quarta-feira, 5 de agosto de 2026

Theoria Non-Tempus

Theoria Non-Tempus

Longa historia constructionis exemplaris atomici, a Leucippo et Democrito, usque ad Rutherford exemplar proximum praesenti patefecit, analogiam cum exemplari orbitali in caelo invento constituens, ubi ordinatio corporum caelestium ad vias ellipticas restringitur. Res caelestis minor in area maximae proximitatis obiecto maiori illud circum orbitare tendit, et sic deinceps, successive, systema objectorum inter se orbitantium a minimo et proximo ad maximum et proximum. Ita habemus systema solare ubi maximum obiectum, sol, centrum orbitarum objectorum proximorum tenet, et unumquodque obiectum, planeta appellatum, in orbita sua objecta sibi propiora et minora in orbitis, quae lunae appellantur, tenet.

Rutherford eandem ordinationem atomorum imaginatus est, et sic exemplar orbitale construxit ad atomos in orbitis circa nucleos maiores quam electrones repraesentandos. Hoc exemplar imaginem caelestem in gradu atomico secutum est.

Applicatis legibus gravitationis Newtonianis ad exemplar Rutherfordianum, eventus mathematicus requirebat ut onus electricum, simile electroni magna celeritate circa nucleum atomicum circulantis, nonnulla incommoda et externalitates crearet, ut campum magneticum qui synaesthesiae nondum praedictae generaret, dissimiliter ei quod in exemplari orbitali planetarum et lunarum respective fit. Hoc energiam addit quae celeritatem orbitalem electronum minuere deberet, eos in nucleum atomicum decrescere faciens.

Hoc exemplar Rutherfordianum mathematice sustineri non erat; novas dispositiones et adaptationes theoreticas requirebat.

Emendatio exemplari Rutherfordiano proposita lex orbitalium distinctorum esset, ubi loca cuiusque strati potentialem electromagneticum fixum et praefinitum, orbitales appellatum, habebant. Electrona in uno orbitali non debent libere ad proximum orbitalem energiae maioris transire aut ad orbitalem energiae inferioris descendere. Quaeque mutatio orbitalis commutationem energiae cum emissione photonis requirebat ad iacturam energiae compensandam, aut vice versa, secundum Bohr.

Exemplar Schrödingerianum proponit ut orbitales Bohr-Rutherford exemplari undae substituantur, ubi electrones sunt functiones undae in matrice fluctuationis quanticae, interdum unda electromagnetica, interdum materia in materiam condensatam statim collapsa. In hoc exemplo, functiones probabilitatis adsunt ad momentum electronis obtinendum, et secundum principium incertitudinis Heisenbergianum, impossibile est simul cognoscere vel praedicere positionem et momentum particulae-undae. Hoc novum exemplar tantum functionem undae definivit ut nubem ubi electron habitualiter in illo spatio inveniri posset.

Hoc est exemplar nunc praeferendum; ut videri potest, tempus ab initio introductum est, et nunc tempus non iam interest pro exemplo probabilitatis.

Problema mensurae infinitae energiae ad electronem indefinite prope nucleum tenendum solutum est, et problema conservationis energiae atomicae electronis-nuclei theoretice et mathematice solutum est.

Si tempus in exemplo Rosen-Einstein-Podolsky excludimus, problema originis et conservationis energiae atomi solvitur, saltem in gradu physicae dynamicae classicae.

Ponamus tempus electroni non exstare; id est, nullam positionem ante motum electronis exstare, id est, motum cyclicum sinusoidalem non exsequitur, sicut primum impedimentum mathematicum in exemplo Rutherfordiano inventum. Ita, electron in exemplo quantico apparet et evanescit in fluctuationibus quanticis secundum exemplum Schrödingerianum. Praeterea, tempus simpliciter huc illuc it, numquam progrediens aut provehens; tempus inter praeteritum et praesens oscillat, in hoc temporali, sive atemporali, impasse captum. Electrona in tempore infinito capta sunt, quod differt a tempore ab instrumentis humanis mensurato; est tempus congelatum et ab universo perpetuo clausum segregatum.

Hoc exemplo non temporali, problemata dynamicae et aequilibrii energiae atomi solvuntur, et simul, exempla Heisenbergiana et Schrödingeriana non violantur. Haec nova conceptio cum Mechanica Quantica Dirac, Planck, et Bohr coniungitur.


Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político

Nenhum comentário: