Νοοτροπία ηττημένου
Ήταν το 2010, όταν μιλούσα με τον συνάδελφό μου από το PT (Εργατικό Κόμμα της Αριστεράς), ο οποίος ήταν ο προϊστάμενός μου στην εντεταλμένη θέση συμβούλου στο GDF (Κυβέρνηση της Ομοσπονδιακής Περιφέρειας), τον φίλο μου με το παρατσούκλι «Gaúcho» (κάποιος που γεννήθηκε στην πολιτεία του Ρίο Γκράντε ντο Σουλ, στις Πάμπας), όταν αποθαρρύνθηκαν επειδή το PT έχανε κύρος στους ψηφοφόρους στο BsB (Μπραζίλια) και το Σάο Πάολο, του είπα ότι η εκτελεστική ηγεσία του PT δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι σε δύο ή τρεις θητείες θα κυριαρχούσε στα ανώτερα δικαστήρια μέσω του διορισμού ισόβιων θέσεων.
Έτσι, με την χαρακτηριστική αλαζονεία της ηγεσίας του PT – ήταν πρόεδρος – ονομαζόταν γενικός γραμματέας – του Συνδικάτου, αντιπρόεδρος του PT στην Μπραζίλια, Διευθυντής του Εθνικού PT και διευθυντής στην Εθνική Συνομοσπονδία Ομοσπονδιακών Δημόσιων Υπαλλήλων – με γέλασε, αλλά ακριβώς αυτός ο θεσμικός νομικός μηχανισμός έβγαλε τον Λούλα από τη φυλακή και τον επανέφερε στην εξουσία, σύμφωνα με τον Gilmar Mendes (Υπουργό του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Βραζιλίας - STF).
Ποτέ δεν κάνω προβλέψεις στην πολιτική, αυτή ήταν καθαρή ανάλυση των γεγονότων που το PT, πάντα συνηθισμένο να παραπονιέται και να διαμαρτύρεται, δεν καταφέρνει ποτέ να δει, ούτε καν πού το έκανε σωστά.
Το είπα αυτό σε όλα τα συνέδρια των συνδικάτων και των Συνομοσπονδιών και με θεώρησαν πολύ αισιόδοξο και ονειροπόλο, πολιτικά αποξενωμένο.
Τα μέλη του PT είναι εκπαιδευμένα στη στάση τους να επικρίνουν, να διώκουν και να καταστρέφουν, δεν μπορούν καν να δουν τις προόδους και τις νίκες.
Nenhum comentário:
Postar um comentário