Μεγάλη Πορτογαλία
Μόνο η Βραζιλία μπορεί να προτείνει μια ένωση βασιλείων, για άλλη μια φορά, το Ηνωμένο Βασίλειο της Πορτογαλίας και των Αλγκάρβες, με μια αποκατεστημένη μοναρχία, και όλα τα άλλα.
Ένα διευρυμένο, συμπεριληπτικό βασίλειο, αν συμφωνήσουν, επίσης: Αγκόλα, Μοζαμβίκη, Γκόα, Μακάο και Ανατολικό Τιμόρ.
Ο κόσμος των Λουζοφώνων μαζί, σχηματίζοντας την Λουζιτανική κοινότητα της Μεγάλης Πορτογαλίας, ένα ενιαίο βασίλειο, ένα ενιαίο κράτος.
Δεν μπορείς να βάλεις μια ιδέα πίσω στη λήθη από τη στιγμή που έχει συλληφθεί και ανακοινωθεί. Θα περάσει από γενιά σε γενιά μέχρι κάποιος να την κάνει πραγματικότητα.
Είναι το πεπρωμένο. Από την ανακάλυψη της Βραζιλίας, η επιμιξία των ιθαγενών γυναικών με τις Πορτογάλους, οι οποίοι καταλάβαιναν η μία την άλλη αμέσως και ερωτεύονταν γρήγορα, έχει υποστεί λεπτές αποχρώσεις. Με τους Πορτογάλους αποίκους των επιχορηγήσεων γης, ο συγκρητισμός των αφρικανικών και ισλαμικών θρησκειών αναδημιούργησε τη Θεά Μαρία, η οποία αναπαράχθηκε σε εκατοντάδες Μαρίες: Παναγία της Χάριτος, Παναγία των Θλίψεων, Παναγία της Πένια, Απαρεσίδα, Σύλληψη, Ισαβέλλα, Παναγία του Όρους Κάρμηλο, Βοήθεια των Χριστιανών, Μητέρα του Θεού, Άμωμη Σύλληψη, Αέναη Βοήθεια, Παναγία, Γουαδελούπη, Αγία Μαρία, Φατιμά, Παναγία του Ιησού, Κοίμηση της Θεοτόκου, Ναζαρέτ, Παναγία, Άστρο της Θάλασσας, Βασίλισσα των Ουρανών, Θαυματουργό Μετάλλιο, Παναγία του Ροδαρίου, Παναγία της Μονής, Παναγία των Μαύρων, Παναγία των Θαυμάτων, Παναγία της Προστασίας, Παναγία της Βοήθειας, Παναγία της Άιρες, Παναγία του Ευαγγελισμού, Παναγία των Αγγέλων, Παναγία της Πορσιούνκουλα, Παναγία της Εισόδου, Παναγία της Αραβίας, Βαβυλώνα. Arrábida, Assiute, Dos Alagados, Beauraing, Belém, Boa Hora, Bom Parto, Boa Morte, Bom Sucesso, Boa Viagem, Copacabana, Candelária, Desterro, Providência, Glória, Encarnação, Lapa, Vitória, Montserati, Livramento Navegantes, Do Ó, Patrocínio, Penha, Piedade, Pentecostes, Prazeres, Presépio, Soledade, είναι εκατοντάδες ονόματα που προέρχονται από τη μήτρα της Εταιρείας του Ιησού, η οποία έκανε τη Βραζιλία, από την Πορτογαλία, το μεγαλύτερο καθολικό έθνος στον κόσμο.
Ο ιστορικός Σέρτζιο Μπουάρκε ντε Ολάντα, ο ανθρωπολόγος Ρομπέρτο ντα Μάτα, με επιστημονική περιέργεια και αγροτικό αίσθημα, ο ένας μαρξιστής και ο άλλος σοσιαλδημοκράτης, η Ντάρσι Ριμπέιρο, ο Ζιλμπέρτο Φρέιρ, όλοι Βραζιλιάνοι που αναζήτησαν την κουλτούρα των Πορτογάλων αποικιοκρατών, μελέτησαν τους ιθαγενείς Βραζιλιάνους και έφτασαν στις αφρικανικές ρίζες της Γουινέας, της Αγκόλας, της Μοζαμβίκης, των Μαλέ, των Αιθιόπων, των Γκανέζων, των Σουδανών, διαμορφώθηκε η ιδέα ότι τα αυτόχθονα έθνη είναι ποικίλα, διαφορετικά και ότι δεν υπάρχει ένας μόνο Αφρικανός, υπάρχουν πολλοί Αφρικανοί διαφορετικοί σε πολιτισμούς, γλώσσες, έθιμα, εθνότητες, ήρθαν στην κοσμοθεωρία με τη γλώσσα της κουζίνας, και στη συνέχεια άνοιξε ένας νέος κόσμος με νέα φυτά όπως: καπνός, κακάο, μανιόκα, δεκάδες νέα φρούτα, ποικιλίες με cupuaçu, açaí, mangaba.
Οι Βραζιλιάνοι επανεφηύραν ευρωπαϊκά φεστιβάλ όπως το Καρναβάλι, το οποίο έλαβε τη βραζιλιάνικη εκδοχή στο Ρίο ντε Τζανέιρο, επαγγελματοποιώντας την ιερή διασκέδαση και παίρνοντάς την στα σοβαρά ως επιχείρηση και θρησκεία της σάμπα. Τροποποίησαν μουσικά όργανα όπως το agogô, το cuíca, το triangle, το tambourine και το afoxé. Δημιούργησαν χορευτικά στυλ όπως η πολεμική, η καλλιτεχνική και η θανατηφόρα capoeira. Νέους ρυθμούς όπως η bossa nova, το pagode, το xaxado, το forró, το maxixe και το lundu. Η θλίψη του fado έγινε chorinho και fandango. Το vira είναι το νέο xote. Και το ακορντεόν έγινε sanfona ή gaucho harmonica.
Η ξηρή σοβαρότητα του Αφρικανού σε συνδυασμό με την κυριολεκτική, εμφανή, άμεση και ανεπαίσθητη ιδιοσυγκρασία των Πορτογάλων, μαζί με τον αόριστο και συγκεκριμένο ενδεχομενικό χαρακτήρα των συμβολικών και λειτουργικών, εσωτερικών και δεισιδαιμονικών ιθαγενών - αυτός ο τύπος συνδυασμού, σε ποικίλες αναλογίες, είναι εμφανής στην ποικιλομορφία των διαλέκτων και της αργκό, των προφορών και των ιδιοσυγκρασιών κάθε πολιτείας στην ομοσπονδία, κάθε περιοχής, κάθε γειτονιάς στις κλειστές μεγαλουπόλεις και γκέτο, παράγοντας μια ποικιλία εθίμων και πολιτισμών, από τη μουσική έως την κοινωνική συμπεριφορά κάθε περιφερειακής κοινωνικής ομάδας.
Η πολιτιστική μας παραγωγή είναι ποικίλη, κι όμως κάθε ξένος ή μετανάστης εξακολουθεί να κινδυνεύει να ανακαλυφθεί, μόλις απομονωθεί αμέσως από τον γηγενή τοπικό πληθυσμό: δεν μπορεί κανείς να μάθει όλες τις λεπτές ιδιομορφίες των Βραζιλιάνων χωρίς μια εξαιρετικά περίπλοκη ιεροτελεστία, όπου ένας μόνο τόνος διαφορετικός και ξένος προς τη γλώσσα μας, χαμένος σε μια πρόταση, ή μια κακώς διατυπωμένη συμφωνία, ή ένα άστοχο άρθρο σε ένα φροϋδικό λάθος, προκαλεί έκθεση σαν κατάσκοπος που πιάνεται επ' αυτοφώρω, ακόμη και για έναν μετανάστη που έχει αφομοιωθεί πολιτισμικά εδώ και δεκαετίες. Εδώ ακριβώς είναι που οι ξένοι κάνουν τα περισσότερα λάθη, επειδή οι κανόνες είναι γεμάτοι αποκλεισμούς, συμπεριλήψεις και εξαιρέσεις.
Ο Βραζιλιάνος είναι: θρασείς σαν Ιταλός, με βρετανική διακριτικότητα, πορτογαλικό πραγματισμό, ρωσική βαρβαρότητα, ιθαγενή λεπτότητα και αφρικανικό αισθησιασμό. Φανταστείτε αυτό αναμεμειγμένο με πολωνική μαθηματική ακρίβεια, καυκάσιο δέρμα, αφρικανικά χείλη και γοφούς, κυματιστά μαλλιά, το σκανταλιάρικο βλέμμα ενός Φιλιππινέζου, την ισπανική επιθετικότητα και την ψυχρή σκληρότητα ενός Βίκινγκ, θανατηφόρο και σιωπηλό σαν σαμουράι Μπούσι, την υπομονή και την προσοχή ενός Θιβετιανού μοναχού.
Ο Βραζιλιάνος ζει την αιώνια ποιότητα της μέσης θέσεως: είναι μια ακραία μέση θέσεως των πάντων, χωρίς τα άκρα, επιφυλακτικά βέβαιος για το απολύτως τίποτα, είναι ο οικουμενικός μυστικιστής άθεος.
Nenhum comentário:
Postar um comentário