Τόκοι επί του Χρέους: Πού Πηγαίνουν;
Δύο άντρες που ζουν σε ένα έρημο νησί, πώς οργανώνουν την οικονομία αυτού του μικροσκοπικού έθνους-κράτους σύμφωνα με τους κανόνες των διεθνών επιχειρήσεων;
Πρόκειται για ένα κλασικό υποθετικό πρόβλημα στην οικονομική θεωρία που μπορεί να αντιμετωπιστεί από διαφορετικές θεωρίες, από την κλασική θεωρία που αντιπροσωπεύεται από το πρώτο βιβλίο για την οικονομική θεωρία που γράφτηκε από τον Άνταμ Σμιθ, και ακολουθείται από άλλους πρωτοπόρους όπως: οι φυσιοκράτες, οι μονεταριστές, οι μεταλλουργοί, οι μαρξιστές, οι στρουκτουραλιστές, οι επεκτατιστές, ο νεοφιλελευθερισμός, ο κεϋνσιανισμός, οι κρατιστές οικονομολόγοι, οι προοδευτικοί, αλλά το οικονομικό πρόβλημα περιστρέφεται πάντα γύρω από την εφεύρεση του χρήματος, αυτού του υποκατάστατου του νομίσματος που αντικατέστησε την άμεση ανταλλαγή, και η νομισματική επέκταση δεν ελέγχθηκε ποτέ ξανά μέχρι που εμφανίστηκαν τα παράγωγα, όλα εικονικά, τα οποία συνόψισαν τα κρυπτονομίσματα, την ουσία της μανίας της ολλανδικής τουλίπας. όλα είναι εικονικά και εμπιστευτικά.
Αυτοί οι δύο άντρες ζουν σε οικονομική ισορροπία επειδή δεν υπάρχει μέσο κυκλοφορίας με παράγωγα: ο ένας είναι ψαράς και ο άλλος συλλέκτης, κυνηγός, επομένως οι ανταλλαγές συμφωνούνται μέσω διαιτησίας μεταξύ τους.
Τελικά, υπάρχει ένα απόθεμα άλλων υπηρεσιών κοινής ωφέλειας που είναι εναλλάξιμα μέσω δανείων ή πράξεων καλοσύνης.
Το τρέχον οικονομικό σύστημα είναι εικονικό και βασίζεται σε λογιστικές εγγραφές. Κανείς δεν ξέρει πού συγκλίνει ο άυλος πλούτος που χρησιμεύει ως αναφορά και υποστήριξη. Πιστεύουμε μόνο στην ικανότητα της άλλης πλευράς να μεταφέρει αξία, αλλά είναι μόνο εικονική λογιστική. Δεν είναι πλέον δυνατό να εκλέξουμε έναν υλικό εκπρόσωπο στη Γη για ένα παγκόσμιο ΑΕΠ 100 τρισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ, το οποίο δεν μπορεί να τυπωθεί σε χαρτονομίσματα, ούτε να υποστηρίζεται από χρυσό, ούτε να αποθηκεύεται ως φυσικά αγαθά.
Έχουμε χτίσει τον Λεβιάθαν μας ως έναν πνευματικό Θεό που δεν μπορεί να φανεί ή να γίνει γνωστός κυριολεκτικά.
Πιστεύουμε ότι μπορούμε να διευθετήσουμε όλα τα συμβόλαια και ότι μια μέρα οι πιστωτές θα πληρωθούν. Εκείνη την πλασματική μέρα, η παγκόσμια οικονομία θα κατέρρεε μετά από στασιμότητα.
Απάθεια, παράλυση και κανένα χρέος που δεν θα εισπραχθεί - είναι απόλυτος χειμώνας στα ίδια τα σύνορα του διαστρικού χώρου. Το χρέος είναι η μόνη δυναμική που κάνει τον πλούτο να κυκλοφορεί και δημιουργεί μια οικονομία σε αέναη κίνηση, όπως το φαγητό και το νερό που πρέπει να πίνουμε κάθε μέρα για να το επαναλάβουμε την επόμενη μέρα, και ξανά την επόμενη μέρα, χωρίς να μπορούμε να εξαλείψουμε οριστικά την πείνα και τη δίψα. Η οικονομία, όπως και η ζωή, δεν έχει σκοπό.
Nenhum comentário:
Postar um comentário