Οι Ηνωμένες Πολιτείες (ή "Σχεδόν Ηνωμένες Πολιτείες")

Οι Ηνωμένες Πολιτείες (ή "Σχεδόν Ηνωμένες Πολιτείες")

Οι ΗΠΑ, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, δεν είναι ούτε όνομα ούτε τίτλος. Είναι μια περιγραφή ενός ομόσπονδου ή συνομόσπονδου συστήματος κρατών που ενώνονται για να εκπροσωπούνται από ένα κοινό όνομα, το οποίο δεν έχει ακόμη επιλεγεί ή οριστεί ως χώρα, και όχι απλώς ένα σύνολο κρατών που περιβάλλονται πολιτικά και γεωγραφικά από ορισμένους θαλάσσιους και εξωεδαφικούς θύλακες.

Λοιπόν: τι κέρδισαν ουσιαστικά οι ανώνυμοι πολίτες Τζον Μπομπ και Μαίρη Κουάντι από τον τελευταίο πόλεμο που εξαπολύθηκε τη δεκαετία του 1990 με την εισβολή στο Ιράκ για να καταστείλει την απειλή όπλων μαζικής καταστροφής που προετοίμασε ο δικτάτορας Σαντάμ Χουσεΐν, τα οποία απείλησαν το γκαράζ του σπιτιού του πολίτη Μαρκ Μπρους στη Φλόριντα, περισσότερα από 25.000 μίλια από τη Βαγδάτη;

Δεν κέρδισε τίποτα ο πολίτης από το τέλος του πολέμου, στον οποίο δαπανήθηκαν 2,5 τρισεκατομμύρια δολάρια, όπου εκατοντάδες στρατιώτες πέθαναν από υπερβολικές δόσεις 50 διαφορετικών τύπων εμβολίων και όπου τα επισφαλή συστήματα υγείας των υπανάπτυκτων χωρών απείλησαν την ακεραιότητα των 100.000 στρατευμάτων που αποβιβάστηκαν για να ανατρέψουν την κυβέρνηση που απειλούσε την ειρήνη της Βόρειας Αμερικής;

Αυτός ο πόλεμος ξεκίνησε στις εκατό ημέρες πειθούς από τον Πρόεδρο Τζορτζ Μπους Τζούνιορ για να λάβει άδεια από το Κογκρέσο των ΗΠΑ και στη συνέχεια να λάβει τα βιβλιάρια επιταγών από τους Ιάπωνες, για να καλύψει, μαζί με τη συνεισφορά του ΝΑΤΟ, το κόστος καταστροφής και ισοπέδωσης του Ιράκ, σκοτώνοντας περισσότερους από ένα εκατομμύριο πολίτες, παιδιά, καταστρέφοντας νοσοκομεία και όλες τις υποδομές του ιρακινού πολιτισμού.

Λοιπόν, ποιες ΗΠΑ πήγαν στον πόλεμο στο Ιράκ;

Ποιες ΗΠΑ βγήκαν νικητές από τον πόλεμο στο Ιράκ;

Αρκετές πολιτείες των ΗΠΑ αντιτάχθηκαν στην εισβολή στο Ιράκ επειδή οι ΗΠΑ δεν είναι δημοκρατία, αλλά ομοσπονδία διαφορετικών συμφερόντων, πολυκρατία, ομοσπονδία όπου οι κατασκευαστές όπλων θέλουν τα κέρδη και τις στρατιωτικές συμβάσεις από το Πεντάγωνο. Οι πετρελαϊκές εταιρείες θέλουν ένα σταθερό, μακροπρόθεσμο και προβλέψιμο περιβάλλον για να επενδύσουν στην γιγαντιαία και πολύπλοκη πετρελαϊκή επιχείρηση. Οι πολίτες λατινοαμερικανικής καταγωγής και τα υπολείμματα των σκλάβων μαύρων αποτελούν πλέον την πλειοψηφία των μαχητών στρατιωτών στις χερσαίες δυνάμεις των ΗΠΑ, και αυτοί θα πεθάνουν στην πρώτη γραμμή στο πεζικό λόγω της απόλυτης έλλειψης εξαιρετικά εξειδικευμένων επιλογών στην αγορά εργασίας που τους ωθεί προς την προαιρετική στρατιωτική θητεία.

Όλα τα οφέλη των πολέμων αθροίζονται σε πλεονεκτήματα για τις πετρελαιοπαραγωγικές, επιχειρηματικές και κτηματομεσιτικές οικογένειες των Μπους και των Τραμπ, καθώς και για μεγάλες δικηγορικές εταιρείες όπως ο Νίξον, ο Κάρτερ και ο Κλίντον, αλλά ο μέσος Αμερικανός δεν κέρδισε τίποτα από τον πόλεμο στην Ουκρανία, ή τη Γιουγκοσλαβία, ή τον Λίβανο, ή τη Βενεζουέλα, ή από τον εμπορικό και διπλωματικό αποκλεισμό της Κούβας και της Βόρειας Κορέας, ή από τις εμπορικές συμφωνίες με το εμπορικό ισοζύγιο της Ιαπωνίας και της Γερμανίας, και της Νότιας Κορέας, οι οποίες καταλήγουν να καταλαμβάνουν αγορές και να εξάγουν φθηνές θέσεις εργασίας στην Κίνα και το Μεξικό.

Δεν ήταν οι ΗΠΑ που χάραξαν την εξωτερική πολιτική της χώρας, ούτε του έθνους. Ήταν η νικήτρια ομάδα στην εσωτερική διαμάχη μεταξύ καρτέλ εκπροσώπων οικογενειών που υπαγορεύουν συμφέροντα και φαίνονται μπερδεμένες στους ξένους επειδή η εξωτερική πολιτική και η διπλωματία των ΗΠΑ είναι τόσο διστακτικές και αντιφατικές. Αυτό συμβαίνει ακριβώς επειδή αντανακλά τη διαμάχη συμφερόντων των οικογενειών που ελέγχουν ένα κομμάτι της πίτας του πλούτου των ΗΠΑ, από την οποία ο πληθυσμός ωφελείται ελάχιστα ή καθόλου. Δεν υπάρχει καθολικό σχέδιο υγειονομικής περίθαλψης, ούτε πρόγραμμα προσιτής στέγασης, ούτε ασφάλεια στην εργασία, ούτε δωρεάν πανεπιστήμια, ούτε επιδοτούμενα επιτόκια για την αγορά διαρκών και ημι-διαρκών καταναλωτικών αγαθών, τα οποία βυθίζονται σε περιόδους ευημερίας και αναβλύζουν βίαια και απεγνωσμένα κατά τη διάρκεια κρίσεων. Αυτές οι κρίσεις αποκαλύπτουν την ευθραυστότητα και την εγκατάλειψη του πληθυσμού εκτός της ζώνης της ευημερίας και της εξουσίας, αβοήθητου, εγκαταλελειμμένου, αφημένου στην τύχη του στην λεγόμενη φιλελεύθερη αγορά, χωρίς καμία ευκαιρία ενάντια στις μεταπτώσεις, τις αλλαγές και τους κινδύνους του ασταθούς και ανομικού περιβάλλοντος της φυσικής αναρχίας των βραχυπρόθεσμων αποφάσεων που λαμβάνονται καθημερινά, σχεδόν κάθε δευτερόλεπτο, ακολουθώντας τους ανέμους. Τύχης και απλής τύχης.

Το να είσαι Αμερικανός πολίτης απαιτεί θάρρος, τόλμη, ορμητικότητα, εγωισμό - ιδιότητες που διδάσκονται στα σχολεία των ΗΠΑ. Ένα σοβαρό λάθος. Το θάρρος είναι άχρηστο ενάντια σε ένα αφρικανικό λιοντάρι, ή έναν ενήλικο ελέφαντα τεσσάρων τόνων, ή έναν ρινόκερο δύο τόνων, ή έναν μεγάλο λευκό καρχαρία πέντε τόνων, επειδή το θάρρος δεν σε σώζει από ένα μοιραίο πεπρωμένο. Στην πραγματικότητα, το αυτοκτονικό άτομο κατέχει τόσο πολύ θάρρος που μπορεί να κάνει πράγματα που λίγοι ήρωες μπορούν, όπως να πηδήξει από έναν γκρεμό ή ένα κτίριο ή έναν πύργο - κάτι που κανένας ήρωας δεν έχει κάνει ποτέ για να σώσει κάποιον. Επομένως, το θάρρος δεν είναι αρετή, όπως αυτή της αντιμετώπισης της Ρωσίας για την ένταξή της στο ΝΑΤΟ. Πολύ θάρρος στο όνομα της επαγγελματικής μηχανής καταστροφής της Ρωσίας είναι άχρηστο για να διακηρύξει την αυτονομία της και να εξυμνήσει την κυριαρχία της, γραμμένη στην άμμο στις παραλίες της Κριμαίας: εδώ κείτεται ένας θαρραλέος ήρωας που αντιμετώπισε ένα Μια λεοπάρδαλη με αδάμαστη και ρομαντική γενναιότητα.

Roberto da Silva Rocha, professor universitário e cientista político