Imperium Democraticum Iuris
Constitutio Foederalis Brasiliensis anni 1988 (CRFB/88) ad imperium democraticum iuris refert. Defensionem huius institutionis, re vera, tribus institutionibus distinctis commemorat, scilicet:
a) Civitatem;
b) Democratiam;
c) Ius.
Scientia Politica affirmat institutionem Civitatis ab institutione nationis eminere, et hanc ab institutione quae natio appellatur, quae vicissim ab institutione quae populus appellatur, et a populo, separatur. Hae omnes notiones a territorio distinctae sunt.
Est Civitas sine territorio; est territorium sine Civitate libera; est populus sine natione; est systema quod Civitatem ex pluribus territoriis compositum habet, ergo est natio ex pluribus populis composita, est populus qui multas Civitates et nationes format. Denique, populus est copia omnium hominum praesentium qui notionem territorii legalis inhabitant.
Definitio democratiae pluralitatem formarum democratiae, praeter democratiam Americanam, opponit. Doleo vos certiores facere primam democratiam in Graecia, Athenis, natam, participationem exclusisse: metecorum, mulierum, peregrinorum, hominum tenuium, itaque ii qui in democratia Graeca participabant — quae comitia non habebat — directa erant et ad 20% incolarum limitata.
Cum exemplar rei publicae repraesentativae in Imperio Romano, cuius structura accuratior erat quam democratia Graeca, cum institutionibus professionalibus in hierarchia ordinatis ubi parlamentum in functiones politicas dividebatur, repraesentantes elites, classes sociales, classes professionales et per senatores, praetores, iudices, quae erat optima forma democratiae, simillima exemplari parlamentario plerarumque civitatum contemporanearum.
Post aperturam feudalitatis, exemplar democratiae monarchicae Angliae emersit, cum parlamento in duabus cameris, et inventione factionum politicarum, ut eas in democratiis parlamentariis novimus.
Deinde venerunt exempla democratiae Revolutionis Gallicae, ubi modus sinistrae et dextrae emersit, cum Girondinis et Iacobinis; Exemplar Americanum democratiae competitivae emersit, cum systemate moderationum et aequilibriorum inter institutiones societales et factiones politicas hegemonicas, Democratas et Republicanos, et plus quam ducentas factiones politicas satellites.
Democratia non solum per repraesentationem factionum politicarum, sed etiam per factiones revolutionarias et nunc per factiones cum activismo thematico, ut factiones sic dictae Virides, factiones Nazistae, factiones Fascistae, factiones Islamicae, et factiones religiosae fundamentalisticae radicalis, ordinatur.
Democratiae cum regiminibus praesidentialibus, democratiae cum regiminibus parlamentariis, democratiae cum regiminibus parlamentariis monarchicis, democratia socialis Christiana, democratia constitutionalis legalis, democratia patrimonialis charismatica, democratia liberalis.
Quae democratia? Titulus libri Francisci Weffort. Sunt factores complexi et varii, controversi, paradoxi, etiam contradictorii, de notionibus democratiae.
Democratia est exemplar in aeterna constructione, ab anno 500 a.C.n. Quaeque cultura in societatibus contemporaneis suam versionem systematis politici et regiminis, quod democratiam appellare vult, aedificare conatur.
Ne ambiguitates quidem notionum antea memoratarum eliminavimus, et adhuc definitioni Iuris, distinctae ab adiectivo Iustitiae, nobis occurrendum erit.
Ex quo systema Confucii Sinense adhibitum est, cum prima professionalizatione administrationis solum ministros publicos per examina publica admittens, nominationibus amicorum, propinquorum, discipulorum, et bureaucratiae publicae, quae dicitur, abolitis, hoc exemplar nusquam purum est, cum quaedam nominationes etiam in democratiis maxime meritocraticis autoproclamatis fiant, sicut professionalizatio ministrorum publicorum totam varietatem institutionum politicarum, quae minus quam saeculo abhinc non exstabant, habet, ut puta: agentiae, organizationes politicae parastatales, societates publicae lucri causa, entitates autonomae, omnes leges democraticas omnino impossibiles reddunt ad conceptualiter normandum quid sit exemplar civitatis liberalis democraticae, sine violatione aliquorum principiorum eius.
Democratia Brasiliana ab activismo Curiae Foederalis Supremae (STF) penitus capta est, ubi leges approbationem et sanctionem STF requirunt ut valeant. STF legem probare, interpretari, extendere, supprimere, eius intellectum restringere, leges ferre debet, et intellectum atque extensionem legum complere.
STF Legem Brasiliensem producit, et sola STF Legem definire potest. Constitutionem Foederalem tamquam Constitutionem vivam substituit, formam traditionalem iuris civilis Brasiliensis pro iure communi substituens, per duos mechanismos: iurisprudentiam et repercussionem generalem, praecise invertens praerogativas originales Senatus, ubi reformationes et mutationes legales, inter quas novae interpretationes legum a STF factae, ratificandae essent postquam in Constitutione a Senatu et Congressu Nationali probatae essent.
STF Munera principalia parlamenti Brasiliani F sibi vindicavit et eius munus legislativum primarium irritum fecit. Illis tantum restat ut pecuniam publicam foederalem distribuant et alliciant; hoc modo, veri rectores Brasiliae essent, sed fere ad metam pervenerunt.
Nenhum comentário:
Postar um comentário