρατικό κράτος δικαίου. Αναφέρει την υπεράσπιση αυτού του θεσμού, στην πραγματικότητα, σε τρεις διακριτούς θεσμούς, δηλαδή:
α) Κράτος·
β) Δημοκρατία·
γ) Δίκαιο.
Η Πολιτική Επιστήμη δηλώνει ότι ο θεσμός του Κράτους ξεχωρίζει από τον θεσμό του έθνους, και αυτός είναι διακριτός από τον θεσμό που ονομάζεται έθνος, ο οποίος, με τη σειρά του, είναι απομονωμένος από τον θεσμό που ονομάζεται λαός και τον πληθυσμό. Και όλες αυτές οι έννοιες είναι διακριτές από την επικράτεια.
Υπάρχει Κράτος χωρίς έδαφος· υπάρχει έδαφος χωρίς κυρίαρχο Κράτος· υπάρχει λαός χωρίς έθνος· υπάρχει ένα σύστημα που έχει ένα Κράτος που αποτελείται από πολλά εδάφη, επομένως υπάρχει ένα έθνος που αποτελείται από διάφορους λαούς, υπάρχει ένας λαός που σχηματίζει πολλά Κράτη και έθνη. Τέλος, ο πληθυσμός είναι το σύνολο όλων των ανθρώπων που υπάρχουν και κατοικούν στην έννοια της νόμιμης επικράτειας.
Ο ορισμός της δημοκρατίας αντιμετωπίζει την πληθώρα μορφών δημοκρατίας, εκτός από την αμερικανική δημοκρατία, με λύπη μου σας ενημερώνω ότι η πρώτη δημοκρατία που γεννήθηκε στην Ελλάδα, στην Αθήνα, απέκλειε τη συμμετοχή: μετόχων, γυναικών, ξένων, ατόμων με χαμηλό εισόδημα, επομένως όσοι συμμετείχαν στην ελληνική δημοκρατία - η οποία δεν είχε εκλογές - ήταν άμεση και περιοριζόταν στο 20% του πληθυσμού.
Από το μοντέλο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, της οποίας η δομή ήταν πιο λεπτομερής από την ελληνική δημοκρατία, με επαγγελματικούς θεσμούς οργανωμένους σε μια ιεραρχία όπου το κοινοβούλιο χωριζόταν σε πολιτικές λειτουργίες που εκπροσωπούσαν τις ελίτ, τις κοινωνικές τάξεις, τις επαγγελματικές τάξεις και μέσω γερουσιαστών, πραίτορων, δικαστών, η οποία ήταν η καλύτερη μορφή δημοκρατίας που έμοιαζε περισσότερο με το κοινοβουλευτικό μοντέλο των περισσότερων σύγχρονων κρατών.
Μετά το άνοιγμα της φεουδαρχίας, αναδύθηκε το μοναρχικό μοντέλο δημοκρατίας της Αγγλίας, με κοινοβούλιο σε 2 σώματα, και την εφεύρεση των πολιτικών κομμάτων όπως τα γνωρίζουμε στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες.
Στη συνέχεια ήρθαν τα μοντέλα δημοκρατίας της Γαλλικής Επανάστασης, όπου αναδύθηκε η μόδα της αριστεράς και της δεξιάς, με τους Γιρονδίνους και τους Ιακωβίνους. Αναδύθηκε το αμερικανικό μοντέλο ανταγωνιστικής δημοκρατίας, με ένα σύστημα ελέγχων και ισορροπιών μεταξύ των κοινωνικών θεσμών και των ηγεμονικών πολιτικών κομμάτων, Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών, και των περισσότερων από διακόσιων περιφερειακών πολιτικών κομμάτων.
Η δημοκρατία οργανώνεται όχι μόνο από την εκπροσώπηση πολιτικών κομμάτων, αλλά και από επαναστατικά κόμματα και σήμερα από κόμματα με θεματικό ακτιβισμό, όπως τα λεγόμενα Πράσινα κόμματα, τα ναζιστικά κόμματα, τα φασιστικά κόμματα, τα ισλαμικά κόμματα και τα ριζοσπαστικά φονταμενταλιστικά θρησκευτικά κόμματα.
Δημοκρατίες με προεδρικά καθεστώτα, δημοκρατίες με κοινοβουλευτικά καθεστώτα, δημοκρατίες με μοναρχικά κοινοβουλευτικά καθεστώτα, κοινωνική χριστιανική δημοκρατία, νόμιμη συνταγματική δημοκρατία, χαρισματική πατρογονική δημοκρατία, φιλελεύθερη δημοκρατία.
Ποια δημοκρατία; Ο τίτλος του βιβλίου του Francisco Weffort. Υπάρχουν σύνθετοι και ποικίλοι, αμφιλεγόμενοι, παράδοξοι, ακόμη και αντιφατικοί παράγοντες σχετικά με τις έννοιες της δημοκρατίας.
Η δημοκρατία είναι ένα μοντέλο σε αιώνια κατασκευή, από το 500 π.Χ. Κάθε πολιτισμός στις σύγχρονες κοινωνίες επιδιώκει να χτίσει τη δική του εκδοχή ενός πολιτικού συστήματος και καθεστώτος που θέλει να ονομάσει δημοκρατία.
Δεν έχουμε καν εξαλείψει τις ασάφειες των προαναφερθέντων εννοιών, και θα πρέπει ακόμα να αντιμετωπίσουμε τον ορισμό του Δικαίου, διακριτό από το επίθετο Δικαιοσύνη.
Από το κινεζικό σύστημα του Κομφούκιου, με την πρώτη επαγγελματοποίηση της διοίκησης που δέχεται μόνο δημόσιους υπαλλήλους μέσω δημόσιων εξετάσεων, τερματίζοντας τους διορισμούς φίλων, συγγενών, προστατευομένων, της λεγόμενης κρατικής γραφειοκρατίας, αυτό το μοντέλο δεν είναι πουθενά καθαρό, καθώς ορισμένοι διορισμοί γίνονται ακόμη και στις πιο αυτοαποκαλούμενες αξιοκρατικές δημοκρατίες, όπως ακριβώς η επαγγελματοποίηση του δημόσιου προσωπικού έχει μια ολόκληρη ποικιλία πολιτικών θεσμών που δεν υπήρχαν πριν από λιγότερο από έναν αιώνα, όπως: υπηρεσίες, παρακρατικοί πολιτικοί οργανισμοί, κερδοσκοπικές δημόσιες εταιρείες, αυτόνομες οντότητες, όλα καταλήγουν να καθιστούν τη δημοκρατική νομοθεσία εντελώς αδύνατη την εννοιολογική τυποποίηση του τι είναι ένα φιλελεύθερο δημοκρατικό κρατικό μοντέλο, χωρίς να παραβιάζονται ορισμένες από τις αρχές του.
Η βραζιλιάνικη δημοκρατία έχει υποστεί πλήρη ομηρία από τον ακτιβισμό του Ανώτατου Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου (STF), όπου οι νόμοι απαιτούν την έγκριση και την επικύρωση του STF για να τεθούν σε ισχύ. Το STF πρέπει να εγκρίνει τον νόμο, να τον ερμηνεύσει, να τον επεκτείνει, να τον καταστείλει, να περιορίσει την κατανόησή του, να νομοθετήσει και να συμπληρώσει την κατανόηση και την επέκταση των νόμων.
Το STF παράγει βραζιλιάνικο δίκαιο και μόνο το STF μπορεί να ορίσει το δίκαιο. Αντικαθιστά το Ομοσπονδιακό Σύνταγμα ως ζωντανό Σύνταγμα, αντικαθιστώντας την παραδοσιακή βραζιλιάνικη μορφή αστικού δικαίου με το κοινό δίκαιο, μέσω δύο μηχανισμών: της νομολογίας και της γενικής επίπτωσης, αντιστρέφοντας ακριβώς τα αρχικά προνόμια της Γερουσίας, όπου οι νομικές μεταρρυθμίσεις και αλλαγές, συμπεριλαμβανομένων των νέων ερμηνειών των νόμων από το STF, θα έπρεπε να επικυρωθούν αφού εγκριθούν στο Σύνταγμα από τη Γερουσία και το Εθνικό Κογκρέσο.
Το STF Το F έχει καταλάβει τις κύριες λειτουργίες του βραζιλιάνικου κοινοβουλίου και έχει ακυρώσει την κύρια νομοθετική του λειτουργία. Το μόνο που τους απομένει είναι να διανείμουν και να κατανείμουν τον Ομοσπονδιακό Προϋπολογισμό. Με αυτόν τον τρόπο, θα ήταν οι πραγματικοί κυβερνήτες της Βραζιλίας, αλλά είναι σχεδόν έτοιμοι.
Nenhum comentário:
Postar um comentário